Lichtlijnig

Eigenlijk was ik vanmiddag op pad gegaan om oranjetipjes te fotograferen, maar dat viel tegen. Op een veldje in het Weinterper Skar waar voorgaande jaren volop pinksterbloemen bloeiden, en waar dus ook regelmatig oranjetipjes ronddartelden, was nu geen pinksterbloem te zien. Desondanks heb ik er een oranjetipje op de gevoelige plaat vast kunnen leggen. Het is geen superplaat geworden, maar vooruit, het is mijn eerste oranjetipje van het jaar, en dus verdient hij hier een plekje …

Nadat ik nog een paar vruchteloze pogingen had ondernomen om een witje op de foto te krijgen, ben ik naar de dobbe gescharreld. Daar heb ik op mijn zo geliefde bankje eerst mijn benen weer even wat tot rust laten komen. En dat was geen straf met dit uitzicht, want het is prachtig om te zien hoe het groen aan de overkant tevoorschijn springt …

Terwijl ik zo wat zat te genieten van de wereld om me heen, zag ik ineens een libel voorbij zweven, de eerste van het jaar! Joepie! Die vreugdevolle aanblik zette me er toe aan om even wat langs de oever van de dobbe te scharrelen. En niet voor niets …

Na enig zoeken zag ik aan de oostkant van de dobbe een libel aan een lange grashalm hangen. De tere vleugels zaten nog aan elkaar vastgekleefd. Zo te zien was hij pas uitgeslopen en hing hij nu lekker in het zonnetje te drogen …

Omdat het beestje boven het water hing op een plekje waar ik maar met moeite mijn evenwicht wist te bewaren ten einde droog te blijven, zijn niet alle foto’s gelukt, maar over deze drie ben ik absoluut tevreden.

Vanmorgen schreef ik in een reactie op Ada’s weblog nog, dat ik me verheugde op het vooruitzicht dat we hier binnenkort de libellen en juffers ook weer kunnen zien vliegen. Maar dat ik ze al zo snel zou zien vliegen, dat had ik toen niet kunnen vermoeden.

Om te voorkomen dat later het beeld ontstaat dat dit een week met slecht weer was, heb ik besloten het verslag over ons Drentse weekendje maar even een paar dagen op te schorten. Vandaag was tenslotte al de derde mooie en lekkere voorjaarsdag op rij, en morgen schijnen we er nog één te krijgen. De foto’s van het buiencomplex dat zaterdag aan het eind van de middag over de Drentse akkers trok, bewaar ik voor later in de week. Waarschijnlijk passen ze dan weer wat beter in het weerbeeld …

Nadat we vanochtend samen toezicht hebben gehouden op het snoeien van de hazelaar, ben ik vanmiddag even in de auto gestapt voor een voorjaarsritje. Langs de Alde Ie zag ik een steltlopertje in het natte land scharrelen. Nadat ik de auto rustig had laten uitrollen en het raampje aan de rechterzijde naar beneden had laten zoeven, kreeg ik zicht op een fraai kontje. Terwijl de tureluur – want dat is het, lijkt me – driftig zoekend en in het water happend langzaam bij me vandaan liep, kon ik nog een paar foto’s van hem maken …

Een half uurtje later liep ik onderweg naar de dobbe in het Weinterper Skar Heidehipper tegen het lijf. Nadat we weer even hadden zitten bijpraten op het bankje, hebben we even wat rondgestruind op zoek naar objecten voor onze camera’s …

Daarbij wees Heidehipper me op de eitjes die hij hier enige tijd geleden ontdekte. Ze zijn als een kostbaar kleinood om een takje gewikkeld. Omdat we hier allebei regelmatig komen, kunnen we nu allebei proberen in de gaten te houden wat er t.z.t. uit tevoorschijn zal komen …

Om te laten zien dat het echt mooi voorjaarsweer is nog een paar frisgroene blaadjes …

Meestal lopen we er zo aan voorbij …

We verbazen ons wel over de bloesem aan de bomen …

We roepen ‘ooh en aah’ bij het zien van al het roze, wit en geel …

Maar ook het ontrollen en openvouwen van al die frisgroene blaadjes is de moeite van het bekijken waard …

Met wat tegenlicht is zo’n frisgroen blaadje van dichtbij van een ongekende schoonheid …