Lichtlijnig

Koeien in de wei … parende kikkers … klapperende ooievaars … dansende futen … en een zonovergoten landschap op de koop toe …
Ik kan er niets aan doen, maar daar krijg ik het voorjaar van in de kop …

Bij al die dierlijke lust en levensdrang zou je de bloemen die het voorjaar kleur geven bijna vergeten …

Terwijl die bloemen toch net als de dieren ieder jaar weer op geheel eigen wijze hun charmes in de strijd werpen ten behoeve van de voortplanting …

Om te voorkomen dat we ze helemaal vergeten, heb ik mijn nieuwe Raynox DCR-250 Macro lens eens gericht op de intieme delen van onze gele krokussen …

Op de laatste dag van de astronomische winter stonden de gele krokussen in ons tuintje gisteren met wijd opengesperde kelkjes als heuse zonnetjes te stralen …

Dat was niet zo verwonderlijk, want het was een stralende dag met een strakblauwe hemel …

Vandaag houden ze hun kelkjes gesloten, zoals ze dat deden toen ze pas boven de grond waren gekomen …

Maar ja, ook dat is weer niet echt verwonderlijk, want de lente kent hier een bewolkt en grijs begin …

Zo, de jongens zijn weer weg. Zoals elke keer was het ook nu weer gezellig dat ze er waren, maar het is ook goed dat ze weer naar huis zijn, want wat kost dat tweetal een energie …

Afijn, nu hebben we de zondagmiddag om lekker bij te komen …

Tijd om even van de tuin te genieten, want daar verschijnt met de dag meer kleur …

Van de sneeuwklokjes had ik eerder deze week al wat laten zien, sinds vrijdag tonen ook de gele krokussen zich op hun mooist …

Natuurlijk, met wat meer geluk had Nederland zich nu wereldkampioen mogen noemen, Robben heeft tenslotte een paar geweldige kansen gehad. Maar ja, als je dergelijke uitgelezen kansen in een finale niet benut, dan word je nooit kampioen. En natuurlijk, Oranje had scheidsrechter Howard Webb niet echt mee, een aantal arbitrale beslissingen had ook andersom kunnen uitvallen. Het niet toekennen van een corner na de vrije trap van Sneijder, die overduidelijk via de muur en de keeper over de achterlijn ging, was absoluut een wellicht beslissende arbitrale dwaling.

Ook dat moeten we echter niet overdrijven, want we hadden de wedstrijd ook met 8 of 9 man kunnen eindigen. Zowel Mark van Bommel als Nigel de Jong gingen weer flink over de schreef. Met name De Jong had na zijn schandalige karatetrap ook in deze wedstrijd weer met een donkerrode kaart van het veld gestuurd moeten worden. Deze man, die keer op keer zo gefrustreerd raakt, en zichzelf vrijwel nooit in de hand weet te houden, hoort in mijn ogen niet op een voetbalveld thuis, en al helemaal niet in Oranje. Met hard spel kan ik prima leven, maar dit soort grove overtredingen haalt voor mij de glans van Oranje af en stemt slechts tot treurnis …

Enfin, uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat Spanje simpelweg beter was in een spannende, maar zeer matige finale. Eigenlijk was het een goed bij het toernooi passende finale, want het WK 2010 heeft over de hele linie bar weinig oogstrelend voetbal laten zien. Spanje is in dat opzicht één van de positieve uitzonderingen. De financiële belangen in het voetbal zijn in de loop der jaren belangrijker geworden dan de sport. Resultaatvoetbal, waarbij niet willen verliezen belangrijker is dan willen winnen, haalt voor mij de charme van het spel af. Daarmee is niet gezegd dat het niet spannend was, integendeel! En daarmee is ook niet gezegd, dat het niet knap is dat Oranje de finale heeft weten te halen. Integendeel, dat was hartstikke knap, maar het oog wil ook wat …

De verloren WK-finales van 1974 (“Zijn we er toch weer ingetuind”) en 1978 (“Rensenbrink … tegen de paal!”) hebben nog lang pijn gedaan. Met de verloren finale van 2010 kan ik heel goed leven, maar ik vrees dat er een hele generatie is die deze nederlaag nog lang met zich mee zal dragen. Zij mogen morgen nog even nagenieten en afkicken van Oranje tijdens de grachtentocht en een huldiging op het Museumplein in Amsterdam …

Zoals ik vorige week al aankondigde, schakel ik na vandaag – het is rustdag in de Tour – probleemloos over naar dat andere zomerse sportevenement: de Tour de France. Daarin is gisteren tijdens de eerste bergetappe het klassement flink dooreen geschud. Aan het tijdperk Lance Armstrong, die voor zijn achtste Tourzege ging, is gisteren voorgoed een eind gekomen. Maar voor Oranje gloort er hoop: Raborenner Robert Gesink lijkt in topvorm te zijn. Voor mij staat de komende twee weken het Tourgeel centraal, niet alleen vanwege de sport, maar ook voor de adembenemende landschappen die zeker woensdag weer aan het beeld voorbij trekken. Want het oog wil ook wat …

Na de historische zege van het Nederlands elftal op Brazilië kan het wel even een paar dagen iets minder met oranje. Dat draadje pak ik dinsdag wel weer op, wanneer Oranje in de halve finale moet aantreden tegen Uruguay, want ik heb natuurlijk nog wel wat oranje in het archief zitten voor de halve finale en de finale …

Nu vanmiddag in Rotterdam de Tour de France van start gaat, kan ik er als trouw volger van het grootste wielerevenement ter wereld niet omheen om de kleur geel even in het zonnetje te zetten …

Waar ik voor de oranjesfeer vooral was aangewezen op gecultiveerde bloemen uit eigen tuin, kan ik voor het geel gebruik maken van een prachtige wilde plant. Vandaag is het precies een maand geleden dat ik in het Weinterper Skar de eerste bloeiende ratelaars heb gefotografeerd …

Intussen zullen de meeste ratelaars wel zijn uitgebloeid in deze warme en droge periode. Het wordt tijd dat ik weer eens een fotokuiertje in It Skar ga maken om te zien hoe de natuur er daar bij ligt, maar daar is het me nu toch echt wat te warm voor. De temperatuur is inmiddels alweer opgelopen tot ruim 26 graden …, tijd voor schaduw, tijd voor de hangmat …