Lichtlijnig

Nog even een paar foto’s die ik vorige week woensdag vanaf de dijk ten zuiden van Laaxum heb gemaakt van ‘t IJsselmeer …

Last week we were on the east shore of the IJsselmeer (sometimes translated as Lake IJssel, alternative international spelling: Lake Yssel), a shallow lake of 1100 km² in the central Netherlands …

Een mooie wolkenband boven de Noord-Hollandse kust en een prachtige glinstering op het water zorgden voor een sprookjesachtige sfeer …

A great band of clouds above the west shore of the lake and a wonderful glittering on the water were truly  fairylike …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!

We verlaten het Mirnser Klif (2) en gaan via Mirns (3) en Laaxum op weg naar Reaklif, het Rode Klif (5) …

Tijdens onze rit door het noorden van Fryslân op 25 augustus was o.a. bij de Oudebildtdijk goed te zien hoe vlak het land daar is. Het is er zo plat als een dubbeltje, waardoor je kilometers ver kunt kijken. Hier in Gaasterland is dat anders. In Gaasterland liggen echte heuvels in het verder zo vlakke Friese landschap. Het zijn natuurlijk maar heuveltjes van niks vergeleken bij de Limburgse heuvels, maar toch …
Ten zuiden van Mirns (3) houden we even halt om een paar foto’s van het heuvelachtige landschap te maken …

De kliffen liggen aan de rand van een keileemhoogte in Gaasterland. Deze hoogte is zo’n 150.000 jaar geleden ontstaan tijdens de voorlaatste ijstijd. Het ijs drong vanuit het noordoosten ons land binnen en zette keileem af. In Gaasterland werd de keileem opgestuwd door het ijs, waarbij een kleine stuwwal ontstond. Daardoor bestaat het gebied uit heuvels en glooiingen met een hoogte van hooguit een meter of tien. Deze ruggen zijn over het algemeen ZW-NO georiënteerd, de richting van waaruit het landijs zich voortbewoog …

Bij Mirns gaan we in westelijke richting terug naar de IJsselmeerkust. Na ongeveer 4 kilometer rijden we over een dijk (4). De kliffen vormen een natuurlijke barrière tegen het IJsselmeer, maar tussen de kliffen in moeten dijken het water buiten houden. We houden even halt op een parkeerstrook op de dijk om nog even achterom te kijken. Er hangt nog steeds een dikke wolkenpluk boven het Mirnser Klif (2) …

Als we onze blik hier landinwaarts richten, dan zien we dat het hier een stuk vlakker is en lager ligt dan het land achter het Mirnser Klif. Een dijk is hier dan ook geen overbodige luxe. Het IJsselmeer lag er op die eerste september prachtig bij, maar het kan er ook behoorlijk spoken …

Richten we de blik weer naar het noorden, dan is duidelijk dat we de zon straks weer tegemoet gaan …

Maar voordat we verder gaan, wil ik jullie morgen vanaf dit plekje nog een paar foto’s van het schitterende IJsselmeer laten zien …

Het Mirnser Klif ligt hemelsbreed bijna vier kilometer ten noordwesten van het Oudemirdumerklif. Het klif dankt zijn naam aan het iets verderop gelegen dorpje Mirns. Mirns bestaat feitelijk uit niet meer dan een groepje woningen en enige boerderijen. Het dorpje heeft een kleine begraafplaats met een klokkenstoel. Bovenop het klif staat Paviljoen ‘t Mirnserklif. Vanaf het terras heb je opnieuw een fraai uitzicht over het IJsselmeer …

We besluiten nog even te wachten met de koffie en dalen eerst af naar het strandje aan de voet van het Mirnser Klif. Aan het strandje bij het klif is het goed toeven. Het water is er zeer toegankelijk. De eerste kilometer voor de kust bestaat uit ondiep water, waardoor het een veilig dagrecreatiegebied is voor zwemmers en surfers. …

Een groot informatiebord aan het begin van het strandje en een bordje in het water verwijzen de zwemmers naar rechts en de kite surfers naar links …

Op deze rustige woensdag zijn er zwemmers noch surfers te zien. Aan het weer kan het niet liggen, want de bewolking is maar van tijdelijke aard …

De enige zwemmers die we zien zijn enkele tientallen zwanen, die een stuk naar het noordwesten ronddobberen op het rimpelende water van het IJsselmeer …

De zeilschepen aan de horizon bieden vanaf het lage standpunt op het strandje ineens een heel andere aanblik, er lijken nog slechts zeilen over te zijn …

Als we zijn uitgekeken op het strand, beklimmen we het klif weer om plaats te nemen op het terras …

Terwijl we ons de lunch goed laten smaken, genieten we na van de schitteringen op het water …

Morgen gaan we verder naar het westen voor een bezoekje aan het derde en laatste klif: het Reaklif of het Rode Klif.

