Lichtlijnig

Onze vaartocht startte vrijdag rond 10:30 uur in Giethoorn. Daar vandaan zetten we koers naar het Bovenwijde (meestal uitgesproken als Bovenwiede), een meer van ongeveer 2 kilometer lang en 1 breed ten oosten van Giethoorn. Het is ontstaan doordat bij vervening de trekgaten te breed en de tussenliggende landstroken te smal zijn gelaten. Bij grote watersnoodrampen, zoals die van 1775 en 1825, sloeg het water die stroken land weg en ontstond het Bovenwijde …

Omdat de vakantietijd voor de meeste mensen al voorbij was, was het rustig op het Bovenwijde. Tijdens het eerste rondje dat we over het meer maakten, zagen we er vrijwel alleen punters varen …

Punter is de verzamelnaam van de diverse typen kleine open platbodem schepen die zijn ontwikkeld in de rivieren, delta’s en veengebieden van Nederland. Ze worden gekenmerkt door een nagenoeg plat lancetvormig vlak, rechte sterk hellende (vallende) stevens en hoekige spanten. Punters behoren tot de oudste nog bestaande schepen: schilderijen en aktes uit de zestiende en zeventiende eeuw vormen bewijs voor het bestaan van de huidige vorm en naam. Tegenwoordig worden er nog steeds punters gebouwd in Giethoorn e.o. in de provincie Overijssel …

De punter wordt van oorsprong voortbewogen door de wind of menskracht. In de veengebieden van Overijssel werden ze traditioneel geboomd. Bomen wordt in een punter ook wel punteren genoemd. De ondiepe sloten en meren maakten het makkelijk en efficiënt om de schepen met behulp van de bodem voort te duwen, de smalle sloten in de Wieden bemoeilijken roeien. Door zijn vorm is hij bij uitstek geschikt voor ondiepe met riet begroeide wateren …

Tegenwoordig komen punters met een buitenboordmotor veel voor. Daarnaast bestaan er zeilbare varianten. De meeste zeilpunters zijn uitgerust met het sprietzeil, maar varianten met een giek en gaffel komen ook voor. Kleinere punters hebben meestal alleen een grootzeil, op grotere varianten komt een fok ook voor. Het gebruik van meer dan twee zeilen is niet origineel, maar komt in het wedstrijdzeilen soms terug …

Kenmerkend voor de kleine zeilpunters en de vroege zeepunter was het enkele zwaard dat naar de andere zijde werd verplaatst bij het overstag gaan. Dit was smal van vorm, een zo genoemd zeezwaard. Bij gebrek aan een kiel, (de punter is immers een platbodem), dienen de zwaarden om het afdrijven (de drift) tegen te gaan. Niet alle kleine schepen hebben echter slechts één zwaard, en tegenwoordig is dit zelfs vrij zeldzaam …

Het was mooi om de punters bij een lekker briesje te zien voortdrijven op het meer, nu eens omgeven door schitteringen bij tegenlicht, dan weer mooi uitgelicht door het zonnetje …

Omdat ik Jetske -die volgens mij alles weet van punters- bij het schrijven van dit logje niet bij de hand had, heb ik mijn toevlucht genomen tot Wikipedia om wat informatie over punters te vergaren.

We hadden het niet beter kunnen treffen. Uitgerekend op de dag waarop Aafje en ik door mijn fotomaatje waren uitgenodigd voor een vaartochtje door de Wieden, was het prachtig weer. Ervaren schipper als ze is, loodste Jetske ons probleemloos door nauwe grachten …

We voeren tussen uitgestrekte rietvelden door …

Maar we voeren ook over open watervlakten waar ons te midden van vele twinkelende zonnetjes alleen op de wereld waanden …

Op de Belterwijde vertrouwde de schipper mij het roer wel even toe, dat gaf me de kans om even een plaatje te schieten van beide dames voorin de sloep …

Wat de schipper toen nog niet wist, was dat we even later aan de andere kant van de brug op de Beulakerwijde in een zeilwedstrijd terechtkwamen …

Wees gerust, ik heb ons er veilig doorheen geloodst.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een GPS programmaatje op mijn iPad eens te testen, door de route van de vaartocht vast te leggen. We hebben een afstand afgelegd van 33,3 km met een gemiddelde van 5,2 km/u. En dit was de route …

