Lichtlijnig

Na de verzengende hitte van vrijdag, toen het in ons tuintje ruim 32 graden werd, leek de temperatuur ook gisteren weer tropische waarden te zullen bereiken. Zo ver kwam het echter niet …

Rond 14:00 uur trok een eerste onweersbui over en daalden dikke regendruppels in ons tuintje neer.
De waterlelies leken meteen nog meer dan anders te sprankelen …

De temperatuur daalde in korte tijd naar een draaglijke 23 graden en de regen liet ons tuintje weer heerlijk fris geuren …

Na wekenlange droogte – in juni is er slechts 22 mm neerslag gevallen – was ons tuintje ook wel toe aan wat vocht …

In totaal viel er gisteren 11 mm neerslag. En ook de fotograaf vaart daar wel bij, zoals op deze foto’s te zien is …

Twee weken na het begin van mijn MS-aanval en een week na afloop van de methylpredsnisolonkuur wordt het tijd om een eerste voorzichtige tussenbalans op te maken.

Laat ik maar beginnen met de methylprednisolonkuur. Tijdens die vijfdaagse kuur had ik betrekkelijk weinig last van de bijwerkingen, die begonnen pas op te spelen na afloop van de kuur. Twee dagen en nachten heb ik amper een oog dicht gedaan. Zodra ik even in slaap sukkelde, schrok ik steevast weer badend in het zweet wakker, terwijl het bloed door mijn lijf kolkte. Ik kan u verzekeren dat dat na verloop van tijd een tamelijk vervelende en angstwekkende ervaring werd …

Gelukkig begon de rust in mijn lijf in de loop van de dinsdag langzaam maar zeker terug te keren. En wat belangrijker is: ik begon weer wat meer grip te krijgen op het functioneren van mijn linkerbeen en – arm. Dat maakte het mogelijk om in de loop van de week steeds wat meer rond te scharrelen in de tuin om wat beestjes en bloemetjes te fotograferen, zoals b.v. de fraaie mandevilla – voorheen dipladenia ‘sundaville’ red – die we vorige week kregen van mijn fotomaatje …

De belangrijkste restverschijnselen die ik op dit moment aan deze eerste schub sinds 2004 lijk over te houden, zijn een koude en doof aanvoelende linkerhand en een linkervoet die nog steeds de neiging heeft om wat achter te blijven. Dat laatste kan ik aardig ondervangen door me te concentreren op het lopen en het afwikkelen van de voet, zoals dat heet. Verder treedt tijdens het lopen al snel vermoeidheid, c.q. verkramping op in mijn bovenbenen.

Het wordt spannend om te zien of ik mijn geliefde bankjes b.v. in het Weinterper Skar weer kan halen tijdens mijn fotokuiertjes. Daar ben ik voorlopig in ieder geval nog lang niet aan toe, want zo lang de maximumtemperaturen nog rond of boven de 25 ºC liggen, waag ik me nog maar niet aan dergelijk kuiertjes. Daar is overigens ook nog geen enkele reden toe zo lang er in ons tuintje dagelijks nog wat te kieken valt. Bovendien kan de methylprednisolon in principe tot ca. 5 weken na toediening zijn oppeppende werk blijven doen, dus wie weet, misschien treedt er de komende tijd nog verdere verbetering op m.b.t. de restverschijnselen. …

Tot dusver heeft de methylprednisolon me in elk geval zowel in fysiek als in mentaal opzicht een dusdanige boost gegeven, dat ik de strijd maar weer ben aangegaan met de hostingprovider omtrent de reactieproblemen op dit weblog. Ditmaal luidde de reactie van de servicedesk als volgt:

“We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die foutmelding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven (wanneer heeft zich die fout zich voorgedaan, met de welke webbrowser heeft u gewerkt). Daarmee kunnen onze technici uw blog beter testen en eventuele fouten opsporen.”

Bij deze zou ik de (vaste) reageerders daarom willen vragen om, wanneer het probleem zich weer eens voordoet, een schermafdruk te maken van de foutmelding en dit met vermelding van browser(versie) naar mij te mailen (het e-mailadres is te vinden rechtsboven op het weblog onder het kopje ‘contact’), want dit idiote probleem moet toch op te lossen zijn …

Ter afronding van deze tussenbalans: het ziet er naar uit, dat ik weer heel knap door deze MS-aanval heen gerold ben. Volgende week maandag moet ik voor controle weer terug naar de neuroloog. Tot die tijd houd ik me rustig en  richt ik me vooral op de bloemetjes en de beestjes in eigen tuin, zoals b.v. de nimf van de struiksprinkhaan op de gele lis … De afgelopen dagen heb ik zeker drie verschillende nimfjes in ons tuintje gesignaleerd. Eén van de broers van het onderstaande exemplaar zal morgen het vierde oranjelogje luister bijzetten …

We hebben uw blog getest en het blijkt alles in orde te zijn. 

