Lichtlijnig

Tijdens ons ritje over de schijnbaar oneindige witte vlakte ten zuiden van Aldeboarn passeerden we op een bepaald moment een nieuwe attractie, die mogelijk onderdeel uitmaakt van de nog steeds groeiende tweede tak van het boerenbedrijf: het kleinschalige toerisme …

Van de ene dag op de andere leek er aan de Fjûrlânswei een indrukwekkende druipijsgrot te zijn verrezen …

Manshoge stalactieten vormden samen met de stal een galerij, die zijn mooiste glans intussen al had verloren …

Onder in vloed van de eerste dooiaanval lieten de joekels van ijspegels ritmisch tikkend afwisselend grote en kleinere druppels smeltwater op de grond uiteen spatten …

Het is lang geleden dat ik ze zo groot heb gezien …

En over groot gesproken …
Het kleine mannetje dat vier jaar geleden het levenslicht zag, mag zich vanaf vandaag officieel kleuter noemen. Tijd voor een klein feestje. Eens kijken of ik Tijmen op de valreep voor de invallende dooi kan verleiden tot een sneeuwbalgevecht.
De sneeuwballen liggen al klaar …

Gelukkig heb ik geen nadelige gevolgen ondervonden van de natte voet die ik gisteren tijdens het tochtje met Jetske door De Weerribben opliep. Ook het probleem met de ruitensproeier van de auto was slechts van tijdelijke aard. Na een bezoekje aan de garage functioneert de sproeier weer uitstekend. Daarom durfde ik het aan het begin van de middag wel aan om Johan te vragen of hij zin had om samen een ritje door de sneeuw te maken. Daar was hij wel voor te porren, en dus reden we rond één uur Drachten uit. We hadden weer geen beter moment kunnen treffen. Eindigden we ons vorige tochtje op 1 december met een blauw uurtje, ditmaal begonnen we met ‘n wit uurtje …

Terwijl we over de vlakte ten westen van Drachten reden, leek er vanuit de dikke sneeuwlaag plotseling een witte nevel omhoog te komen. Het gevolg was dat we ons ineens echt in een oneindig witte wereld bevonden …

Hier en daar stak nog een paaltje boven de sneeuw uit, verder bevond zich tussen ons en een wel heel erg vage bosrand in de verte bij Boornbergum alleen nog een eenzaam schaap …

De knotwilgen die de Flearbosk omzomen verdwijnen zachtjes in de witte wereld …

Een stukje verderop is het met een aantal hekken in het land al niet anders gesteld …

Terwijl we al mijmerend en oh’s en ah’s murmelend ten zuiden van Aldeboarn op de Fjûrlânswei stonden, vroeg Johan zich af: “Wij zijn hier … dat hek is hier … maar waar is de wereld gebleven …?

Het was weer een geweldig ritje, dat een heel ander beeld opleverde dan gisteren, maar in fotografisch opzicht was het zeker niet minder.

Gisteren schreef ik hier dat ik hoopte er vandaag weer eens even opuit te kunnen trekken. Daarbij had ik me aantal doelen gesteld. Behalve dat ik wilde zien in hoeverre de bladeren in het buitengebied al van de bomen waren gewaaid, was ik benieuwd hoeveel ganzen de weilanden in de buurt van Aldeboarn en Tijnje alweer zouden bevolken. En tot slot wilde ik proberen wat buienluchten te fotograferen.

Wel, het is allemaal aardig gelukt. Rijdend op de Fjurlânswei ten zuiden van Aldeboarn kon ik een aardig totaalplaatje schetsen. Om te beginnen dreef er net een bui over de scheve toren van Aldeboarn …

In de weilanden rondom Aldeboarn heeft het laatste vee dat nog buiten loopt gezelschap gekregen van de eerste ganzen. De meesten gaan meteen aan de waggel zodra ze een auto in de berm zien stoppen, maar dit dappere achttal durfde het wel aan om eerst nog even op redelijke afstand te poseren. In het tweede perceel hielden zich een grote groep kieviten en een zilverreiger op …

Terwijl ik stapvoets verder reed, zag ik iets verderop een buizerd op een paal zitten. Nadat ik de auto rustig had laten uitrollen in de berm en het raampje naar beneden had laten zoeven, nam ik hem op de korrel. Bijna had ik hem, ware het niet dat er net een bestelbus met volle snelheid voorbij reed en de buizerd spoorslags vertrok …

Gelukkig werd dit nog weer een stukje verderop ruimschoots goedgemaakt. Daar stonden niet al te ver van de weg nog vier zilverreigers en wat ganzen. Drie van de zilverreigers wiekten al snel weg om een stukje verderop weer neer te strijken, maar eentje bleef mooi bij de ganzen staan …

Tot slot nog even een foto van de bui die op dat moment nog steeds noordelijk van me voorbij dreef. Daarop is nog net te zien, dat een van de zilverreigers verderop aan de linkerkant van de weg weer in het weiland is neergestreken …

En de bomen en de bladeren …?
Hemelsbreed een kleine drie kilometer verderop kreeg ik aan de Hooivaartsweg de kans om een plaatje te schieten, waarop mooi te zien is dat een groot deel van de bomen in het buitengebied de laatste dagen aardig is ontbladerd …

Stiekem had ik gehoopt nog even een klein kuiertje te kunnen maken in De Deelen, maar dat plan heb ik maar laten varen, want daarvoor verschenen er op dat moment weer teveel donkere wolken aan het uitspansel. En een mens moet het tenslotte ook niet overdrijven.