Lichtlijnig

De filmsessie in het riet kostte me zaterdag weer eens meer kracht dan ik vooraf had ingeschat. Ik was dan ook blij dat we tegen half twee weer bij mijn fotomaatje thuis waren. Daar ben ik, nadat Jetse op deskundige wijze de teek uit mijn hand had verwijderd, lekker bij de vijver gaan zitten …

In en rond de vijver van Jetske en haar eega valt altijd wel wat te zien en te fotograferen. Zo ook afgelopen zaterdag. Vlak naast mijn stoel stonden een paar bloemetjes waar diverse vliegjes zich thuis leken te voelen …

Toen ik de bloemetjes voorzichtig benaderde met de camera, wilde één van die vliegen – het leek nog het meest op een drekvlieg – wel even oog in oog met de lens poseren …

Behalve dat het er krioelde van de waterjuffers, cirkelde er boven de vijver een tijdlang een grote groenblauwe libel rond. Een dergelijk exemplaar vloog vorige week donderdag rond bij een van de vennetjes in het Weinterper Skar. Wat ik ook probeerde, hij was me steeds te snel af voor een foto. Het exemplaar in Jetske’s tuin was gewilliger, want het bleek te gaan om een vrouwtje dat eitjes begon af te zetten in de vijver. Zonder dat ik ervoor overeind hoefde te komen, kon ik een paar foto’s van haar maken …

Nu rest nog de vraag om wat voor libel het hier gaat. In eerste instantie was ik geneigd te denken dat het een groene glazenmaker was, maar omdat die haar eitjes alleen afzet op krabbenscheer, is het waarschijnlijker dat het een blauwe glazenmaker was. Het determineren van juffers en libellen blijft een lastige klus, vooral omdat ze zich – zoals ook in dit geval – maar zelden mooi van alle kanten laten fotograferen …

Enfin, wat voor libel het ook is, mooi is ze zeker.

Vorige week donderdag stond er een bijzonder uitje op het programma. Medeblogster en bijna-buurvrouw Annemarie is even terug in Nederland. Voordat zij over enkele weken voorgoed emigreert naar Oostenrijk leek het haar een goed plan om met Jetske en ondergetekende èn met haar vriend Andi een dagje iets leuks te doen. Zo konden wij kennismaken met Andi en gelijktijdig Annemarie gedag zeggen tijdens een dagje op het water in en rond Giethoorn …

Na een eerste vaart door de gracht zijn we het Bovenwijde op gegaan. Andi keek zijn ogen uit met al dat water en die uitgestrekte platte vlakte rondom …

Jetske, die de wateren hier als haar eigen broekzak kent, had voor een prima boot met een pittige buitenboordmotor gezorgd, zodat we al snel weer aan de andere kant van het Bovenwijde Giethoorn weer in voeren …

Gelukkig beschikt Jetske over de nodige stuurmanskunst, zodat ze ons soepel tussen een aantal fluisterbootjes die het eenrichtingsverkeer negeerden door wist te manoeuvreren …

Een dagje op het water maakt hongerig, daarom leek het ons een goed plan om even aan te steken bij Grand Café Fanfare …

Terwijl Jetske en Andi ons schip aanlegden, maakte Annemarie het zich nog even gemakkelijk …

Het was goed toeven op het zonnige terras van ‘Fanfare’ en het eten smaakte als vanouds weer uitstekend. Zelf heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt door bij het café nu toch eindelijk de ‘Bert Haanstra Filmbox‘ aan te schaffen …

Na een voedzame maaltijd was het tijd om nogmaals een rondje over het Bovenwijde te maken. Terwijl we gedrieën luid zingend het muziekthema van ‘Fanfare’ over het water lieten schallen, passeerden we Smit’s Paviljoen, in de film bekend als Krijn’s Paviljoen. Andi had geen idee wat hem overkwam …

