Lichtlijnig

Vanmiddag heb ik voor het eerst sinds september vorig jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt op de kleine stille heide van de Kapellepôle. Dit is een klein stukje natuur van amper 4 ha, dat enkele kilometers ten zuidwesten van Moskou (Fr) ligt en aan alle kanten wordt omringd door boerenland …

Bij het intussen bijna drooggevallen vennetje had ik gehoopt een paar libellen of waterjuffers te kunnen scoren, maar dat viel tegen. Er zweefden wel wat libellen rond, maar die wilden niet even blijven zitten om te poseren. Bij de minste of geringste beweging vlogen ze op …

En als er al eens een libel of juffertje bleef zitten, dan was de wind wel spelbreker. Uiteindelijk heb ik me maar op een ander onderwerp gestort: het al vroeg bloeiende veenpluis …

Om verdere verstoring door de wind wat te voorkomen, heb ik een plekje gezocht in de luwte van wat bomen en struikgewas …

Daar trof ik een groentje aan, dat heel bereidwillig was om voor me te poseren …

Als een ware mannequin draaide ze op gracieuze wijze rond zonder enige vorm van camera-angst te tonen, zodat ik haar glinsterende creatie goed in beeld kon brengen …

Nadat ze tot slot een diepe buiging voor me had gemaakt, fladderde ze de heide op …

Het was weer een bijzondere ontmoeting.

Mijn patiënt doet weinig anders dan slapen, en dus kon ik vanmiddag wel even een kuiertje maken bij de Merskenheide. Doel van het tripje was om een groentje voor de lens te krijgen. Omdat dit kleine vlindertje welhaast perfecte schutkleuren heeft en zich regelmatig voordoet als een sappig groen blaadje, viel het nog niet mee om er één te vinden. Op zich was dat niet zo erg, want het was in de zon en uit de wind aan de zuidkant van het struikgewas goed uit te houden …

Toen ik er uiteindelijk eentje had gespot, posteerde dat kleine krengetje zich dusdanig op zijn blaadje, dat ik hem alleen aan de schaduwzijde kon fotograferen. Er restte me niets anders dan hem even van zijn blaadje te verjagen en hem zo goed en zo kwaad als het ging te volgen. Nadat hij even had rondgefladderd, nestelde hij zich op een blaadje waar ik hem beter in beeld kon brengen …

Daar vouwde hij – zoals gebruikelijk is bij groentjes – zijn groenbruine vleugeltjes weer mooi samen. Bij ieder windvlaagje leek het alsof hij van het blaadje afgeblazen zou worden, maar hij hield dapper stand, zodat ik nog een mooi portretje van hem kon schieten …

Zoals ik gistermiddag al schreef, ging ik naar de Merskenheide in de hoop wat vlinders te kunnen fotograferen. Dat lukte ook prima, maar ze moesten toch even wijken voor de niet alledaagse ontmoeting met de adder. Nu ik van de schrik ben bijgekomen, ben ik aan de vlinders toe.

Het eerste exemplaar dat ik voor de camera kreeg was een kleine vuurvlinder, die zich tevergeefs probeerde te verbergen achter een klein polletje gras …

Al snel daarna volgde een klein geaderd witje, dat zich tegoed deed aan de lekkernij die een paardenbloem te bieden had …

Het blauwtje dat ik probeerde te fotograferen, toen ik werd gestoord door de adder, maakte dankbaar gebruik van de verwarring om een goed heenkomen te zoeken. Korte tijd later kreeg ik echter alsnog de kans om ‘n boomblauwtje te kieken …

De laatste vlindersoort die ik voor de lens kreeg was een van de vele groentjes, die er ronddartelden …

Daarmee was mijn missie ruimschoots geslaagd, maar er was nog meer, maar daar kom ik later nog wel eens op terug …

Vanmiddag heb ik een heerlijke kuier gemaakt bij de Merskenheide. In de hoop weer eens wat vlinders te kunnen kieken, heb ik voor de verandering weer eens gekozen voor het zuidelijke pad. Dat bleek een goede keuze te zijn, want ik heb er in anderhalf uur meer vlinders gezien dan in 2008 over het hele jaar. Verschillende witjes, groentjes, blauwtjes, oranjetipjes, citroenvlinders … het kon allemaal niet op …

Het is een drukte van belang in vlinderland momenteel, vooral rond een berkenboom halverwege het pad was het een komen gaan van bovengenoemde soorten. De meeste hadden helaas geen tijd of zin om te poseren voor de foto. Ze fladderden af en aan, van bloem naar bloem.  De eerste die even lekker rustig in het zonnetje ging zitten en zich van alle kanten liet fotograferen, was een groentje …

Daarna heb ik een tijdlang vruchteloos geprobeerd om een witje of een citroenvlinder voor de lens te krijgen, maar die gaven me allemaal het nakijken. Een leuke verrassing was de verschijning van een kleine vuurvlinder die neerstreek op een blaadje. Net op het moment van afdrukken,  gooide de wind roet in het eten … Ik zal jullie de foto van het vage oranje vlekje maar besparen …

Die gemiste kans werd even later helemaal goedgemaakt door een blauwtje – vermoedelijk een heideblauwtje – dat vlak bij me ging zitten pronken met haar mooie, tere vleugeltjes. Terwijl de vleugels zachtjes bewogen, toverde het zonnetje er af en toe een mooie zilveren glans op tevoorschijn. Het beestje wilde zijn vleugels jammer genoeg niet even helemaal spreiden, maar een klein inkijkje werd me toch wel gegund …

Hiermee was mijn missie eigenlijk al geslaagd, maar ik hoopte nog meer te zien. Daarom vervolgde ik mijn weg in de richting van het enige bankje dat de Merskenheide rijk is. Daarover morgen meer …
Ik wens jullie allen een gezellige avond en een mooie zondag!