Lichtlijnig

Wieneke meldde gisteravond in haar reactie op “Boomkruiper” dat ze geen sneeuw meer kan zien, en ook geen foto’s waar sneeuw op te zien is. Omdat ik dit weblog niet ben begonnen om lezers en kijkers weg te jagen, heb ik besloten om vandaag eens te beginnen met  een foto die helemaal aan het eind van een fotokuier is gemaakt. Dan kan Wieneke – zonder dat ze zich eerst door de sneeuw van de Merskenheide heen hoeft te worstelen – toch de kramsvogel zien, die ik woensdagmiddag vlak voordat ik in de auto stapte nog kon fotograferen …

En dan nu terug naar de foto’s van de besneeuwde heide, want die kan ik toch echt niet in het archief laten wegsmelten. Ik ben het natuurlijk wel met Wieneke eens dat de sneeuwresten, die er ook op dag 53 nog steeds liggen, hier en daar knap lastig en gevaarlijk zijn. Zelf heb ik de afgelopen week tweemaal een lelijke schuiver gemaakt, maar het liep beide keren goed af. Maar van het zien van sneeuw krijg ik – in tegenstelling tot Wieneke – nog altijd niet genoeg. Het beeld van de onderstaande foto’s levert me aanzienlijk meer plezier op dan het mistroostige weer van de laatste dagen …

Ik vond het wel bijzonder om eens een paar macro’s te kunnen maken van de heide met sneeuw op de achtergrond …

Ook de gouden glans van het gras, dat straks weer schapen moet voeden, doet het goed tussen het wit en blauw …

Behalve sneeuw was er op verschillende plaatsen bij de Merskenheide ook nog steeds ijs te vinden …

Maar ook hier was het sneeuwijs, dat zelfs bij tegenlicht niet echt wilde schitteren …

De komende dagen lijken de temperaturen weer geleidelijk te dalen, zodat we ‘s nachts weer te maken krijgen met matige vorst. Hopelijk krijgen we nog een mooie vorstperiode die eindelijk eens wat knap schaatsijs oplevert …

Terwijl de laatste buien wegtrokken, maakte ik gistermiddag rond drie uur een kuiertje in het Weinterper Skar …

Het wateroppervlak van het meest zuidelijke ven lag er vrijwel roerloos bij …

Prachtige weerspiegelingen waren het gevolg …

De zon prikte door een gat in de bewolking en legde een gouden glans over it Skar …

Om te bewijzen dat ik er zelf bij was heb ik tot slot mijn eigen schaduw ook nog maar even gekiekt …

Vandaag heb ik voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt bij de Duurswouderheide, het grootste heideveld van de provincie Fryslân. Het gebied strekt zich uit van de rand van Wijnjewoude, tot vlakbij Bakkeveen en Donkerbroek …

Het was prachtig weer om er een wat langere kuier van te maken, bijvoorbeeld naar de uitkijkplaats die aan de westkant van het gebied is ingericht op een heuvel aan de bosrand. Dat lieten mijn onderdanen vandaag echter niet toe. Om daar nog eens aan toe te komen, zal ik toch nog eens een poging moeten ondernemen in gezelschap van een van mijn fotomaatjes, denk ik. In mijn uppie heb ik het de laatste jaren een keer of vier geprobeerd, maar dat gaat dus niet meer lukken. Daarom heb ik het vandaag beperkt tot een kuiertje langs het zuidelijke pad …

Afijn, de foto’s getuigen ervan, dat ook een kort verblijf aan de zuidkant van het terrein met uitzicht over het ven ‘Waskemar’ zeker de moeite waard was. De gouden glans van de overwoekerde heide steekt weer pachtig af tegen het diepblauwe water …

Toen ik op de terugweg in het bos even van het pad afweek, stuitte ik op een drietal mooie kleine paddenstoeltjes. Jammer genoeg kwam ik net wat te laat, omdat ze net in de schaduw waren komen te staan. In het zonnetje had ik ze net wat scherper kunnen pakken, maar een mens moet ook een keer tevreden zijn …

Dat ik van het rechte pad afweek, kwam omdat ik op zoek was naar tamme kastanjes, die ook dit jaar weer op verschillende plekken langs de bosrand waren te vinden …

Meestal heb ik wel een plastic tas bij me om in geval van nood even op te kunnen zitten, laat dat nou uitgerekend vandaag niet het geval zijn, omdat ik een andere broek had aangetrokken … Dat was anders niet zo erg, maar het betekende wel dat ik de gladde kastanjes uit hun ruwe en vlijmscherpe bolsters moest halen, want anders pasten ze niet in de – gelukkig ruime – zakken van mijn vest. Met een paar afgebroken takjes als breekijzer lukte dat echter prima …

Kortom: ik had in diverse opzichten weer een uitstekende oogst vandaag.