Lichtlijnig

Nadat we de sappige en kleurrijke Waddenweiden achter ons hadden gelaten, waren we sneller dan verwacht weer in Formerum. Hoewel de bewolking rond het middaguur geleidelijk verder toenam was het nog steeds goed weer. Omdat we ons pas rond vier uur hoefden in te schepen voor de reis terug naar Harlingen, stelde ik voor om nog een keer door de duinen naar West aan Zee te fietsen, zodat ik nog even een paar foto’s kon maken van het logo van National Geographic in het duinlandschap. Toen we daar dinsdag passeerden, was het miezerig en grijs …

Het geel doet het natuurlijk prima in dit beeld, maar het moest nog beter kunnen. Met een beetje geluk zou het landschap rondom het logo in ieder geval het eerste uur nog een heel andere sfeer ademen dan dinsdagochtend. Op naar de duinen …

Onderweg kwamen we langs een orchideeënveldje waar het dinsdagochtend plensde van de regen, toen we daar passeerden. Van fotograferen was op dat moment al helemaal geen sprake. Dit buitenkansje moesten we dus ook maar even meepakken. Een luidkeels “Ho …” mijnerzijds was voldoende om onze kleine karavaan halt te doen houden …

Al snel bewogen mijn fotomaatje en ik ons behoedzaam door de berm van het fietspad te midden van de gevlekte orchissen …

De brede orchissen in het Weinterper Skar hebben hun beste tijd al gehad, maar hier toonden de orchideeën zich nog op hun mooist …

Het zijn niet de mooiste of de beste foto’s die ik ooit heb gemaakt van een orchis, maar dat is te wijten aan het feit, dat de vermoeidheid zich intussen behoorlijk liet voelen. Het viel ook lang niet mee om vanuit gehurkte positie weer op te staan en mijn stalen ros te bestijgen, maar het moest toch nog maar even. Nog even doorzetten …

Aafje deed als een ware meesterknecht het zware kopwerk tegen de straffe westenwind in. Het klokje op mijn E-bike wees me erop dat het energieniveau intussen was teruggelopen tot 40%. Maar gelukkig, in de verte lonkte het beroemde gele logo …

Het beviel ons alle drie prima om met de stevige westenwind in de rug langs het Wad te fietsen, maar hoe verder we oostwaarts zouden gaan, hoe verder we ook weer tegen de wind in zouden moeten tornen. Daarom zijn we op een bepaald moment de dijk weer overgestoken om door het weidegebied terug te gaan in de richting van Formerum …

In de bermen van dit landweggetje dartelden diverse vlinders rond, maar zoals aan Jetske’s wapperende haardos en het lange gras te zien is, was het zinloos om te stoppen in de hoop een paar macrofoto’s te kunnen maken. Daarvoor waaide het veel te hard …

Wie zich wel gemakkelijk liet fotograferen was een tureluur die geruime tijd met de kop in de wind op ‘n paaltje bleef staan …

En ook de koeien die lekker in de wei lagen te herkauwen vormden een gemakkelijk doelwit voor onze camera’s …

Hoewel de lucht nog steeds overwegend lichtblauw kleurde, verschenen er meer en meer cirruswolken of windveren aan de lucht …

Hoe mooi die vederwolken ook zijn, ze willen nog wel eens wijzen op een weersverandering, zoals de nadering van een warmtefront. En dat bleek later op de dag weer eens uit te komen …

Sneller dan verwacht waren we terug bij Formerum. Omdat we ons hadden voorgenomen alles uit deze laatste dag op Terschelling te halen en omdat de accu van mijn fiets nog wel enige kilometers leek toe te staan, besloten we nog even door te fietsen naar de duinen bij West aan Zee …

Morgen een paar foto’s van prachtige bloemen in de duinen …

Gisteren beloofde ik jullie, dat we vandaag vanaf de dijk zouden afdalen naar zeeniveau.
Belofte maakt schuld, dus bij deze …

.

.

Als alle plaatjes geschoten zijn, fietsen we verder in oostelijke richting …

Een stuk verderop lassen we weer even een kleine tussenstop in om wat plaatjes van het Wad te kunnen schieten …

.

.

Om te voorkomen, dat ik ze met mijn trapondersteuning voor de wind uit het wiel zou rijden, leek het de dames beter om maar weer voorop te rijden, zodat zij het tempo konden bepalen …

Regelmatig werd er even een bezorgde blik over een schouder geworpen om te kijken of ik het nog kon bijbenen, of dat ik tussendoor weer eens was afgestapt om een plaatje te schieten …

En dan naderen we het einde van ons tochtje op de oever van het Wad. Aan de andere kant van dat hek gaan we weer omhoog om onze weg aan de andere kant van de dijk te vervolgen …

Morgen fietsen we binnendijks door het Terschellinger weidegebied.

