Lichtlijnig

Nadat ik me dinsdag tegen enen los had weten los te rukken van de fonkelende ijskristallen langs het pad naar de vogelkijkhut en Johan mij overeind had weten te hijsen, naderden we uiteindelijk toch de vogelkijkhut “Skieregoes” (in het Nederlands: “Grauwe gans”) in het Easterskar. Dit is een natuurgebied, dat tussen Heerenveen en het Tjeukemeer ligt (kaartje Google Maps). Het Easterskar is een laagveenmoerasgebied dat zijn ontstaan dankt aan de vervening, zoals zoveel natuurgebieden in Fryslân …

Voordat we de vogelkijkhut betraden heb ik even een blik over het linker zijscherm geworpen …

Eenmaal in de hut zagen we dat we er niet alleen waren. Aan de linkerkant zaten twee mannen met gewichtig uitziende telelenzen gespannen te kijken naar een plekje in de rietkraag, enkele meters bij de hut vandaan. Vrijwel in het midden van de hut zat een vrouw met een minstens even indrukwekkende camera-uitrusting. Zij was echter niet met vogels bezig, maar voerde minutenlang een gesprek met zoonlief. Iets van excuses mompelend beëindigde ze uiteindelijk het gesprek, waarna ze de hut verliet …

De rust keerde terug in de hut, zodat de beide mannen zich weer ten volle konden richten op een vogel -het bleek te gaan om een klapekster- die zich nog steeds daar ergens in het riet leek op te houden. Nadat ik ook enige tijd naar het bewuste plekje had zitten turen, richtten Johan en ik ons op het omringende landschap …

Wij zijn niet van die vogelaars, wij hebben geen van beiden het geduld om een tijdlang met de camera in de aanslag te zitten, totdat dat ene vogeltje verschijnt. Maar als er toevallig in de verte een paar ganzen moeizaam over het ijs schuifelen, dan wil ik daar natuurlijk wel even een plaatje van schieten …

Een overvliegende zilverreiger was me te snel af, maar dat ene pluisje, dat in een hoek van de hut bij één van de kijkgaten zachtjes op de wind heen en weer wiegde, ontsprong de dans niet.

Na een klein kwartiertje hadden Johan en ik het wel bekeken in de hut. Omdat het zonde was om nog langer binnen te blijven met het mooie zonnige, licht winterse weer, wensten we de beide mannen een goede voortzetting en verlieten we de vogelkijkhut …

Naarmate ik er langer mee door het leven ga, wordt steeds duidelijker dat MS zich echt niet laat verenigen met andere gezondheidskwaaltjes. Een fikse verkoudheid gepaard gaand met het gevoel van een kop vol watten is voor een verder gezond mens al niet fijn, maar bij mij komt het sinds vrijdag weer net even extra aan. Het zuigt vrijwel alle kracht weer uit mijn lijf, zodat ik me sinds zaterdag met enige moeite slechts met knikkende knieën waggelend door het leven kan bewegen …

Een fotokuiertje zit er ook vandaag en morgen zeker nog niet in, maar dat heeft dan weer het voordeel, dat ik wat foto’s kwijt kan, die ik vorige week heb gemaakt in De Deelen …

Op een graslandje tussen de Hooivaartsweg en een paar petgaten liep een groepje ganzen waggelend te grazen. Eerst heb ik ze vanuit de auto een tijdje bekeken …

Nadat ik de auto had verlaten, bleven ze rustig doorgaan met hun meest gangbare dagelijkse bezigheid: grazen, grazen en nog eens grazen …

Toen ik ze na verloop van tijd stapje voor stapje heel voorzichtig wat al te dicht was genaderd, waggelde de hele groep naar de waterkant …

Terwijl ze koers zetten naar het petgat aan de rechtkant, heb ik ze nog een tijdje nagekeken …

Hoewel het bijwonen van de optocht van gistermiddag en het vuurwerk van gisteravond nog in mijn benen zitten, heb ik vanochtend toch maar even een klein kuiertje gemaakt. Ik was tenslotte toch onderweg, en als de weersverwachtingen uitkomen, dan zit een kuiertje er morgen waarschijnlijk niet in. Maar even doorzetten dus …

In de hoop wat jong spul te kunnen fotograferen, ben ik even naar de Deelen gereden. Ik had weer alle geluk van de wereld, want ik had nog geen vijf minuten gelopen, toen ik de familie gans voor de lens kreeg …

Pa en ma gans bekeken me met de nodige argwaan en hielden me scherp in de gaten, terwijl ze me luidruchtig gakkend op afstand probeerden te houden. Toen ik nog een stapje dichterbij kwam, ging ma naar rechts en pa naar links. Daarmee gaven ze mij de kans om snel een groepsfoto te maken van de elf jonkies …

Al snel was het jonge spul weer met ma gans verenigd …

Pa gans voegde zich korte tijd later ook weer bij het gezelschap. Daarvoor maakte hij om mij te vermijden even een kleine omweg. Klapwiekend steeg hij links van me op uit het water. Daarna vloog hij over de afrastering, en nadat hij in een omtrekkende beweging achter me langs was gevlogen, streek hij rechts van me weer bij zijn gezin in het water neer …

Die afrastering is overigens een verhaal apart. Erg hoog is hij niet, ik schat hem op pakweg 30-35 cm, en hij staat er ook maar een deel van het jaar. Om overlast van de ganzen in de omringende landerijen zoveel mogelijk te beperken, probeert men met de afrastering – die tijdelijk rondom een deel van het natuurgebied staat – te verhinderen dat de ganzen met hun jongen de grazige weilanden bereiken. Om groot te kunnen worden zullen de jonkies dus hun kostje bijeen moeten scharrelen in het gebied, het sappige en voedzame boerengras is voorlopig taboe voor ze …