Lichtlijnig

Om te beginnen dank voor de woorden van zorg en beterschap, die ik de afgelopen dagen via het weblog en de mail heb ontvangen.

Sinds de tropische dagen van eind juni gaat het weer even wat minder met mijn gezondheid. Dat is op zich niet echt verwonderlijk, want hitte en MS gaan nu eenmaal niet samen. Meestal kom ik daar met een paar dagen rust wel weer overheen, maar in dit geval kreeg ik er een fikse bacteriële infectie aan de luchtwegen bij. Sinds een paar dagen ben ik daarom aan de antibiotica om het herstel van die infectie te bevorderen. Dat kost me zowel mentaal als fysiek ongelooflijk veel energie …

Daarom scharrel ik overdag wat heen en weer tussen mijn stoel en de hangmat. Gelukkig biedt de Tour de France ‘s middags afleiding, en vooral in de eerste uren van een etappe is het vaak heerlijk dutten. Als ik tussendoor al eens even op een zonnig moment buiten kom, dan ben ik doodop als ik ons postzegeltuintje van voor naar achter heb doorkruist. En dan moet ik nog terug ook … Aan fotograferen hoef ik daarbij niet te denken, want zelfs mijn camera is me momenteel te zwaar.

Alsof dat alles nog niet genoeg is, ben ik sinds enige tijd onder behandeling van een manueel therapeut, die wekelijks een halfuurtje bezig is om mijn rug her en der wat bij te buigen. Die behandeling en de oefeningen die ik daarvoor moet doen, kosten ook de nodige energie, maar dat lijkt intussen wel heel voorzichtig de eerste vruchten af te werpen.

Kortom: het zal nog wel een paar dagen duren, voordat ik weer dagelijks ga bloggen. Zo lang buien en donkere wolken het nog voor het zeggen hebben, heb ik geen haast. Hopelijk ben ik weer wat fitter op het moment dat de eerste lichtende nachtwolken hier hopelijk dit jaar verschijnen …

Terwijl in zuidelijke richting donkere wolken zich samenpakten en nauwelijks zichtbaar in oostelijke richting voortdreven, begon ik vanmiddag rond 14:00 uur aan een fotokuiertje op de Merskenheide. Het was weer eens zo’n sombere dag, waarop ik eerlijk gezegd helemaal geen zin had om op pad te gaan. Maar omdat de regen, die vandaag in het zuiden van het land met bakken naar beneden schijnt te komen, morgen wellicht over het noorden ligt, heb ik me er toch maar weer even gedwongen om even in beweging te komen …

Ik besloot maar weer eens een kuiertje te maken aan de west- en noordkant van de heide. Dat bleek een goede keuze te zijn, want waar ik stiekem op had gehoopt, bleek uit te komen: terwijl ik ongeveer halverwege het noordelijke pad liep, zag ik een ree staan …

Terwijl ik me op mijn hurken liet zakken, om nog een paar foto’s te kunnen maken, bleef de ree me scherp in de gaten houden …

Ook toen ik even later verder liep om de ree nog even te kunnen portretteren tussen de gele blaadjes van twee berken door, bleef het beestje roerloos staan. Het was duidelijk dat al mijn bewegingen scherp in de gaten werden gehouden. Als je goed kijkt, zie je achter de ree nog twee oortjes boven de heide uitsteken …

Toen duidelijk was dat ik blijkbaar geen kwaad in de zin had, kwam ook de rest van de familie tevoorschijn. Rustig kuierden ze onder het toeziend oog van de uitkijk naar de zuidkant van de heide …

Dat was voor mij het sein om maar aan de terugweg beginnen. Ik had het weer niet beter kunnen treffen. Reden genoeg om met een shagje nog even voldaan na te genieten bij de picknicktafel aan de weg. Daarbij hield ik de blik gericht op de heide, want terwijl de lucht in het zuiden alleen maar dreigender werd, zag het er in noordelijke richting nog steeds vriendelijk uit …

