Lichtlijnig

Winter in Fryslân …, het kan vriezen …

Maar het kan net zo goed dooien …

Wat mij betreft mag het nu weer een tijdje gaan vriezen.

De lange, koude en witte winter lijkt langzaam maar zeker ten eind te komen, maar hij aarzelt nog steeds …

The long, cold and white winter seems to come to an end slowly, but it’s still hesitating …

Deze foto’s zijn maandag gemaakt, toen de laatste sneeuwbuien over het IJsselmeer trokken …

These photos were made last monday, when the last snow showers came over the IJsselmeer …

Intussen loopt de temperatuur langzaam op en is de meeste sneeuw weggesmolten …

Meanwhile the temperature is rising slowly and most of the snow melted away …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!

De laatste etappe van de zoektocht naar kruiend ijs …
We laten het Mirnser Klif achter ons en volgen de kustlijn in westelijke richting. Na een kilometer of vijf passeren we Laaxum, dat wel eens is omschreven als het kleinste vissersdorpje van Europa …

Na nog eens anderhalve kilometer bereiken we in letterlijk zin het hoogtepunt van de reis: Reaklif, oftewel het Rode Klif. Hier vond op 26 september 1345 de slag bij Warns plaats, waarbij graaf Willem IV van Holland verpletterend werd verslagen door de Friezen. Het bijna 20 meter hoge Reaklif biedt bij helder weer een prachtig uitzicht over het IJsselmeer. Omdat er maandagmiddag net wat (natte) sneeuwbuien over en langs het klif trokken, was het zicht er helaas niet optimaal. Maar het was goed genoeg om te kunnen zien, dat er aan de voet van het klif wat kruiend ijs lag …

Veel stelde het ook hier helaas niet voor. Als het bergje een halve meter hoog was, dan gaat het goed …

Verder weg op het IJsselmeer leek zich een hogere berg te vormen …

Het is moeilijk in te schatten hoeveel ijs daar lag, maar het was allemaal een stuk minder spectaculair dan in februari 1997. Toen moest de weg aan de andere kant van de bosjes, die je op de onderstaande foto aan de voet van het klif ziet staan, worden afgesloten …

De winter van 2009-2010 zal waarschijnlijk de boeken in gaan als de koudste winter sinds 1997. Toen in februari 1997 de dooi inviel, lag er een nog dikkere ijsvloer op het IJsselmeer dan nu. Een krachtige zuidwestelijke stroming bracht het ijs in beweging en begon het op te stuwen tegen de Friese kust …

De geweldige natuurkrachten deden de spanning in het ijs steeds hoog oplopen. Die spanning werd met een zekere regelmaat met doffe dreunen en harde knallen gebroken. Enorme brokken ijs van 10-15 cm dikte werden vanaf het IJsselmeer tegen de dijk opgestuwd …

Aan de andere kant van de dijk kwam het hele spul weer naar beneden …

Vanaf de weg achter de dijk was goed te zien hoeveel ijs er over de dijk werd geduwd. Daarbij liet de ijsmassa zich door niets en niemand tegenhouden….

Zo spectaculair lijkt het in ieder geval op korte termijn niet te worden, maar als het nog eens zo ver komt, dan zal ik zeker mijn best doen om er bij te zijn.

Voor de tweede maal sinds we rond half december in de greep van de winter kwamen, lijkt de dooi op z’n minst tijdelijk in te vallen. De eerste dooiperiode lag rond de kerstdagen, en dat was me toen net wat te vroeg. Op dit moment komt de invallende dooi me eerlijk gezegd wel goed uit …

Niet dat het winterweer me verveelt, hoor. Integendeel: ik vermaak me er nog steeds prima mee. Eigenlijk ben ik altijd al een winterkind geweest, en de honderden foto’s die ik de afgelopen weken heb gemaakt tonen volgens mij aan dat daar in feite nog niets aan is veranderd. Dat vind ik op zich wel een geruststellende en tevreden stemmende gedachte …

Alle mooie fotokuiers in de sneeuw hebben intussen echter wel hun sporen nagelaten. Sporen, die in alle opzichten een stuk dieper zijn dan die van de langlaufers in de Kale Duinen. Op de bovenstaande foto’s is goed te zien dat zij op die lange latten geen erg diepe sporen achterlaten, zelfs niet als ze elkaar kruisen. Maar ze leveren wel mooie tekeningen op …

Ook dieren laten mooie sporen en patronen achter in de sneeuw. Volgens mij is Stampertje hier langs gekomen …

Ook die sporen zijn echter nog niet echt diep. Nee, dan de sporen die ik dinsdagmiddag zelf achterliet op het Aekingerzand …

Daaraan kun je tenminste zien dat er iemand heeft gelopen …
Vooral in de kleine dalen van de tijdelijk tot wintersportgebied omgetoverde Kale Duinen moest ik me een paar keer door een dikke laag sneeuw heen zien te werken. Ik was overigens niet de enige die met dat probleem worstelde, maar daar kom ik een dezer dagen nog wel op terug …

In De Deelen was het donderdag al niet veel anders. Mijn fotomaatje en ik waren sinds de sneeuwjacht van vorig weekend niet helemaal de eersten die daar liepen, maar de sneeuw op de paden was bepaald nog niet platgelopen. Op verschillende plaatsen waren we gedwongen om met hoog opgetrokken knieën als Friese paarden door de sneeuw te ploegen. Een weinig gebruikt doodlopend paadje lag er zelfs nog helemaal maagdelijk bij …

Om even rust in te bouwen heb ik me, voordat we aan het laatste deel van onze kuier begonnen, nog even heeeel voorzichtig op glad ijs gewaagd. Het laatste stuk van onze kuier dat ons over het meest oostelijk pad voerde, heeft me nog nooit zoveel kracht gekost als donderdag, want dat pad lag van noord tot zuid vol met kleine golvende sneeuwduintjes …

Behalve dat ik tijdens de fotokuiers van de afgelopen week diepe sporen heb achtergelaten in de sneeuw, hebben die fotokuiers ook diepe sporen achtergelaten in mijn lijf. Momenteel doet elke stap pijn, en dat is dan ook de belangrijkste reden waarom ik wel blij ben met de huidige dooiaanval. Dooi is over het algemeen weinig fotogeniek en nodigt niet uit tot mooie kuiers. Kortom: het geeft me even een paar dagen rust, waarin ik wat orde kan scheppen in de enorme hoeveelheid foto’s en video-opnamen die ik de afgelopen weken heb gemaakt. Daarvan zal hier de komende dagen nog wel het een en ander de revue passeren.

Intussen wacht ik rustig af hoe de winter zich verder zal ontwikkelen. Het is nog maar half januari en het kan nog alle kanten op. Of deze tweede dooiaanval meteen het einde van de winter betekent, is nog maar de vraag, voorlopig lijken we slechts op de kwakkeltoer te gaan …

Nu de dooi doorzet komt het water weer tot leven …