Nadat we anderhalve week geleden een ritje door het noorden en noordoosten van de provincie hadden gemaakt, hebben we vorige week woensdag een tochtje gemaakt door Gaasterland in het zuidwesten van Fryslân. Het doel: de kliffen aan de Friese IJsselmeerkust …

De eerste stop was aan De Dollen ten zuiden van Oudemirdum. Vanaf het parkeerkplaatsje vervolgen we de tocht te voet en wandelden we over het Minneminnespaad door de landerijen naar het Oudemirdumerklif …

Vanaf het ongeveer 6 meter hoge klif, waar een aantal bankjes en een kijker staan, heb je een prachtig uitzicht over het IJsselmeer. Vaak zijn hier grote groepen vogels te zien, die de zandplaten voor de kust gebruiken om te rusten en te fourageren. Vorige week was het er wat dat betreft erg rustig …

De kliffen in Gaasterland zijn ontstaan, doordat de golven van de toenmalige Zuiderzee tegen de stuwwallen op de Friese kust beukten. Deze stuwwallen zijn zo’n 150.000 jaar geleden gevormd door ijsmassa’s die tijdens de voorlaatste ijstijd over het land schoven …

Toen rond het jaar 1000 de Zuiderzee ontstond door erosie van grote veengebieden, rezen er op verschillende plaatsen rond de zee hoge kapen op. Deze kapen bestonden deels uit opgestuwd rivierzand, zoals bij Muiderberg en Huizen. In Gaasterland bestonden de kapen vooral uit hard keileem. Tijdens stormen werden er stukken van de kapen afgeslagen en onstonden steilranden: kliffen. Ieder jaar werden de kliffen verder naar achteren verschoven. Na afsluiting en gedeeltelijke inpoldering van de Zuiderzee raakten de kliffen in verval. Van de zandige kliffen bij Muiderberg en Huizen is weinig meer over, maar de keileemkliffen in Gaasterland zijn nog wel duidelijk te herkennen. Van onderaf is goed te zien hoe hoog het Oudemirdumerklif is …

Aan de voet van het klif bloeien diverse min of meer bijzondere planten. Zo groeit er Engels gras, grasklokje, klein vogelpootje, zandblauwtje, knikkende distel en kamgras. Onderlangs het klif ligt het zogeheten Groene Strand waar nog een enkele zoutminnende plant halsstarrig stand schijnt te houden met behulp van de laatste zoutrestanten uit de Zuiderzeeperiode …

Terug op de top van het klif zitten we eerste rang om de vlootschouw, die op het punt staat te beginnen, af te nemen …

Wordt vervolgd …

De laatste etappe van de zoektocht naar kruiend ijs …
We laten het Mirnser Klif achter ons en volgen de kustlijn in westelijke richting. Na een kilometer of vijf passeren we Laaxum, dat wel eens is omschreven als het kleinste vissersdorpje van Europa …

Na nog eens anderhalve kilometer bereiken we in letterlijk zin het hoogtepunt van de reis: Reaklif, oftewel het Rode Klif. Hier vond op 26 september 1345 de slag bij Warns plaats, waarbij graaf Willem IV van Holland verpletterend werd verslagen door de Friezen. Het bijna 20 meter hoge Reaklif biedt bij helder weer een prachtig uitzicht over het IJsselmeer. Omdat er maandagmiddag net wat (natte) sneeuwbuien over en langs het klif trokken, was het zicht er helaas niet optimaal. Maar het was goed genoeg om te kunnen zien, dat er aan de voet van het klif wat kruiend ijs lag …

Veel stelde het ook hier helaas niet voor. Als het bergje een halve meter hoog was, dan gaat het goed …

Verder weg op het IJsselmeer leek zich een hogere berg te vormen …

Het is moeilijk in te schatten hoeveel ijs daar lag, maar het was allemaal een stuk minder spectaculair dan in februari 1997. Toen moest de weg aan de andere kant van de bosjes, die je op de onderstaande foto aan de voet van het klif ziet staan, worden afgesloten …

De winter van 2009-2010 zal waarschijnlijk de boeken in gaan als de koudste winter sinds 1997. Toen in februari 1997 de dooi inviel, lag er een nog dikkere ijsvloer op het IJsselmeer dan nu. Een krachtige zuidwestelijke stroming bracht het ijs in beweging en begon het op te stuwen tegen de Friese kust …

De geweldige natuurkrachten deden de spanning in het ijs steeds hoog oplopen. Die spanning werd met een zekere regelmaat met doffe dreunen en harde knallen gebroken. Enorme brokken ijs van 10-15 cm dikte werden vanaf het IJsselmeer tegen de dijk opgestuwd …

Aan de andere kant van de dijk kwam het hele spul weer naar beneden …

Vanaf de weg achter de dijk was goed te zien hoeveel ijs er over de dijk werd geduwd. Daarbij liet de ijsmassa zich door niets en niemand tegenhouden….

Zo spectaculair lijkt het in ieder geval op korte termijn niet te worden, maar als het nog eens zo ver komt, dan zal ik zeker mijn best doen om er bij te zijn.