Lichtlijnig

Nadat ik dinsdagmiddag bij Goëngahuizen de bijzonnen had gefotografeerd, zag ik dat It Eilân weer bereikbaar is via de tijdelijke voetgangersbrug. Het grootste deel van het jaar zijn de bewoners van de zes of zeven huizen op dit kleine eilandje afhankelijk van vervoer middels een kabelpont. Om de bereikbaarheid ook bij eventuele ijsgang te garanderen wordt er gedurende de winterperiode een mooie voetgangersbrug over de Goaiïngahúster Sleat gelegd …

Met de voorspelde wisselende bewolking leek het me een aardig plan om mijn fotomaatje vandaag kennis te laten maken met It Eilân. Ik wilde er zelf ook wel weer eens een kuiertje maken, want de laatste keer dat ik er was, is al bijna een jaar geleden. Toen heb ik er een mooie, maar frisse fotokuier gemaakt onder een mooie blauwe hemel, dat was vandaag een stuk anders. Bij aankomst rond elf uur was het er hoofdzakelijk grijs. Grijs, winderig en nat, vooral op het pad …

Als er ergens een mooi plekje is om mooie wolkenluchten te kunnen kieken, dan is het hier wel. Vorig jaar december heb ik op mijn oude weblog laten zien hoe ver het zicht hier reikt: Ruim zicht op It Eilân. Vandaag was het zicht wat minder vanwege de grijze bewolking die door de lucht werd voortgejaagd, maar het landschap was er niet minder om …

De landerijen lagen er verlaten bij. Meer dan een groepje zwanen en wat ganzen in de verte hebben we er niet gezien …

Terwijl we al kijkend en kiekend verder liepen, zagen we in de verte een bestelbus staan. Er werd blijkbaar gewerkt in de polder …

Dichterbij gekomen werd er meer duidelijk. Vorig jaar december vertelde ik al dat het oostelijk deed van It Eilân de eerste retentiepolder in de provincie Fryslân is. Dit is een gebied aan de boezem (het stelsel van met elkaar in open verbinding staande meren, vaarten, kanalen en sloten) dat er voor is ingericht om op gecontroleerde wijze overtollig boezemwater in te laten. Het is de bedoeling dat in Fryslân voor 2030 in totaal 700 ha wordt ingericht als retentiepolder …

Op het eerste gezicht lijkt het een brug, maar dat is zeer onwaarschijnlijk op een plek waar geen weg loopt. Zo te zien wordt momenteel de laatste hand gelegd aan de water in- en uitlaten, die er in geval van nood voor moeten zorgen dat we hier droge voeten houden …

Dichterbij is een kleiner kunstwerk gebouwd, dat ook dienst doet als in- of uitlaat voor het water …

Daarmee hadden we het verste punt van onze kuier van vandaag bereikt. Het was misschien half zo ver als vorig jaar, maar mijn benen lieten niet meer toe. Dat zal vast ook te maken hebben met de harde wind. Met een maximumtemperatuur van ruim 10 graden was het voor de tijd van het jaar ook vandaag weer niet koud, maar de wind maakte het allerminst aangenaam in de polder …

Terwijl Jetske zich nog eens gevaarlijk ver over het water boog om wat plaatjes te schieten, heb ik linea recta het pad gevolgd. Eenmaal bij het water was het niet moeilijk om te kiezen tussen het pontje en de brug. Ze dansten beide op en neer op het water, maar de brug gaf me toch een iets stabieler gevoel …

Ondanks de wind was het weer een mooie en gezellige wandeling met mijn fotomaatje, alleen de bewolking kon helaas niet geheel aan de verwachtingen voldoen.

