Lichtlijnig

Op 16 maart schreef ik hier dat het eerste kievitsei van de provincie Fryslân was gevonden. Vandaag, welgeteld twaalf dagen later, meldde Omrop Fryslân dat vanochtend rond 9:00 uur het laatste kievitsei van 2011 is gevonden en meegenomen …

Het zoeken en rapen van kievitseieren (ljipaaisykje in het Fries) is vooral in de provincie Fryslan een oude cultuurhistorische traditie. Daarom is het zoeken en rapen van kievitseieren tegenwoordig alleen hier nog toegestaan tot uiterlijk 1 april. Het zoeken en rapen van kievitseieren is tegenwoordig aan strenge regels onderworpen. Zo moeten zoekers in het bezit zijn van een speciale eierzoekerspas en moeten ze ieder gevonden en geraapt ei via SMS doorgeven aan een bepaald nummer. Er mag jaarlijks maar een bepaald aantal eieren worden geraapt. Vandaag werd het quotum van 5939 eieren bereikt, daarmee is het zoeken en rapen van eieren vanaf nu tot begin volgend jaar weer verboden …

De verplichte eierzoekerspas wordt vergezeld van een nazorgpas. Dit betekent dat de eierraper een stuk land krijgt aangewezen waar hij moet zorgen voor de nesten van de vogels wanneer de boer het land bewerkt. Vaak houdt dit in dat er bij de nesten stokjes worden geplaatst waardoor de boer weet dat hij daar omheen moet maaien. Van zoekers wordt dus verwacht dat zij zich na de sluitingsdatum inzetten voor het beschermen van de nesten en eieren …

Waar ik mij ieder jaar over verbaas, is dat ik de meeste eierzoekers in maïsvelden zie lopen. je zou verwachten dat kieviten hun nestje bij voorkeur in het gras maken, maar dat schijnt niet zo te zijn. De enige verklaring die ik hiervoor kan bedenken, is dat de zwarte aarde in het vroege voorjaar eerder wordt opgewarmd door het voorjaarszonnetje dan het natte gras …

Hoe dan ook, vanaf nu heeft de kievit van eierzoekers geen last meer. Integendeel, als het goed is, helpen zij vanaf nu de nesten en eieren te beschermen tegen de zware landbouwvoertuigen. Vanaf nu schijnt de vos weer de grootste vijand te zijn van de kievit, want die schijnt handig gebruik te maken van de sporen van eierzoekers en nestbeschermers …

Het bankje stond er uitnodigend als altijd bij, toen ik rond het middaguur samen met mijn fotomaatje bij de dobbe in het Weinterper Skar arriveerde. ‘s Zomers is wat schaduw op dat bankje wel lekker, maar nu had dat tot gevolg dat er nog een flinke laag rijp op lag, en dat leek me toch wel wat erg koud an ‘t gat …

Nog afgezien daarvan zou gaan zitten ook geen al te beste uitwerking hebben op mijn toch al behoorlijk verstijvende benen. Nee, rustig in beweging blijven is het motto met deze kou. En dus ben ik wat rond de dobbe gaan scharrelen …

Er was blijkbaar zelfs al iemand over het ijs gelopen, en zo te zien was hij er ook op een paar plaatsen doorheen gegaan. “Dat is Heidehipper vast niet geweest,” zei Jetske lachend. Nee, die was het zeker niet geweest. Net zo min als ik trouwens. Ik doe ook wel eens gekke dingen op het ijs, maar er zijn grenzen. Het ijs op buitenwateren is op dit moment nog volstrekt onbetrouwbaar …

Jetske had zich intussen weer op de van haar zo bekende wijze op de macrofotografie gestort …

Daar heb ik mezelf ook nog wel even mee bezig gehouden, maar gelukkig heb ik het een stuk makkelijker met het volledig kantelbare schermpje van de Powershot SX1 IS …

Helemaal tevreden ben ik overigens niet over mijn eigen macro’s. Jetske zal vanavond vast mooiere exemplaren op haar weblog zetten, maar ik doe het met wat ik heb. En dat doe ik met plezier, want daar gaat het tenslotte om …

Het was een korte, maar krachtige wandeling deze keer, want na een half uurtje hadden we het wel gezien. Maar het was er weer niet minder gezellig om!

Vorige week liet ik in Skywatch Friday een paar foto’s zien, die ik aan de oost- en noordkant van de Leijen had gemaakt tijdens stormachtig weer.
Dinsdagmiddag ben ik even naar het prieeltje aan de westkant van de Leijen gegaan …

In last week’s Skywatch Friday I showed some photos I made on the east and north side of the small lake de Leijen in stormy weather.
Last Tuesday afternoon I went to a cabin on the west side of the same lake de Leijen …

Dit was het beeld, terwijl ik in het prieeltje zittend naar buiten keek …

This was the view when I was sitting in the cabin …

En dit was het uitzicht terwijl ik staand naar het oosten keek …

And this was the view when I was standing, looking east …

… en naar het zuidoosten …

… and looking southeast …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!