Om u goed te helpen hebben we een screenprint nodig van die fout melding. Daarnaast ook graag als fout zich weer voordoet, dat goed uitgebreid te beschrijven. ( wanner heeft zich  die fout zich voorgedaan, met de welke Webbrowser heeft u gewerkt)
Daarmee kunnen onze technici uw blog beter  testen en eventuele fouten opsporen.

Bijna een maand geleden heb ik bij Earnewâld de eerste bloeiende gele lissen gefotografeerd. Gisteren, op de eerste dag van de zomer, bloeide de eerste gele lis in ons tuintje. Kijk maar gewoon even mee, want meer heb ik echt nog niet te vertellen …

.

.

Over de temperaturen in mei kan ik kort zijn: het was koud, veel te koud voor de tijd van het jaar. Het KNMI in De Bilt kwam uit op een gemiddelde temperatuur van 10,5 graden, tegen 12,7 graden normaal (langjarig gemiddelde over 1971-2000). Daarmee was dit de koudste mei sinds 1991 toen gemiddeld 10,0 graden werd genoteerd. In ons tuintje was het zo mogelijk nog wat kouder: gemiddeld 9,2 ºC, tegen normaal ca. 11,8 graden …

De maximumtemperaturen kwamen met moeite slechts op twee dagen boven de 20 ºC. Normaal kent mei in onze regio gemiddeld acht warme dagen (20 graden of warmer) en twee zomerse dagen van 25 ºC of hoger. Pas halverwege de maand gingen de maximumtemperaturen richting 15 graden of hoger. De lage temperaturen werden veroorzaakt door de aanhoudende noordenwind …

Het gevolg was dat de natuur pas laat ontwaakte. Veel voorjaarsbloeiers lieten zich pas in de tweede helft van de maand zien, en ook in de insectenwereld bleef het lang rustig. Pas op 19 mei kon ik tijdens een vaartochtje in De Weerribben de eerste libelle van het jaar fotograferen op de rand van de boot …

Vooral de eerste helft van de maand was somber en nat. Tot en met 12 mei viel er in ons tuintje 58 mm neerslag …

Omdat het de rest van de maand vrijwel droog bleef, kwam de totale hoeveelheid neerslag in mei uiteindelijk uit op 62 mm. Daarmee was het net iets natter dan het langjarig gemiddelde van 55 mm …

Tot slot nog iets over het voorjaar van 2010. Het KNMI is uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 8,9 °C, precies gelijk aan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 7,7 °C. Daarmee ben ik voor het eerst sinds ik in 2003 ben begonnen mijn waarnemingen vast te leggen, uitgekomen op een gemiddelde temperatuur die lager ligt dan het langjarig gemiddelde van ca. 8,1 °C voor onze regio …

Toen de lepelaars na drie kwartier nog steeds vrijwel roerloos op hun plek stonden, hield ik het dinsdagmiddag wel voor gezien in de Jan Durkspolder. Om het mooie, maar nog steeds frisse weer uit te buiten, besloot ik nog even naar het ooievaarsdorp te rijden. Daar kwam ik echter niet eens aan toe. Halverwege de rit zag ik in de verte een ooievaar opstijgen vanaf het nest, dat daar ergens midden in het rietland op een paal staat …

Omdat dit nest midden in de natuur toch nog een stukje fotogenieker is dan de nesten in het ooievaarsdorp, besloot ik weer eens een kuiertje te maken over het enige echte Kuierpaad dat door dit prachtige stukje natuur loopt …

Tijdens het laatste stukje van de kuier vlogen twee eenden verschrikt op vanuit de rietkraag. Ieder langs een kant van het ooievaarsnest vliegend namen ze de wijk …

Toen ik het nest goed binnen ‘schootsbereik’ had, zag ik dat er twee jonkies in het nest zaten …

Eén van de twee wilde na een tijdje wachten wel even eigenwijs opkijken. Om zijn nog zwarte snavel te showen, draaide hij zijn koppie nog even van links naar rechts ook …

Ik heb nog een tijdje wat rondgedrenteld, hopend dat pa terug zou komen met een verse hap voor zijn kroost. Bij gebrek aan een bankje duurde dat me echter te lang. In bedaard tempo ben ik maar begonnen aan de weg terug naar de auto. Regelmatig keek ik nog even om. Wie weet … misschien zou ik pa toch nog net in volle vlucht kunnen vangen. Maar nee, het was tevergeefs …

Gelukkig was er meer moois te zien. Zo stond er een keur aan gele lissen te pronken …

Toen er vlak bij me ook nog eens een zweefvlieg op een van de lissen neerstreek, kon ik opnieuw een serie afsluiten onder het motto ‘geen dag zonder macro’ …