Lichtlijnig

Het is tijd om tot een afronding van deze korte serie over de Zwartendijksterschans te komen. Zondag liet ik hier al een bovenaanzicht van de schans zien, dat afkomstig was van Google Maps. Daarmee kon ik jullie een beetje een indruk geven van het grootte van de schans. Gisteravond maakte Groninganus me erop attent, dat Kapturer onlangs een serie foto’s van de Zwartendijksterschans heeft gemaakt met zijn vliegercamera. Die foto’s completeren het beeld mooi, even kijken dus.

Tot slot nog een aantal foto’s die ik vorige week maandag vanaf de oostelijke wal heb gemaakt van het maïsland bij de schans. Ook hier was het land blijkbaar te nat om alle maïs in één keer te kunnen oogsten. Dat is niet zo gek, want in een groot deel van het land was oktober aan de droge kant, maar hier in het noorden was het juist natter dan normaal. Verder geen commentaar bij de foto’s, het ging me gewoon om het spel van lijnen en vlakken in het Drentse landschap …

We vervolgen de wandeling over de Zwartendijksterschans. Als we halverwege de noordelijke wal zijn, zien we een stukje verderop de tien koppen tellende onderhoudsploeg aan het werk …

Hanny schreef gisteren in een reactie al, dat er meer (resten van) schansen in deze buurt liggen. De Zwartendijksterschans is echter wel de grootste, de mooiste en de meest indrukwekkende. In 1988 is de schans gerestaureerd, de brug en de gracht zijn in 2002 hersteld …

Waar nu een boer op de tractor het land rondom de schans bewerkt, werd de schans in de 16e en 17e eeuw omringd door moerassen. Hoe indrukwekkend de Zwartendijksterschans ook was, de Spanjaarden konden er niet mee worden tegengehouden. In september 1593 trok de Spaanse bevelhebber Verdugo met zijn troepen langs de schans om Fryslân binnen te vallen. Toen hij uit Fryslân later terugkwam, trok hij -opnieuw met grote moeite- door het moeras langs de Zwartendijksterschans …

We passeren intussen de onderhoudsploeg, die aan het schaften is …

In de 18e eeuw werd de Zwartendijksterschans verbeterd. De wallen werden verzwaard, de onderwal werd in de hoofdwal opgenomen en de bastions werden van schuine flanken voorzien. De gebouwen en een waterput die onderdeel uitmaakten van de schans zijn helaas verdwenen …

Ooit was er een toegangspoort, ook die bestaat niet meer, dat is nu een open doorgang bij de brug. Die brug komt weer in zicht nu we weer terug zijn aan de westkant van de schans …

Tot slot nog even een kijkje op de binnenplaats. Daar staat -of liever stond- een picknicktafel bestaande uit boomstammen. Daar is op dit moment helaas weinig meer van over …

Morgen nog wat plaatjes van het uitzicht vanaf de schans.

“En zo ontdek ik een stukje Drenthe dat ik nog niet ken. Ziet er wel een stuk authentieker uit dan Bourtange,” schreef Boomkruiper vorige week in een reactie op het logje over de laatbloeiers op de Zwartendijksterschans. Kijk, dat zijn leuke dingen voor een blogger, want als Boomkruiper het niet kent, dan moeten er meer mensen zijn die onbekend zijn met de Zwartendijksterschans. En dus kan ik er best nog het een en ander van laten zien. Laten we beginnen met een bovenaanzicht van de schans zoals die op Google Maps te vinden is …

De schans bestaat uit een aarden wal, die wordt omgeven door een gracht. Het geheel is in 1593 aangelegd in opdracht van Willem Lodewijk van Nassau om Fryslân te beschermen tegen de Spanjaarden. Er is gekozen voor een strategische plek aan de Zwartendijk, indertijd de enige verbinding door het veengebied tussen Drenthe en Fryslân. De huidige naam van de weg is de Schansweg tussen Een en Een-West…

Volgt u mij, dan gaan we aan de westkant over de brug om het geheel eens wat nader te bekijken …

Het eerste dat opvalt bij het betreden van de veste is een aantal schapen. De dieren zijn blijkbaar ingehuurd door Landschapsbeheer Drenthe, dat sinds 1988 verantwoordelijk is voor onderhoud en beheer van de schans …

Via een paar trappen kunnen we de aarden wal van binnenuit beklimmen …

Eenmaal boven lopen we in noordelijke richting. Onderweg naar het noordwestelijke uitbouwsel, een zogenaamd bastion, wenden we de blik nog even naar de brug …

Eenmaal op de punt van het noordwestelijke bastion richten we blik diagonaal over de binnenplaats naar het zuidoosten …

En hier kijken we vanaf het noordwestelijke bastion naar het uitbouwsel in de noordoosthoek …

Onderweg naar de noordoosthoek van de schans ontdek ik dat mijn schaduw alweer sneller beneden is dan ik. Het is echter nog niet mijn bedoeling om af te dalen, morgen vervolgen we de rondgang over de Zwartendijksterschans …

Begin mei waren we een weekendje te gast op landgoed De Merelhof bij Ruinen in Drenthe, waar voortdurend boerenzwaluwen door de lucht scheerden …

De jongste telg had er wel lol in om die luchtacrobatiek te bekijken …

In de paardenstal zaten verschillende nestjes met jongen …

Helaas zaten die nestjes op voor mij onbereikbare donkere plekjes, daarom restte me niets anders dan ze maar in volle vlucht te vangen …

Man man … wat zijn die beestjes snel en wat kunnen ze ongelooflijk rap hun koers wijzigen …

Van de ongeveer 100 foto’s die ik heb gemaakt, zijn er uiteindelijk drie door de keuring gekomen …

Het was subtropisch warm in Drenthe dit weekend. Dankzij een verkoelend briesje was het in de schaduw van de Schaapskooi nog redelijk goed uit te houden. Maar eerlijk is eerlijk: het lekkerst is het op het terras zo tegen middernacht … met een temperatuur rond de twintig graden … Ik geniet nog even na, terwijl de gesluierde maansikkel langzaam wegzakt achter de bomen …