Lichtlijnig

Terwijl we genoeglijk op het bankje bij de dobbe zaten te babbelen en te genieten van de meegebrachte versnaperingen, schroefde ik het ministatiefje onder mijn camera. Nieuwsgierig als altijd hield Tijmen goed in de gaten waar ik mee bezig was.
“Waarom doe je dat, pake?” vroeg Tijmen, toen ik de camera op het statiefje voor ons in het gras zette.
“Zal ik ons eens samen op de foto zetten?” antwoordde ik, terwijl ik weer naast Tijmen op het bankje ging zitten.
“Dat kan toch niet …,” klonk het enigszins vertwijfeld.
“Oh nee … nou, let maar eens goed op …,” zei ik, terwijl ik de afstandsbediening van de camera tevoorschijn haalde.
Piep piep piep … klik … klonk het vanuit het gras.
“Oh heb je de afstandsbediening van te tv meegenomen …?” zei Tijmen lachend.

Het uitzicht was mooi, de koekjes waren lekker en we zaten gezellig te babbelen, maar daar waren we niet voor gekomen. Er moest gefotografeerd worden, en dus begaven we ons door het lange gras, nadat ik met Tijmen had afgesproken dat hij niet te dicht bij het water zou komen …

Al snel zag ik een geaderd witje zitten. Voorzichtig kwam ik wat dichterbij om het beestje te fotograferen …

“Wat zet je op de foto. pake?”
“Kom maar eens heel voorzichtig wat dichterbij,” zei ik, “daar zit een vlinder.”
Jammer genoeg vloog de vlinder net op, toen Tijmen afdrukte, maar hij staat er mooi wel op …

Omdat er verder weinig leven te bespeuren viel, bedacht ik een onderwerp om te fotograferen.
“Als jij nu hier blijft staan, dan loop ik daar naar toe,” zei ik tegen Tijmen, “dan kunnen we elkaar mooi op de foto zetten …”

“Ik zie twee pake’s,” kraaide Tijmen even later van plezier …

Ik zag op mijn beurt twee Tijmen’s.
Toen we aan het eind van de middag de foto’s bekeken, ontdekten we dat er precies ter hoogte van de weerspiegeling van Tijmen’s gezicht bellen op het wateroppervlak te zien waren. “Daar zat vast een kikker bellen te blazen,” was Tijmen’s reactie …

Nadat we zo nog een tijdje hadden rondgestruind, nam ik de lucht even in ogenschouw. Op dat moment zette Tijmen mij nog even en profil op de foto, terwijl hij zelf stoer tegen de zwerfkei leunde, die naast het bankje ligt. Zulke mooie foto’s zijn er lang niet van me gemaakt. Goed werk, Tijmen!

Daarna was het toch echt tijd om opnieuw vrolijk keuvelend terug te gaan naar de auto. Daar aangekomen was het nog steeds droog, en dus besloot ik, nadat ik Tijmen had vastgegespt, nog even naar de picknicktafel een paar honderd meter verderop te rijden. Daar kon ik Tijmen verrassen met een hartige hap die goed in de smaak viel …

De worstjes waren nog maar net op, toen we ons moesten haasten om droog in de auto te komen. Tijmen maakte onderweg vanaf zijn zetel achterin nog een foto van de plensbui waar we enkele momenten later doorheen reden …

Eenmaal weer thuis vertelde Tijmen in geuren en kleuren aan beppe waar we waren geweest en wat we hadden gedaan. We hebben afgesproken dat we bij een volgende logeerpartij zeker weer samen op pad zullen gaan. En zo lang mijn benen me willen dragen zullen er vast nog vele gezamenlijke fotokuiertjes volgen, want we vonden het allebei erg gezellig.

