Lichtlijnig

Toen de juffertjes waren afgekoeld, was het tijd om zelf op zoek te gaan naar wat verkoeling, en dus vervolgde ik mijn weg langs en door het zompige rietveld naar het prieeltje dat in de verte lonkte …

Onderweg werd mijn aandacht getrokken door een vogeltje dat aan de andere kant van de vaart het hoogste lied zat te zingen, het zal wel een rietzanger zijn geweest …

In eerste instantie probeerde het beestje zich nog te verbergen achter een rietpluim, maar ik kreeg hem toch lekker in het vizier …

Uiteindelijk kwam ik dan toch bij het prieeltje aan, daar heb ik een tijdlang heerlijk zitten genieten van het koele briesje en het uitzicht over het water …

De waterlelies deinden zachtjes op en neer …

Visdiefjes vlogen af en aan en deden regelmatig een poging om een visje te verschalken …

Witte wollige wolkenplukjes dreven langzaam voorbij …

En de aalscholvers genoten op hun eilandje waarschijnlijk evenzeer van zon en wind als ik …

Het is weer hollen of stilstaan met het weer momenteel. De afgelopen drie dagen bleef de maximumtemperatuur hier steken bij respectievelijk ruim 13, 14 en 16 graden. Vandaag steeg het kwik ineens tot ruim 25 ºC. Dat was mij meteen weer warm genoeg. Aan het begin van de middag heb ik even een kijkje in het Weinterper Skar genomen, maar daar was het me toch echt wat te warm, te meer daar het bankje bij de dobbe vol in de zon stond. Ik heb er natuurlijk wel wat foto’s gemaakt, maar die bewaar ik eerst nog even …

Om wat verkoeling te vinden, ben ik bij It Skar vandaan naar de Leijen gereden. Nog voordat ik bij Doktersheide het paadje dat naar het prieeltje leidt had betreden, zag ik een eerste onderwerp op een pompeblêd zitten …

Er vlogen talrijke roodoogjuffers rond, en enkele daarvan waren wel bereid om even te poseren …

Zijn ze niet prachtig met die vurig rode ogen …!?
Morgen nog wat roodoogjuffers. Dan zal in een huiveringwekkende scène te zien zijn, dat zelfs de juffertjes blijkbaar wel erg heet waren …

Met het oog op de weersverwachting, waarin sprake was van toenemende bewolking in de loop van de dag, ben ik vanmorgen na de koffie meteen maar op pad gegaan, zodat ik nog even wat zon mee kon pakken. Met de huidige benzineprijzen is het zaak om zo mogelijk met één ritje twee fotokuiertjes te combineren. Omdat mijn benen vanochtend lekker stabiel aanvoelden, besloot ik er een noordelijk ritje van te maken met eerst een kort kuiertje naar het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide en vervolgens een wat langere kuier in de Alde Feanen.

Nu het riet weer is gemaaid, is het prieeltje dat met z’n voeten in de Leijen staat, al vanaf het parkeerplaatsje bij Doktersheide te zien …

Eind december kon ik vanaf het ijs foto’s maken van de voorkant van het prieeltje, nu kan ik het ook eens vanaf de achterkant laten zien …

Het was geweldig om in december over het ijs naar het eilandje te kunnen lopen, maar nu het weer is omringd door water, heeft het toch ook wel wat …

Waar op 4 januari nog schaatsers over het ijs zwierden, zwemt nu weer een fuut rond …

Terwijl ik lekker in zon en wind over het water uitkeek, passeerde er een formatie van drie soorten ganzen …

Verder was er niets dan heerlijke schitteringen op het water …

… en zacht wuivende rietpluimen …

Voorjaar aan de waterkant … heerlijk!

Winter in Fryslân …, het kan vriezen …

Maar het kan net zo goed dooien …

Wat mij betreft mag het nu weer een tijdje gaan vriezen.

Aan ons heeft het niet gelegen, een paar uur eerder dan een week geleden stonden Johan en ik vanmorgen om 8:35 uur al bij het prieeltje op de westelijke oever van de Leijen bij Doktersheide. De lucht beloofde helaas weinig goeds, het zag er naar uit dat we niets van de gedeeltelijke zonsverduistering te zien zouden krijgen …

Gelukkig had Johan voor koffie en müslirepen gezorgd, want de inwendige mens kon wel wat gebruiken om op temperatuur te blijven, daarnaast kon het kopje tijdelijk fijn even dienst doen als handenwarmer …

Om 8:56 uur begon de lucht aan de oostkant van de Leijen in een smalle kier even rozerood op te lichten …

Meer zouden we niet van de zon te zien krijgen …

Om 9:00 uur zagen we vanaf de kant van Eastermar een paar schaatsters naderen, over en weer vriendelijk groetend vervolgden de mannen hun weg …

Terwijl we de schaatsers nakeken, naderde er vanuit het zuidwesten een klein opklaringsgebiedje …

Jammer genoeg wilde het niet voldoende naar het oosten doortrekken, meer dan de contrail van een passerend vliegtuig kregen we niet te zien …

Om 9:25 uur naderden de schaatsers het prieeltje weer. Ditmaal kwamen ze naar het prieeltje toe, omdat ze hier hadden afgesproken met de partner van één van de mannen. Die partner was overigens zo vriendelijk om ons nog even van dienst te zijn. Het doosje met müslirepen, dat op de tweede foto nog zo fraai op de omranding van het prieeltje stond, was op het ijs en onder het prieeltje gewaaid. Omdat Johan en ik geen echte helden zijn, wilde zij het – met gevaar voor eigen leven, want het ijs kraakte gevaarlijk onder het prieeltje – wel even voor ons pakken. Als dank mochten de beide schaatsers de resterende repen delen, en die gingen er goed in …

We hebben nog een tijdje met z’n vijven staan praten over de verborgen zonsverduistering, gedeelde ervaringen met de zonsverduistering van 31 mei 2003 boven het Wad en de kwaliteit van het ijs op dit moment. Over dat laatste hoefden we ons geen zorgen te maken. Volgens een van de mannen – Age Veldboom, de voorzitter van de ijsclub “Lyts Begjin” uit Earnewâld – lag er nog zeker een plaat van 15 cm dik op de Leijen. Als ervaren natuurijsschaatsers waren de mannen bovendien keurig voorzien van ijsprikkers om zichzelf in geval van nood uit een wak te kunnen redden …

Nadat de schaatsers aan hun volgende ronde over de Leijen waren begonnen, vonden Johan en ik het welletjes. De lucht was intussen weer helemaal dichtgetrokken, het laatste kleine kansje om nog iets van de gedeeltelijke eclips te kunnen zien, was verkeken. Genoeglijk napratend zijn we via ommelandse wegen huiswaarts gereden. Een paar lichte sneeuwbuitjes gaven het landschap onderweg weer een fris winters uiterlijk, maar de borden die de extra verkeersmaatregelen t.b.v. schaatsweer aanduiden, lijken voorlopig niet meer nodig te zijn …