Lichtlijnig

Maandag heb ik eindelijk weer eens een hele dag geen last gehad van de gevoelsstoornis in mijn halsstreek, die me sinds de kerstdagen flink heeft geplaagd. Dat feit, gecombineerd met het vooruitzicht van een zonnige en winterse dinsdag, was maandagavond aanleiding om Johan maar weer eens te bellen. Onze laatste gezamenlijke fotodag dateerde alweer van april vorig jaar, toen kwamen we o.a. bij de haven van Lauwersoog terecht. Gisteren hebben we het in een heel andere richting gezocht …

Nadat we ‘s ochtends onder het genot van een bakje koffie wat hadden bijgepraat en ik een deel van het nieuwste videoproject van Rik en Johan had bekeken, gingen we rond 11:30 uur op pad. Pakweg drie kwartier later maakten we een eerste tussenstop op de oever van het Nannewiid (kaartje Google Maps), een klein meertje ten westen van Heerenveen. Een klein stukje verderop hebben Johan en ik op 1 december 2009 samen een wel zeer speciale ‘blauwe zonsondergang‘ gefotografeerd. Hoewel het geen echt ‘blauw uur‘ was, lag er -dankzij de blauwe lucht en het eerst fragiele laagje ijs- ook gisteren een blauwe zweem over het meertje …

Het goudgele riet stond er bijna roerloos bij, alleen af en toe wuifden de volle rietpluimen zachtjes heen en weer …

Aan de andere kant van de rietkraag hield een groep eenden zich op in en bij een wak … Er waren wat zwemmers …

Er waren wat pootjebaders …

En er waren wat zonnebaders …

Het was een prima begin van wat weer een mooie en gezellige dag zou worden …

Behalve een mooie en gezellige dag was het -zoals meestal wanneer ik met Johan op pad ben- ook weer een intensieve dag. Nu de dooi intussen weer is ingevallen en de eerste regen weer gestaag kringetjes maakt in onze vijver, kan ik zonder schuldgevoelens lekker bijkomen van de twee intensieve winterdagen die achter ons liggen. In totaal heb ik ruim 170 foto’s en wat video-opnamen gemaakt, ik kan dus even vooruit.

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …

Het zag er van achter het glas zo lekker uit, het zonnetje scheen vriendelijk tussen de opbollende stapelwolken door, die werden voortgedreven door de wind. Eenmaal buiten viel het echter behoorlijk tegen, want de noordwestelijke wind blies een portie flink koude lucht over het land. Ik had het al koud toen ik bij de auto was … te koud voor een echte fotokuier, daarom besloot ik even naar de vogelijkhut in de Jan Durkspolder te rijden.

In eerste instantie was er weinig te beleven. Ter hoogte van het eilandje dat voor de hut ligt, dobberden wat eenden op het water. Maar ze dobberden niet zomaar wat, ze hadden allemaal de kop onder water. Dat leek me niet eens zo’n gek idee, want zo hadden ze natuurlijk veel minder last van de koude wind …

Na korte tijd streken er nog een paar bergeenden neer …

Ja hoor, als ik het niet dacht … ook zij gingen weldra koppie onder …

Dichter bij de hut was het al niet anders …

Na verloop van tijd kwamen de koppies één voor één weer boven water …

Uiteindelijk hielden ze hun koppies allemaal weer attent rechtop …

Plotseling begreep ik het … ze hadden natuurlijk een wedstrijdje gedaan wie het langst achtereen onder water kon blijven …
Blijkbaar werd de onderstaande eend uitgeroepen tot winnaar van het evenement. Maar wat is het? Is het een krakeend? Wie het weet mag het zeggen …