Op het Bovenwijde passeerden we vervolgens een baggerschuit, die ervoor zorgt dat de wateren in en rond Giethoorn bevaarbaar blijven. Gelieve vooral even te letten op de witte streep in de lucht. Het zou de laatste contrail zijn die we voorlopig zouden zien, omdat het vliegverkeer boven ons land en een groot deel van Europa in de loop van die donderdag geheel tot stilstand zou komen als gevolg van een vulkaanuitbarsting op IJsland …

Annemarie maakte het zichzelf weer gemakkelijk terwijl we over het Bovenwijde stuiterden …

Nadat we aan de overkant van het water even te kampen hadden met motorische problemen, zette Jetske het gas er op de terugweg nog eens even flink op …

Vanuit menig puntertje werden ons jaloerse blikken toegeworpen …

Na afloop van dit prachtige tochtje hebben we nog een tijdlang gezellig zitten napraten in Jetske’s tuin. Het was leuk om Andi te leren kennen en Annemarie en haar vriend op deze manier uit te zwaaien. Het komt vast helemaal goed met dit leuke stel in de Oostenrijkse bergen.

Gisteren stond er weer een kuiertje met mijn fotomaatje op het programma. Omdat we al geruime tijd niet meer samen bij de dobbe in het Weinterper Skar waren geweest, leek het Jetske een goed plan om daar weer eens een kijkje te nemen. Toen we er rond kwart over elf arriveerden, overheerste de bewolking nog, maar er verscheen al een eerste stukje blauw aan de lucht …

Anderhalve week geleden zwom er een tiental kuifeenden in de dobbe. Gisteren was er maar één te zien, en die zwom zo snel mogelijk naar de overkant, toen hij ons zag naderen …

Daar stapten ook een paar luid snaterende grauwe ganzen parmantig rond. Ze leken zich daar heer en meester te wanen, want toen een paar soortgenoten ter plekke de landing inzetten, werd hen luid en duidelijk te verstaan gegeven dat ze niet welkom waren …

Verder viel er weinig leven te bespeuren rond de dobbe. Nadat ik nog een foto had gemaakt van een paar frisgroene blaadjes die nu aan alle kanten openbarsten, heb ik het mezelf gemakkelijk gemaakt op het bankje, dat intussen lekker in het zonnetje stond …

Jetske was nog lang niet uitgekeken, ze had haar macrolens niet voor niets meegenomen, die zou ze gebruiken ook. En dus kroop en sloop ze net zo lang rond, totdat ze een dertienstippelig lieveheersbeestje en een hommel met mijten had gevonden. De portretten die ze daarvan heeft gemaakt, zijn te zien op “Schrijven met licht“. Hoe ze dat deed, is hieronder te zien …

Terwijl ik vorige week een fotokuiertje maakte in het Weinterper Skar, dartelde er zacht zingend een groepje staartmeesjes door de bomen. Het was een genoegen om er een tijdlang naar te kijken en luisteren. Natuurlijk heb ik de gelegenheid te baat genomen om ze op de foto te krijgen, maar door de wirwar van takken kwamen de meesjes helaas niet goed tot hun recht …

Gelukkig heb ik eerder dit jaar een paar betere foto’s kunnen maken van een staartmeesje. De onderstaande foto’s heb ik donderdag 7 januari gemaakt in de tuin van mijn fotomaatje …

Helemaal top zijn ze niet, want er zit nogal wat ruis in deze foto’s, maar in aanmerking genomen dat ze door het raam zijn gemaakt en dat het zwaar bewolkt was op dat moment, kunnen ze er net mee door. Nu de winter afgelopen nacht opnieuw een laagje verse sneeuw heeft aangevoerd, vond ik het een goed moment om ze te redden van de dreigende vergetelheid …

Als bonus verscheen er ook nog een pimpelmeesje, dat zo vriendelijk was om op het juiste moment tegelijk met het staartmeesje even om te kijken …