Nadat we Jetske na afloop van de tocht thuis hadden gebracht, werden we tot onze verrassing door Jetske’s eega uitgenodigd om te blijven eten. En zo werd de dag afgesloten met een gezellig en uitermate smakelijk etentje in de tuin. Wat kan die man kokkerellen … hmmmm …

En vandaag … vandaag heb ik last de gebruikelijke “day after”. Zo lang ik op zo’n dag maar al deinend, kijkend, pratend, luisterend en fotograferend rustig mijn gang kan gaan, dan is het allemaal best te doen. Maar de MS meldt zich steevast een dag later door een alles overheersende deken van vermoeidheid over me heen te draperen. Van weblogs bekijken en lezen zal vandaag -en wellicht ook morgen- niets meer terechtkomen. Met de regenachtige dagen in het vooruitzicht zal ik hier de komende week vast veel zonnige plaatjes laten zien van de honderden foto’s die ik heb gemaakt. Dan ook zal ik overal weer komen bijlezen. Nu duik ik eerst lekker mijn hangmat in. Fijn weekend verder allemaal!

Vorige week donderdag stond er een bijzonder uitje op het programma. Medeblogster en bijna-buurvrouw Annemarie is even terug in Nederland. Voordat zij over enkele weken voorgoed emigreert naar Oostenrijk leek het haar een goed plan om met Jetske en ondergetekende èn met haar vriend Andi een dagje iets leuks te doen. Zo konden wij kennismaken met Andi en gelijktijdig Annemarie gedag zeggen tijdens een dagje op het water in en rond Giethoorn …

Na een eerste vaart door de gracht zijn we het Bovenwijde op gegaan. Andi keek zijn ogen uit met al dat water en die uitgestrekte platte vlakte rondom …

Jetske, die de wateren hier als haar eigen broekzak kent, had voor een prima boot met een pittige buitenboordmotor gezorgd, zodat we al snel weer aan de andere kant van het Bovenwijde Giethoorn weer in voeren …

Gelukkig beschikt Jetske over de nodige stuurmanskunst, zodat ze ons soepel tussen een aantal fluisterbootjes die het eenrichtingsverkeer negeerden door wist te manoeuvreren …

Een dagje op het water maakt hongerig, daarom leek het ons een goed plan om even aan te steken bij Grand Café Fanfare …

Terwijl Jetske en Andi ons schip aanlegden, maakte Annemarie het zich nog even gemakkelijk …

Het was goed toeven op het zonnige terras van ‘Fanfare’ en het eten smaakte als vanouds weer uitstekend. Zelf heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt door bij het café nu toch eindelijk de ‘Bert Haanstra Filmbox‘ aan te schaffen …

Na een voedzame maaltijd was het tijd om nogmaals een rondje over het Bovenwijde te maken. Terwijl we gedrieën luid zingend het muziekthema van ‘Fanfare’ over het water lieten schallen, passeerden we Smit’s Paviljoen, in de film bekend als Krijn’s Paviljoen. Andi had geen idee wat hem overkwam …

Op het Bovenwijde passeerden we vervolgens een baggerschuit, die ervoor zorgt dat de wateren in en rond Giethoorn bevaarbaar blijven. Gelieve vooral even te letten op de witte streep in de lucht. Het zou de laatste contrail zijn die we voorlopig zouden zien, omdat het vliegverkeer boven ons land en een groot deel van Europa in de loop van die donderdag geheel tot stilstand zou komen als gevolg van een vulkaanuitbarsting op IJsland …

Annemarie maakte het zichzelf weer gemakkelijk terwijl we over het Bovenwijde stuiterden …

Nadat we aan de overkant van het water even te kampen hadden met motorische problemen, zette Jetske het gas er op de terugweg nog eens even flink op …

Vanuit menig puntertje werden ons jaloerse blikken toegeworpen …

Na afloop van dit prachtige tochtje hebben we nog een tijdlang gezellig zitten napraten in Jetske’s tuin. Het was leuk om Andi te leren kennen en Annemarie en haar vriend op deze manier uit te zwaaien. Het komt vast helemaal goed met dit leuke stel in de Oostenrijkse bergen.