In het voorjaar stelde Tijmen voor om een keer samen te gaan fotograferen als hij weer eens bij pake en beppe logeerde, hij zou dan zijn eigen camera meenemen. Gisteren was het zo ver en dus togen we, nadat ik de buienradar had bestudeerd, tussen de buien door samen naar het Weinterper Skar …

Vrolijk babbelend liep Tijmen voor me uit op het pad naar de dobbe. We waren nog maar nauwelijks onderweg of het eerste onderwerp diende zich al aan.
“Kijk pake, een beestje …”
“Wat voor beestje is dat dan?” vroeg ik.
Voorzichtig benaderde hij het beestje … “Oh, het is een kikkertje … hij lijkt wel van hout … Maar dat is wel handig, want als er dan een leeuw komt, dan denkt die ‘Dat lust ik niet …’”

Enkele meters verderop zette Tijmen zijn eerste paddestoel op de foto …

Ook een eerste eikeltje ontkwam niet aan Tijmen’s camera …

“Oh … wat is dat, pake? Het lijkt wel een standbeeldboom …,” zei Tijmen terwijl hij naar een boom wees, die in december 2009 gedeeltelijk is bezweken onder de zware last van een halve meter sneeuw …

Natuurlijk maakte Tijmen een foto van die standbeeldboom …

Korte tijd later kwamen we bij het bankje bij de dobbe aan.
“Wat een mooi meertje,” luidde Tijmen’s commentaar, “dat wil ik wel even op de foto zetten …”

Nadat die foto was gemaakt, was het tijd om samen even lekker op het bankje te zitten met een pakje drinken en een paar koekjes. Terwijl Tijmen de resultaten van zijn eerste foto’s bekeek, vertelde hij bij het bekijken van de foto van de paddestoel: “Toen ik nog klein was zocht ik in het bos vaak kaboutertjes …” Op mijn vraag of hij ze ook had gevonden, reageerde hij met: “Neeee, dat kan toch niet pake, want kabouters bestaan helemaal niet …”

Wordt vervolgd.

Terwijl ik gistermorgen in het Weinterper Skar wat langs de waterkant scharrelde, sprongen er bij elke stap die ik maakte diverse sprinkhaantjes weg. De meeste kwamen een stukje verderop weer in het lange gras terecht, maar af en toe was er eentje die de verkeerde kant op sprong en zo in het water terecht kwam …

Dat bleek geen enkel probleem te zijn, want sprinkhaantjes zijn met iets wat het midden houdt tussen zwemmen en lopen over het water heel goed in staat om al snel een rietstengel te bereiken en daar vervolgens tegenop te klauteren …

Begin deze week had ik met mezelf de afspraak gemaakt dat ik weer eens een fotokuiertje zou gaan maken als de zon minstens een half uur achtereen zou schijnen. Vanmorgen was het zo ver, en dus trok ik tegen elven mijn wandelschoenen aan om weer eens een kijkje te nemen bij de dobbe in het Weinterper Skar …

Gelukkig stond het bankje er nog, want in de vier weken waarin ik eigenlijk alleen in huis en tuin ben geweest, hebben mijn benen weer fors aan kracht ingeboet. Ik was dan ook blij dat ik even kon zitten …

Toen er enige tijd later een geaderd witje neerstreek bij een klein polletje dopheide op een meter of vijf afstand van het bankje, heb ik mezelf overeind gehesen om datgene te gaan doen waar ik voor was gekomen: fotograferen …

Terwijl ik even later langs de waterkant liep, sprongen er aan alle kanten sprinkhaantjes door het lange gras. Daarvan moest er natuurlijk ook even eentje op de foto …

Nadat we enige tijd kiekeboe hadden gespeeld, waarbij het sprinkhaantje zich voortdurend trachtte te verstoppen aan de andere kant van de stengel waaraan hij zich vastklampte, lukte het toch om een portretje van hem te schieten …

Na een korte pauze op het bankje was ik er een kwartiertje later getuige van dat een juffertje zo stom was om op de oever van de dobbe verstrikt te raken in een spinneweb …

De spin zat een klein stukje verderop met een al eerder gevangen prooi. Die zou dus wel niet omkomen van de honger, en dus besloot ik het juffertje maar te bevrijden …

Uiteindelijk heb ik de toch wel lange terugtocht naar de auto aanvaard. Het was weer een heerlijke fotokuier, die naar meer doet verlangen, maar nu even niet. Nu is het de hoogste tijd om mijn benen hun broodnodige rust te geven in de hangmat.

Vandaag twee foto’s die ik eerder deze week heb gemaakt op één van mijn favoriete plekje …

Today two photos which I made earlier this week at one of my favourite places …

… de dobbe in het Weinterper Skar onder een vrijwel wolkenloze hemel …

… a small lake in the middle of the woods under an almost cloudless sky …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!