En wat de winter betreft: die lijkt ook de komende dagen gewoon te blijven doen wat hij al sinds 17 december doet: zorgen voor de aanvoer van verse sneeuw. Het is en het blijft een lange Witte Winter …

Voor de tweede maal sinds we rond half december in de greep van de winter kwamen, lijkt de dooi op z’n minst tijdelijk in te vallen. De eerste dooiperiode lag rond de kerstdagen, en dat was me toen net wat te vroeg. Op dit moment komt de invallende dooi me eerlijk gezegd wel goed uit …

Niet dat het winterweer me verveelt, hoor. Integendeel: ik vermaak me er nog steeds prima mee. Eigenlijk ben ik altijd al een winterkind geweest, en de honderden foto’s die ik de afgelopen weken heb gemaakt tonen volgens mij aan dat daar in feite nog niets aan is veranderd. Dat vind ik op zich wel een geruststellende en tevreden stemmende gedachte …

Alle mooie fotokuiers in de sneeuw hebben intussen echter wel hun sporen nagelaten. Sporen, die in alle opzichten een stuk dieper zijn dan die van de langlaufers in de Kale Duinen. Op de bovenstaande foto’s is goed te zien dat zij op die lange latten geen erg diepe sporen achterlaten, zelfs niet als ze elkaar kruisen. Maar ze leveren wel mooie tekeningen op …

Ook dieren laten mooie sporen en patronen achter in de sneeuw. Volgens mij is Stampertje hier langs gekomen …

Ook die sporen zijn echter nog niet echt diep. Nee, dan de sporen die ik dinsdagmiddag zelf achterliet op het Aekingerzand …

Daaraan kun je tenminste zien dat er iemand heeft gelopen …
Vooral in de kleine dalen van de tijdelijk tot wintersportgebied omgetoverde Kale Duinen moest ik me een paar keer door een dikke laag sneeuw heen zien te werken. Ik was overigens niet de enige die met dat probleem worstelde, maar daar kom ik een dezer dagen nog wel op terug …

In De Deelen was het donderdag al niet veel anders. Mijn fotomaatje en ik waren sinds de sneeuwjacht van vorig weekend niet helemaal de eersten die daar liepen, maar de sneeuw op de paden was bepaald nog niet platgelopen. Op verschillende plaatsen waren we gedwongen om met hoog opgetrokken knieën als Friese paarden door de sneeuw te ploegen. Een weinig gebruikt doodlopend paadje lag er zelfs nog helemaal maagdelijk bij …

Om even rust in te bouwen heb ik me, voordat we aan het laatste deel van onze kuier begonnen, nog even heeeel voorzichtig op glad ijs gewaagd. Het laatste stuk van onze kuier dat ons over het meest oostelijk pad voerde, heeft me nog nooit zoveel kracht gekost als donderdag, want dat pad lag van noord tot zuid vol met kleine golvende sneeuwduintjes …

Behalve dat ik tijdens de fotokuiers van de afgelopen week diepe sporen heb achtergelaten in de sneeuw, hebben die fotokuiers ook diepe sporen achtergelaten in mijn lijf. Momenteel doet elke stap pijn, en dat is dan ook de belangrijkste reden waarom ik wel blij ben met de huidige dooiaanval. Dooi is over het algemeen weinig fotogeniek en nodigt niet uit tot mooie kuiers. Kortom: het geeft me even een paar dagen rust, waarin ik wat orde kan scheppen in de enorme hoeveelheid foto’s en video-opnamen die ik de afgelopen weken heb gemaakt. Daarvan zal hier de komende dagen nog wel het een en ander de revue passeren.

Intussen wacht ik rustig af hoe de winter zich verder zal ontwikkelen. Het is nog maar half januari en het kan nog alle kanten op. Of deze tweede dooiaanval meteen het einde van de winter betekent, is nog maar de vraag, voorlopig lijken we slechts op de kwakkeltoer te gaan …