Lichtlijnig

Vanochtend realiseerde ik me ineens dat ik nog geen aandacht had geschonken aan het weer in oktober. Hoogste tijd om daar even wat aan te doen. Lang hoeft dat overigens niet te duren, want oktober was een heel modale herfstmaand. Volgens het KNMI was het landelijk gezien in het noordoosten net wat kouder dan normaal, terwijl het in het zuidwesten een graadje zachter was dan normaal. In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 10,0 ºC tegen een langjarig gemiddelde van ca. 9,9 ºC in onze regio, een normale temperatuur dus …

Oktober maakte zijn naam als wijnmaand meer dan waar dit jaar. Wij hadden een prachtige druivenoogst, waar behalve wij zelf ook buren, vrienden, jeu de boulers en niet te vergeten de vogels volop van hebben genoten …

Oktober was ook een tamelijk zonnige maand. Als gevolg daarvan lukte het op verschillende dagen nog om diverse insecten te fotograferen. Hoogtepuntje in dat opzicht was wel de volkomen gave en prachtig gekleurde dagpauwoog, die ik op 28 oktober wist te kieken bij Olterterp …

Landelijk gezien lag de hoeveelheid neerslag met gemiddeld 71 mm rond het langjarig gemiddelde van ca. 78 mm. Er waren echter grote verschillen in ons kleine landje. Vooral als gevolg van zware buien die op 7 oktober over het zuiden van ons land trokken, was het daar het natst. Het KNMI-station Ell wist met 125 mm neerslag ook nu weer een record te vestigen …

In ons tuintje was het in oktober aan de droge kant. In totaal heb ik 51 mm kunnen aftappen tegen normaal ca. 74 mm. Het grote voordeel van dat droge weer was dat het veelal prima kuierweer was, en dat de bossen hun herfstdracht mooi toonden …

In mijn arbeidzame leven heb ik met diverse netwerken te maken gehad. Het meest interessante netwerk dat ik heb opgebouwd en waarvan ik deel uitmaakte, was zonder twijfel dat in en rond het sociaal-cultureel werk, in de periode 1983-1998. Hoewel ik vaak het idee heb gehad, dat er wel eens wat teveel werd vergaderd om het vergaderen, heb ik in die tijd toch met veel plezier samengewerkt met een breed scala aan personen, organisaties en instellingen …

Privé stortte ik mij indertijd in het najaar op een heel ander netwerk. Vooral in de beginjaren dat onze druif vrucht droeg, waren we zuinig op onze oogst. En dus werden de druiven vanaf zo ongeveer half september beschermd door een net. Als ervaren netwerker ontdekte ik al snel dat het weinig zin had om het net er maar wat slapjes voor langs te hangen, want daar trokken de spreeuwen zich niets van aan …

Ik had wel eens het idee dat ze me kwetterend zaten uit te lachen, terwijl ik het net aan het ophangen was. Daarom ben ik al snel overgeschakeld op een andere techniek. Met behulp van touwen en scheerlijnen hing ik het net zo op, dat het bijna de halve tuin overspande. Een paar jaar lang was dat effectief tegen de spreeuwen, en vanaf het terras leverde het ook nog eens een fraai lijnenspel op …

De laatste jaren hangen we geen net meer op om de druiven te beschermen. Om te beginnen levert de druif de laatste jaren zo’n riante oogst, dat we er best wat van kunnen missen voor de vogels. Daarnaast ben ik nooit echt een held geweest op een ladder, en dat is er de laatste jaren niet beter op geworden, want mijn evenwicht is niet meer wat het geweest is. Verder heb ik het idee, dat er steeds minder spreeuwen in de buurt zitten …

De laatste weken heeft er hooguit een keer of vier een groepje van pakweg 15-20 spreeuwen en een enkele lijster van de druiven zitten snoepen. Hoewel de camera altijd op of vlak naast mijn bureau voor het grijpen ligt, waren ze me tot nu toe te snel af. De enige spreeuwen die ik die najaar heb kunnen kieken, zaten in de tuin van de buurvrouw. Toch eens kijken wat buurvrouw heeft, dat wij niet hebben …

Wordt vervolgd …

We krijgen van alle kanten hulp bij het verorberen van onze druivenoogst: vrienden, familie, buren, merels, spreeuwen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Donderdagmiddag zag ik vanuit mijn computerhoekje dat er een wesp zat te snoepen van een druif die op de terrastafel was gevallen …

Toen ik even later met de camera ter plekke was, zette de wesp het op een lopen. Althans, dat probeerde hij, want echt snel ging het niet …

Enigszins slingerend liep het beestje over de tafel, nu eens liep hij weg van de camera, dan weer kwam hij er recht op af. Het had er alle schijn van dat de druif waarvan hij had zitten snoepen al een tijdje op de tafel had liggen gisten en dat de alcohol hem naar het hoofd was gestegen …

De kunst van het vliegen was hij blijkbaar niet meer machtig in de staat waarin hij verkeerde, want hij bleef maar lopend over het randje van de tafel op zoek naar een uitweg. Toen ik hem daarbij nog eens op de korrel nam, werd het beestje agressief …

Blijkbaar was hij zo dronken, dat hij was vergeten dat hij een prima wapen heeft in de vorm van zijn angel, want hij wilde met me op de vuist …

Zo zie je maar weer: drank maakt meer kapot dan je lief is …