Lichtlijnig

De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.

Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …

Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …

Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …

De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …

Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …

Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.

Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …

We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …

Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …

Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar een gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 

Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …

Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar. De foto’s (en de rest van het verhaal) zijn trouwens in groter formaat ook te zien op Afanja’s Weblog.

We hadden het niet beter kunnen treffen. Uitgerekend op de dag waarop Aafje en ik door mijn fotomaatje waren uitgenodigd voor een vaartochtje door de Wieden, was het prachtig weer. Ervaren schipper als ze is, loodste Jetske ons probleemloos door nauwe grachten …

We voeren tussen uitgestrekte rietvelden door …

Maar we voeren ook over open watervlakten waar ons te midden van vele twinkelende zonnetjes alleen op de wereld waanden …

Op de Belterwijde vertrouwde de schipper mij het roer wel even toe, dat gaf me de kans om even een plaatje te schieten van beide dames voorin de sloep …

Wat de schipper toen nog niet wist, was dat we even later aan de andere kant van de brug op de Beulakerwijde in een zeilwedstrijd terechtkwamen …

Wees gerust, ik heb ons er veilig doorheen geloodst.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een GPS programmaatje op mijn iPad eens te testen, door de route van de vaartocht vast te leggen. We hebben een afstand afgelegd van 33,3 km met een gemiddelde van 5,2 km/u. En dit was de route …

Nadat we Jetske na afloop van de tocht thuis hadden gebracht, werden we tot onze verrassing door Jetske’s eega uitgenodigd om te blijven eten. En zo werd de dag afgesloten met een gezellig en uitermate smakelijk etentje in de tuin. Wat kan die man kokkerellen … hmmmm …

En vandaag … vandaag heb ik last de gebruikelijke “day after”. Zo lang ik op zo’n dag maar al deinend, kijkend, pratend, luisterend en fotograferend rustig mijn gang kan gaan, dan is het allemaal best te doen. Maar de MS meldt zich steevast een dag later door een alles overheersende deken van vermoeidheid over me heen te draperen. Van weblogs bekijken en lezen zal vandaag -en wellicht ook morgen- niets meer terechtkomen. Met de regenachtige dagen in het vooruitzicht zal ik hier de komende week vast veel zonnige plaatjes laten zien van de honderden foto’s die ik heb gemaakt. Dan ook zal ik overal weer komen bijlezen. Nu duik ik eerst lekker mijn hangmat in. Fijn weekend verder allemaal!

Naar mate de tijd verstrijkt begin ik beter te begrijpen waarom de neuroloog ons al in november 2004 adviseerde om maar niet meer op vakantie te gaan naar Frankrijk of andere zuidelijke en warme oorden. Temperaturen boven de 25 graden zuigen je werkelijk helemaal leeg als je MS hebt. En het stomme is, dat ik dat wel weet … Maar elke keer hoop ik tegen beter weten in, dat het wel wat mee zal vallen door me niet teveel in te spannen en me vooral in de schaduw op te houden. Zo ook afgelopen weekend …

Jong als hij is, toont Tijmen altijd opvallend veel begrip op een dag dat pake “moeie benen heeft”. Om aan zijn bewegingslust toe te geven, doet hij op dergelijke dagen dan ook geen beroep op pake om te voetballen of te tennissen. Maar samen even over het terrein slenteren om wat te fotograferen, dat zal vast wel kunnen, zo oordeelde Tijmen. En daar had hij ook gelijk in, te meer daar we al voor het warmst van de dag op pad gingen. Een geaderd witje was het mannetje net te snel af voor een foto, en er achteraan rennen leverde Tijmen helaas ook geen succes op. Maar dat kon de pret niet drukken, hij straalde van trots om samen met pake bloemetjes te fotograferen, en omgekeerd was dat al evenzeer het geval …

Nee, aan Tijmen is mijn vermoeidheid niet te wijten. En aan Pepijn al evenmin, want die weet ik zittend in de schaduw over het algemeen heel goed te amuseren, terwijl hij in de kinderstoel zit of op een speelkleed aan te tijgeren is …

Zelfs Jetske kan ik mijn vermoeidheid niet in de schoenen schuiven, want zij was dinsdag tevreden met een gezamenlijke fotokuier die zich beperkte tot de kleurrijke bermen in het Weinterper Skar. Terwijl Jetske op verschillende plekjes in de berm rond kroop, zat ik veelal op de afsluitpaal van een van de bospaden, zoals Jetske toonde in haar verslag van onze fotokuier …

Nee, die alles overheersende vermoeidheid is gewoon niet te voorkomen in zo’n warme periode. En je kunt je daar vervolgens op geen enkele manier tegen verzetten. Alleen rust en tijd kunnen me er weer overheen helpen. Maar ja, als de woningbouwvereniging uitgerekend in zo’n week begint met het plaatsen van nieuwe keukens in de ons omringende woningen, dan is de rust ver te zoeken. Het plaatsen een nieuwe keuken gaat nog wel, maar de oude moet er eerst ook uit. Het gedender van de pneumatisch beitel waarmee de oude tegels worden verwijderd gaat door alles heen …

Er rest me niets anders dan het eerst nog maar even heel rustig aan te doen. Er zijn nog maar weinig pluisjes om me mee weg te laten zweven. Om te beginnen heeft Tijmen er in het weekend heel wat weggetrapt, maar ook de regen heeft er geen goed aan gedaan, want met die druppeltjes is het beroerd zweven …

Op een droog en beschut plekje ontdek ik nog een paar fraaie pluisjes. De bouwvakkers hebben hun dag erop zitten. Nu nog even zachtjes blazen en ik zweef als een pluisje weer zachtjes weg …

Weer en weekend hebben hun tol geëist.
Ik ben te moe om iets zinnigs te kunnen zeggen over het weekend in Drenthe, en ook om verslag te doen van de korte fotokuier met mijn fotomaatje. Op het eerste kom ik zeker nog terug, voor het tweede verwijs ik jullie door naar Jetske, zij zal daar vandaag of morgen vast wel iets van laten zien.

Ik ga eerst maar eens een uurtje plat om me als een pluisje zachtjes mee te laten drijven op de wind …

Maandag ben ik met een goede vriend – een kunstenaar die altijd geïnteresseerd is in (abstracte) landschappen naar Lauwersoog geweest, in het uiterste noorden van ons land. We hebben er een tijdje rondgekeken in de haven.
Er lag onder andere een groot droogdok, dat gebruikt werd voor het onderhoud van een reddingboot …

Monday I’ve made a trip with a good friend – an artist who’s always interested in (abstract) landscapes – to Lauwersoog in the most northern part of the Neteherlands. We’ve been looking around in the harbour for a while.
A great dry-dock was used for maintainance of a lifeboat …

We kregen toestemming om aan boord van het droogdok wat foto’s te maken. Dit is wat ik zag, toen ik aan dek van het grote droogdok omhoog keek …

We were allowed to come on board of the dry-dock to make some photos. This is what I saw, when I looked up to the skystanding on deck of big dry-dock …

Vervolgens hebben we een tijdlang heerlijk aan het water gezeten. In noordelijke richting hadden we zicht op de R.J. Cleveringsluizen …

Later we sat down by the waterfront. Looking north we could see the might sluices R.J. Cleveringsluizen …

In zuidelijke richting keken we uit over een glinsterend Lauwersmeer …

In southern direction we saw the sparkling lake Lauwersmeer …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!