Lichtlijnig

Vijf jaar lang heb ik me zonder speciale voorzieningen aardig weten te redden. Maar omdat de draagkracht van mijn benen in die periode steeds minder werd, en omdat er de laatste twee jaar steeds meer auto’s in onze buurt werden geparkeerd, heb ik in het najaar toch maar een gehandicaptenparkeerkaart en een eigen parkeerplaats aangevraagd.

Precies op tijd, want twee dagen voordat in december het eerste pak sneeuw viel, kreeg ik de beschikking over een gereserveerde parkeerplaats tegenover ons huis. Er werd belijning aangebracht op de parkeerplaats en er werd een bord “gehandicaptenparkeerplaats” geplaatst met daaronder het kenteken van onze auto. Het heeft ons ruim € 350,- gekost, maar dankzij die parkeerplaats kan ik mijn fotokuiertjes wel blijven maken, ook als die – zoals afgelopen dinsdag – wel eens net wat te lang zijn, omdat ik bij thuiskomst niet eerst nog eens een stuk hoef te lopen. …

Het was een kortstondige vreugde …
Vrijdag ontdekten we dat het bord op deskundige wijze van de paal was geschroefd.
“Vermoedelijk gaat uw bord ergens dienen als bijzettafel of als wandversiering,” luidde de reactie van de ambtenaar van de afd. Wegen & Verkeer, nadat ik het verhaal had gedaan. “Ik bestel een nieuw bord voor u en dat komen we zo spoedig mogelijk plaatsen,” vervolgde hij.
Tot die tijd staat onze auto dus voor paal …

Intussen is duidelijk dat het bord niet als bijzettafel of wandversiering zal dienen, want Aafje heeft het gistermiddag teruggevonden in de struikjes wat verderop in de straat. Werd de dader betrapt en gooide hij daarom het bord weg om zich vervolgens uit de voeten te maken? Of zou het dan toch zo zijn dat er sprake is van een boze buurman, die mij dat parkeerplekje misgunt …?

Als dat laatst het geval is, dan hoop ik dat deze buurman zich meldt om persoonlijk zijn beklag te doen. Als buurman bereid is mijn handicap erbij te nemen, dan mag hij wat mij betreft dat plekje hebben … De held!