Lichtlijnig

Het is alweer een hele tijd geleden, dat ik hier voor het laatst wat druppelfoto’s heb getoond …

Dat moest ik vandaag maar eens proberen goed te maken met een paar foto’s die ik gisteren heb gemaakt …

Ik had geen zin om opnieuw in letterlijke zin de mist in te gaan …

Daarom heb ik rond het middaguur wat plaatjes geschoten van het enige versierde spinnenweb dat ik in ons tuintje kon vinden …

Terwijl de Tourkaravaan zich in Zuid-Frankrijk tijdens de tweede rustdag opmaakt voor wat wel eens een barre driedaagse tocht door de Alpen zou kunnen worden, begin ik op mijn eigen manier weer bergopwaarts te gaan. De prednisolonkuur heeft de bacteriële infectie in mijn luchtwegen inmiddels aardig weten in te tomen. Dat wil echter niet zeggen dat ik er weer volledig overheen ben, want ik heb de afgelopen weken toch een aardig jasje uitgedaan. De vermoeidheid die normaal toch al mijn grootste vijand is, is er nog eens extra door aangewakkerd, en mijn benen hebben weer flink aan kracht ingeboet …

Dat alles zal echter niet beter worden door alleen maar passief in mijn hangmat te blijven liggen. Van echte fotokuiertjes zal deze week – ook gezien de weersverwachtingen – nog wel niet veel terechtkomen, maar ik zal me de komende dagen in elk geval weer wat actiever door weblogland gaan bewegen. Het zal niet lukken om alle 344 ongelezen items in mijn Reader in enkele dagen te lezen en te becommentariëren, maar ik zal zeker her en der weer een krabbeltje achterlaten. Verder heb ik me voorgenomen om ook zelf weer wat vaker een logje te plaatsen. Best kans dat die logjes dan gelardeerd zijn met foto’s uit het archief, want van alleen maar druppelfoto’s wordt een mens ook niet vrolijker …

De antibiotica die ik sinds vorige week slik om de bacteriële infectie in mijn luchtwegen aan te pakken, sloeg niet aan. Omdat mijn ademhaling alleen maar meer begon te piepen en te kraken, had het er alle schijn van dat ik van de regen in de drup was geraakt. Tijd om maar weer even contact te zoeken met de huisarts …

Om de infectie niet verder te laten woekeren, heeft de huisarts me naast de antibiotica nu ook prednisolon voorgeschreven. Dat is een paardenmiddel, maar wat moet dat moet. Met de bijwerkingen zal het wel wat meevallen, want hoewel het een forse stootkuur is, krijg ik maar een fractie van wat ik vorig jaar juni tijdens mijn MS schub kreeg. Hopelijk pakt de prednisolon niet alleen de infectie aan, maar krijg ik er ook weer wat extra energie door, zodat ik aan het eind van de natte moesson weer wat meer kan doen dan alleen futloos voor de buis hangen …

Rond het middaguur waren we weer thuis na een heerlijk weekendje in het zinderend warme Drenthe. De komende tijd zal ik hier af en toe wel wat foto’s van dit uitstapje laten zien, maar terwijl ik vanmiddag bezig was met het sorteren van de foto’s, werd ik ingehaald door de actualiteit …

Even kwam er een verkoelend briesje binnen door de openstaande schuifpui, vrijwel meteen drong de geur van een verfrissend buitje zich op aangename wijze aan me op. Een blik door het raam leerde me dat het zachtjes, heel zachtjes, regende …

Meteen heb ik de foto’s gelaten voor wat ze waren, en heb ik de macrolens op de camera geklikt. Nog geen minuut later zat ik op mijn krukje achter in de tuin bij een van de hosta’s, waar de regendruppels atijd zo heerlijk rond op blijven liggen …

De meeste regen verdampte vrijwel meteen, zodat de tuin er nauwelijks nat van werd. Maar de prachtige parelende druppels waren een lust voor het oog en deden een heerlijke geur uit de tuin opstijgen …

Een klein vliegje, dat hier wellicht de laatste dagen in de schaduw heeft gezeten om de ergste warmte te ontlopen, zat nu onder het blad te schuilen …

Hèhè, daar ben ik weer …
Om te beginnen dank aan allen die me via een reactie op het weblog of via de mail het beste hebben gewenst!