Lekker uitgerust werd ik vorige week dinsdagochtend wakker. De dames maakten voor de verandering eens een iets minder fitte indruk, omdat ze o.a. als gevolg van het onweer geen van beiden echt goed hadden geslapen. Ze vertelden dat ons huisje ‘s nachts heftig had staan schudden en trillen onder het natuurgeweld, maar daar heb ik vrijwel niets van meegekregen. Zodra ik het bed voelde, ben ik onder invloed van de vermoeienissen van de eerste dag in een diepe slaap gevallen.

Hoewel het onweer verkoeling en grijs weer had gebracht, besloten we rond half twaalf op de fiets te stappen om wat van eiland te bekijken. Omdat de wind ‘s nachts was gedraaid, besloten we eerst maar een stuk in westelijke richting te fietsen, zodat we op de terugweg de wind in de rug zouden hebben. Na een minuut of twintig bereikten we een hoog duin met een uitzichtpunt. Die uitdaging moest ik natuurlijk aangaan …

Het was een flinke klim om boven te komen, en die klim werd maar nauwelijks beloond, want het uitzicht werd ernstig beperkt door het grijze weer …

In welke richting we ook keken, het was aan alle kanten even grijs …

Omdat er ook nog eens een koude wind over het uitzichtpunt waaide, zijn we al vrij snel weer afgedaald …

Rond half een hielden we even halt bij de monumentale “Bessenschuur’. Naar verluidt is dit de enige originele cranberryschuur in Europa. Van oudsher is dit het middelpunt van de cranberryteelt op Terschelling …

Omdat de lucht intussen wel erg donker was geworden, besloten we terug te keren richting Formerum. We waren nog maar nauwelijks onderweg of het begon zachtjes te regen. Tijd om de regenjassen aan te trekken …

Onderweg moest er nog even een heel korte tussenstop worden gemaakt, omdat ik me vooraf had voorgenomen om één van de logo’s van National Geographic, die tijdelijk op verschillende plaatsen op het eiland staan, te fotograferen. In een volgend logje kom ik nog wel op die logo’s terug …

Toen we onze weg vervolgden, gingen de hemelsluizen echt helemaal open. De regenjassen hielden onze bovenlichamen weliswaar lekker droog, maar onze broeken werden des te natter. Gelukkig wist Jetske raad toen we terug waren op onze uitvalsbasis: de broeken gingen in de droger bij de receptie, zodat we later op de dag weer helemaal opgedroogd op pad konden gaan …

Met een gangetje van zo’n 58 km per uur bracht de Koegelwieck ons maandag rond het middaguur onder een strakblauwe hemel in drie kwartier van Harlingen naar Terschelling. Daar stond Jetske al op de kade op ons te wachten. Met de bus vervolgden we onze reis naar de plaats van bestemming. Daarna volgde, terwijl de eerste wolkjes aan het zwerk verschenen, een wandeling van ruim 500 meter naar het chalet bij Formerum …

Het eerste deel was nog goed te doen, dat werd al wat minder toen we het asfalt verlieten om onze weg via een zandpad te vervolgen …

Nadat we onder het genot van een bakje koffie wat hadden bijgepraat en mijn benen weer wat op krachten waren gekomen, was het tijd om naar het strand te gaan. De gereserveerde fietsen, waarvan de mijne was voorzien van elektrische trapondersteuning stonden al voor ons klaar op het terras van het chalet.

Na pakweg 10 minuten fietsen waren we al aan de voet van de strandopgang. Daar wachtte ons een flinke klim om het strand te bereiken, maar de beloning was ernaar. Strand en zee lagen er prachtig bij …

Over de schier oneindige zandvlakte liepen we, onze weg zoveel mogelijk over harde delen van het strand zoekend, tegen de harde en frisse oostelijke wind in om een mooi beschut plekje in de duinen te vinden …

Gelukkig hoefden we niet lang en ver te zoeken om een mooi plekje te vinden …

In de zon en uit de wind kon het grote genieten beginnen met een mooi panorama …

Niet alleen het strand en de zee boden een mooie aanblik, ook de lucht was het aanzien waard, zeker in oostelijke richting …

Na ongeveer anderhalf uur bood de lucht in westelijke richting ineens een heel andere aanblik. Daarvan zal ik morgen wat foto’s laten zien in het kader van Skywatch Friday …