Lichtlijnig

Gelukkig heb ik geen nadelige gevolgen ondervonden van de natte voet die ik gisteren tijdens het tochtje met Jetske door De Weerribben opliep. Ook het probleem met de ruitensproeier van de auto was slechts van tijdelijke aard. Na een bezoekje aan de garage functioneert de sproeier weer uitstekend. Daarom durfde ik het aan het begin van de middag wel aan om Johan te vragen of hij zin had om samen een ritje door de sneeuw te maken. Daar was hij wel voor te porren, en dus reden we rond één uur Drachten uit. We hadden weer geen beter moment kunnen treffen. Eindigden we ons vorige tochtje op 1 december met een blauw uurtje, ditmaal begonnen we met ‘n wit uurtje …

Terwijl we over de vlakte ten westen van Drachten reden, leek er vanuit de dikke sneeuwlaag plotseling een witte nevel omhoog te komen. Het gevolg was dat we ons ineens echt in een oneindig witte wereld bevonden …

Hier en daar stak nog een paaltje boven de sneeuw uit, verder bevond zich tussen ons en een wel heel erg vage bosrand in de verte bij Boornbergum alleen nog een eenzaam schaap …

De knotwilgen die de Flearbosk omzomen verdwijnen zachtjes in de witte wereld …

Een stukje verderop is het met een aantal hekken in het land al niet anders gesteld …

Terwijl we al mijmerend en oh’s en ah’s murmelend ten zuiden van Aldeboarn op de Fjûrlânswei stonden, vroeg Johan zich af: “Wij zijn hier … dat hek is hier … maar waar is de wereld gebleven …?

Het was weer een geweldig ritje, dat een heel ander beeld opleverde dan gisteren, maar in fotografisch opzicht was het zeker niet minder.

Je kunt ze bijna niet missen als je langs De Veenhoop rijdt: de familie knobbelzwaan …

Nu eens houden ze zich op in de sloot naast De Flearbosk, dan weer in de sloot naast De Kraenlânswei, en ze zullen vast ook regelmatig het aangrenzende natuurgebied De Kraenlânnen doorkruisen …

De voorlaatste keer dat ik ze zag, heb ik de auto maar eens in de berm gezet om de familie te portretteren …

Met de kop regelmatig diep onder water waren de vier jongen onder het toeziend oog van de zorgzame ouders naarstig op zoek naar lekkere hapjes. Ma zorgde voor de beveiliging aan achterkant van het konvooi aan de noordkant, pa deed hetzelfde aan de zuidkant …

Pa stond het niet toe dat ik al te dicht bij de slootkant kwam om een paar close-ups te maken, nadat hij blazend mijn kant op kwam, heb ik de familie verder maar met rust gelaten …