De filmsessie in het riet kostte me zaterdag weer eens meer kracht dan ik vooraf had ingeschat. Ik was dan ook blij dat we tegen half twee weer bij mijn fotomaatje thuis waren. Daar ben ik, nadat Jetse op deskundige wijze de teek uit mijn hand had verwijderd, lekker bij de vijver gaan zitten …

In en rond de vijver van Jetske en haar eega valt altijd wel wat te zien en te fotograferen. Zo ook afgelopen zaterdag. Vlak naast mijn stoel stonden een paar bloemetjes waar diverse vliegjes zich thuis leken te voelen …

Toen ik de bloemetjes voorzichtig benaderde met de camera, wilde één van die vliegen – het leek nog het meest op een drekvlieg – wel even oog in oog met de lens poseren …

Behalve dat het er krioelde van de waterjuffers, cirkelde er boven de vijver een tijdlang een grote groenblauwe libel rond. Een dergelijk exemplaar vloog vorige week donderdag rond bij een van de vennetjes in het Weinterper Skar. Wat ik ook probeerde, hij was me steeds te snel af voor een foto. Het exemplaar in Jetske’s tuin was gewilliger, want het bleek te gaan om een vrouwtje dat eitjes begon af te zetten in de vijver. Zonder dat ik ervoor overeind hoefde te komen, kon ik een paar foto’s van haar maken …

Nu rest nog de vraag om wat voor libel het hier gaat. In eerste instantie was ik geneigd te denken dat het een groene glazenmaker was, maar omdat die haar eitjes alleen afzet op krabbenscheer, is het waarschijnlijker dat het een blauwe glazenmaker was. Het determineren van juffers en libellen blijft een lastige klus, vooral omdat ze zich – zoals ook in dit geval – maar zelden mooi van alle kanten laten fotograferen …

Enfin, wat voor libel het ook is, mooi is ze zeker.

Vorige week donderdag stond er een bijzonder uitje op het programma. Medeblogster en bijna-buurvrouw Annemarie is even terug in Nederland. Voordat zij over enkele weken voorgoed emigreert naar Oostenrijk leek het haar een goed plan om met Jetske en ondergetekende èn met haar vriend Andi een dagje iets leuks te doen. Zo konden wij kennismaken met Andi en gelijktijdig Annemarie gedag zeggen tijdens een dagje op het water in en rond Giethoorn …

Na een eerste vaart door de gracht zijn we het Bovenwijde op gegaan. Andi keek zijn ogen uit met al dat water en die uitgestrekte platte vlakte rondom …

Jetske, die de wateren hier als haar eigen broekzak kent, had voor een prima boot met een pittige buitenboordmotor gezorgd, zodat we al snel weer aan de andere kant van het Bovenwijde Giethoorn weer in voeren …

Gelukkig beschikt Jetske over de nodige stuurmanskunst, zodat ze ons soepel tussen een aantal fluisterbootjes die het eenrichtingsverkeer negeerden door wist te manoeuvreren …

Een dagje op het water maakt hongerig, daarom leek het ons een goed plan om even aan te steken bij Grand Café Fanfare …

Terwijl Jetske en Andi ons schip aanlegden, maakte Annemarie het zich nog even gemakkelijk …

Het was goed toeven op het zonnige terras van ‘Fanfare’ en het eten smaakte als vanouds weer uitstekend. Zelf heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt door bij het café nu toch eindelijk de ‘Bert Haanstra Filmbox‘ aan te schaffen …

Na een voedzame maaltijd was het tijd om nogmaals een rondje over het Bovenwijde te maken. Terwijl we gedrieën luid zingend het muziekthema van ‘Fanfare’ over het water lieten schallen, passeerden we Smit’s Paviljoen, in de film bekend als Krijn’s Paviljoen. Andi had geen idee wat hem overkwam …

Op het Bovenwijde passeerden we vervolgens een baggerschuit, die ervoor zorgt dat de wateren in en rond Giethoorn bevaarbaar blijven. Gelieve vooral even te letten op de witte streep in de lucht. Het zou de laatste contrail zijn die we voorlopig zouden zien, omdat het vliegverkeer boven ons land en een groot deel van Europa in de loop van die donderdag geheel tot stilstand zou komen als gevolg van een vulkaanuitbarsting op IJsland …

Annemarie maakte het zichzelf weer gemakkelijk terwijl we over het Bovenwijde stuiterden …

Nadat we aan de overkant van het water even te kampen hadden met motorische problemen, zette Jetske het gas er op de terugweg nog eens even flink op …

Vanuit menig puntertje werden ons jaloerse blikken toegeworpen …

Na afloop van dit prachtige tochtje hebben we nog een tijdlang gezellig zitten napraten in Jetske’s tuin. Het was leuk om Andi te leren kennen en Annemarie en haar vriend op deze manier uit te zwaaien. Het komt vast helemaal goed met dit leuke stel in de Oostenrijkse bergen.