Na het grijze weer van maandag en dinsdag zat er vandaag weer wat beweging in de lucht …

Af en toe was er zelfs even een glimpje van de zon te zien …

Voor de knotwilgen maakt het allemaal weinig uit, die blijven stoer staan waar ze staan, met of zonder takken …

Op 10 juni jl. schreef ik op ‘Lichtlijnig’: “Ik had gehoopt hier vandaag iets zinnigs te kunnen zeggen over de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen van gisteren, maar daar valt weinig meer van te zeggen dan dat ons land nog altijd flink in verwarring lijkt te zijn en een akelige ruk naar rechts lijkt te hebben gemaakt. Met de VVD als grootste partij en een enorme winst voor de PVV houd ik mijn hart vast voor een peroxide-coalitie …”

“Een feest van de democratie,” zo betitelde Maxime Verhagen het CDA-congres vandaag. Ik zie dat toch net even anders. Nu het CDA-congres vanmiddag met 68% van de stemmen vóór en 32% tegen vóór samenwerking met de PVV heeft gestemd, vrees ik dat we donkere tijden tegemoet gaan. Als dit kabinet er komt, dan vrees ik dat het een akelige splijtzwam zal blijken te zijn, niet alleen binnen het CDA, maar ook binnen onze maatschappij. Voor mij is het volstrekt ongeloofwaardig dat het CDA – met het accent op de C – zich afhankelijk maakt van een niet-democratische partij met slechts één lid, die gewoon mag doorgaan met het wegzetten van de Islam en moslims in ons land. En natuurlijk worden onder de bezielende leiding van de VVD de zwaarste lasten van de bezuinigingen weer op de zwakste schouders gelegd. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de dreigende culturele kaalslag. Je kunt hier de petitie tegen die culturele kaalslag tekenen …

Als symbool voor de dreigende donkere tijden heb ik gekozen voor twee foto’s van een rolwolk die op 16 juli 2007 over het noorden van ons land trok. Rond 21:00 uur werd het aardedonker in Drachten, op verschillende plaatsen in de omgeving ontstond overlast en schade …

Het Mirnser Klif ligt hemelsbreed bijna vier kilometer ten noordwesten van het Oudemirdumerklif. Het klif dankt zijn naam aan het iets verderop gelegen dorpje Mirns. Mirns bestaat feitelijk uit niet meer dan een groepje woningen en enige boerderijen. Het dorpje heeft een kleine begraafplaats met een klokkenstoel. Bovenop het klif staat Paviljoen ‘t Mirnserklif. Vanaf het terras heb je opnieuw een fraai uitzicht over het IJsselmeer …

We besluiten nog even te wachten met de koffie en dalen eerst af naar het strandje aan de voet van het Mirnser Klif. Aan het strandje bij het klif is het goed toeven. Het water is er zeer toegankelijk. De eerste kilometer voor de kust bestaat uit ondiep water, waardoor het een veilig dagrecreatiegebied is voor zwemmers en surfers. …

Een groot informatiebord aan het begin van het strandje en een bordje in het water verwijzen de zwemmers naar rechts en de kite surfers naar links …

Op deze rustige woensdag zijn er zwemmers noch surfers te zien. Aan het weer kan het niet liggen, want de bewolking is maar van tijdelijke aard …

De enige zwemmers die we zien zijn enkele tientallen zwanen, die een stuk naar het noordwesten ronddobberen op het rimpelende water van het IJsselmeer …

De zeilschepen aan de horizon bieden vanaf het lage standpunt op het strandje ineens een heel andere aanblik, er lijken nog slechts zeilen over te zijn …

Als we zijn uitgekeken op het strand, beklimmen we het klif weer om plaats te nemen op het terras …

Terwijl we ons de lunch goed laten smaken, genieten we na van de schitteringen op het water …

Morgen gaan we verder naar het westen voor een bezoekje aan het derde en laatste klif: het Reaklif of het Rode Klif.