Terwijl ik aan het begin van de middag over de Friese dreven westwaarts reed, hield ik zoals meestal een oogje op de lucht. Als voorteken van het slechtere weer dat ons morgen te wachten staat, verscheen er sluierbewolking aan het zwerk, en dat wil nog wel eens een bijzon opleveren. En jawel, het duurde maar even en daar was hij al …

Omdat ik op dat moment bij Goëgahuizen reed, nam ik meteen de afslag naar It Eilân. Daar kon ik de auto in alle rust in de berm van het landweggetje zetten om een paar plaatjes te schieten. Nadat ik de bijzon rechts van de zon had gekiekt (foto boven), heb ik nog even ingezoomd op de bijzon links van de zon …

Ze waren zo mooi niet als het buitengewoon fraaie exemplaar dat ik op dinsdag 20 oktober heb gefotografeerd, maar verschil moet er blijven, anders wordt het wel erg saai.

Zo snel als ze verschenen, zo snel waren de bijzonnen ook weer verdwenen. Daarom draaide ik me even om om het landschap in noordelijke richting eens te aanschouwen. It Eilân lag er vredig bij …

Op dat moment realiseerde ik me, dat ik op precies hetzelfde plekje stond als 25 juni kort na middernacht. De lucht boven It Elân zag er toen tijdens de mooiste lichtende nachtwolken show die ik dit jaar heb gezien heel anders uit …

Tja, verschil moet er blijven, dag en nacht.

Mijn dagen werden deze week tot nu toe overdag goeddeels gevuld met diverse verplichtingen. Als gevolg van een slechte planning ben ik aan fotokuiertjes of fietstochtjes de laatste dagen overdag niet toegekomen. Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de nachtelijke activiteiten …

Na lang twijfelen of ik wel of niet zou gaan, ben ik gisteravond rond half elf toch maar weer in de auto gestapt om de jacht op de lichtende nachtwolken opnieuw te openen. Als locatie koos ik ditmaal voor de omgeving van het buurtschap Goëngahuizen, aan de uiterste westrand van de gemeente. Daar maakte ik even na elven een foto van de smalle maansikkel boven de retentiepolder It Eilân …

Het was er prachtig, en heerlijk rustig. Rond half twaalf viel er in de lucht nog steeds niets te zien. Het pontje lag er rustig bij, totdat een kwartiertje later een bewoner van It Eilân het bootje naar de wal trok om de oversteek te maken.

“Wil het wat bijten …?” luidde zijn openingszin, terwijl hij uit de auto stapte.
Nadat hij naar me toe was gelopen om even een praatje te maken, zag hij dat ik niet aan het vissen was, maar aan het fotograferen. Terwijl we stonden te praten over de lichtende nachtwolken, die de man nog nooit had gezien, maar waar hij recentelijk wel over had gehoord, meende ik recht aan de overkant van het water in de lucht een eerste teken van leven te zien. Ik wees de man erop en maakte een eerste foto …

Rond middernacht begonnen de wolken waar ik mijn camera op had gericht te verflauwen, maar tegelijkertijd meende ik meer naar het oosten nieuwe activiteit te zien ontstaan. Dat viel echter vanaf dit punt moeilijk te beoordelen i.v.m. de verlichting. Daarom besloot ik de camera’s in te pakken en te verkassen. En dat was maar goed ook, want ik was nog maar nauwelijks onderweg, of ik zag dit in mijn spiegel …

Meteen heb ik het anker uitgegooid en koers gezet naar de berm. Camera in de breedbeeldmodus op het statief en genieten maar! Wat zich voor mijn ogen ontrolde was met geen pen te beschrijven. Het volgende half uur kreeg ik verreweg de mooiste NLC-show te zien, die ik ooit heb gezien, en ik heb er intussen al heel wat gezien …

De kleuren, de golven, de structuren … het was echt fenomenaal.
Begrijp me goed, ik wil jullie niets opdringen, maar als het in het weekend ‘s avonds nog steeds helder is, zoek dan zo tussen 23:00 en 0:30 uur eens een donker plekje op … Met een beetje geluk word je verrast met een ongelooflijk mooi spel van licht en kleur …