Voor het eerst sinds ik in oktober 2005 ben begonnen met bloggen, is mijn weblog ruim een week achtereen niet bijgewerkt. Al die tijd heb ik geen letter getikt en geen foto gemaakt. Mijn computer heeft nog steeds geen idee wat hem vorige week is overkomen. Pas nadat hij zeven dagen op rij volkomen geruisloos op het bureau had gestaan, werd hij weer opgestart. Zo lang had geen van mijn computers sinds de zomer van 2004 ooit stil gestaan. En dat alles vanwege een griepje …

Hoewel … griepje is mild uitgedrukt in dit geval. Zeg maar gerust griep, want ik werd geveld door een niet te onderschatten griepvirus. Vooral de eerste dagen ging ik door het leven met een kloppend hoofd, dat met watten gevuld leek te zijn. De zakdoeken waren niet aan te slepen en in de voorraad kamille werd een flink gat geslagen. Daar kwam al snel bij, dat de gevoelsstoornis in mijn halsstreek (een uitwas van mijn MS) – die ik nota bene net weer wat onder controle begon te krijgen – weer extra werd geactiveerd. En dan heb ik het over de spierpijn nog niet eens gehad …

De eerste dagen heb ik vooral hoestend en proestend doorgebracht, nu eens in bed, dan weer voor de tv hangend, en regelmatig in slaap vallend. De iPad was me die eerste dagen eerlijk gezegd nog te zwaar, en lezen was me te vermoeiend. Van mijn dagelijkse blogrondjes is daardoor niets terechtgekomen. Eigenlijk heb ik me al zappend vooral bezig gehouden met de ontwikkelingen in Egypte.

Naarmate ik langer kon beschikken over een enigszins heldere geest, die zich zo af en toe weer eens ergens op kon concentreren, heb ik me m.b.v. mijn iPad ook op internet vooral op de ontwikkelingen in Egypte gevolgd. Spanning, hoop, twijfel, bewondering en verwondering wisselden elkaar af, terwijl de beelden van CNN en Al Jazeera zich mengden met de tweets van @ghonim, @sandmonkey en andere Egyptenaren die zich op en rond het Tahrirplein in Cairo bevonden …

Echt fit ben ik nog steeds niet, en dat zal ook nog wel enige tijd vergen, maar nu in Egypte de rust weer enigszins lijkt terug te keren, wordt het tijd om ook hier de dagelijkse gang der dingen weer voorzichtig op te pakken. Van het maken van fotokuiers zal eerst nog wel niet veel terechtkomen, maar ik heb intussen wel een paar foto’s kunnen maken van de eerste sneeuwklokjes in ons tuintje, dus het begin is er weer …

Het wordt ook tijd om de blik weer eens omhoog te richten, want gistermiddag heeft zich bij zonnevlek 1158 een flinke uitbarsting (klasse M 6.6) voorgedaan. Het lijkt erop dat deze uitbarsting op de aarde gericht was, waardoor er wellicht in de nacht van dinsdag op woensdag weer een kansje is om poollicht te kunnen zien. Erg groot acht ik die kans overigens niet, daarvoor lijkt de schokgolf met geladen deeltjes volgens Spaceweather net wat te licht te zijn. Bovendien ziet het er naar uit dat bewolking roet in het eten gooit, maar elke kans is er weer één …

Wanneer het er serieus op gaat lijken, dat we een kans hebben om poollicht te kunnen zien, dan zal ik daarvan zeker melding maken op het weblog. Daarnaast zal ik trachten daarvan live verslag te doen op mijn zojuist geactiveerde twitter-account.

Zo, jullie zijn eerst weer op de hoogte. Ik zal eens voorzichtig een begin maken met bijlezen, want er staan intussen 170 niet gelezen items in mijn reader …