Lichtlijnig

Het is nog steeds koud hier …

It’s still cold in the Netherlands …

In de ochtenduren is er her en der nog steeds wel wat ijs te zien…

In the morning hours you can still see some ice here and there…

Maar we hadden deze week in elk geval weer regelmatig zon en een strakblauwe lucht…

But we’ve had some sun and clear blue skies again this week, and that’s a great …

Nu nog wat zachte lucht en regen om de natuur weer tot leven te wekken …

Now we’re just waiting for some warmth and rain to awake nature …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …

Deel 8 is getiteld “Honger en dorst”, in deze aflevering zien we o.a. wat tuinvogels voorbij komen die zich tegoed doen aan het lekkers dat er in ons tuintje voor ze te vinden was. De door middel van een luchtpompje deels ijsvrij gehouden vijver bood een mooie drinkplek voor ze. Verder nemen we nog even een kijkje in het besneeuwde landschap bij het Weinterper Skar en de Merskenheide …

Zondag 13 januari volgt deel 9: “In het rietland”. Daar komen we o.a. de rietsnijders nog eens tegen.

En dan nog even dit:
Heb je nu eerst even genoeg winterse beelden gehad, dan kun je bij Sjoerd van bVision vandaag een paar foto’s zien die ik op 22 september 2012 heb gemaakt tijdens meer zomerse omstandigheden in het Weinterper Skar. Sjoerd verzamelt foto’s van transformatorhuisjes. Iedere zondag staat er een trafohuisje centraal, waarvan de foto’s zijn aangeleverd door lezers van Sjoerd zijn weblog. Vandaag dus een paar foto’s van het transformatorhuisje aan de Nije Heawei bij Wijnjewoude, met als speciale attractie een buizerd, die dit huisje regelmatig gebruikt als uitkijkpost. Hier is het directe linkje: Het is spannend in Wijnjewoude.

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …

Deel 7 is getiteld “Whiteout 2″ en speelt zich af rond de jaarwisseling 2009-2010. Rond de Kerstdagen liepen zowel de maximum- als de minimumtemperaturen tijdelijk enkele dagen op tot boven het vriespunt, maar vanaf 28 december begon het weer te vriezen. De laatste winterse wandeling van 2009 vond plaats in het Weinterper Skar, waar een groepje kramsvogels op het ijs rond stapte. Na een winterse jaarwisseling viel er op 2 januari weer verse sneeuw. Die sneeuw zorgde in combinatie met mist op 3 januari opnieuw voor een prachtige ‘whiteout’, waardoor grond en lucht hier en daar weer naadloos in elkaar over gingen. Omdat in tegenstelling tot 22 december ditmaal de zon af en toe door de mist heen prikte, ontstond een nog mooier en feeërieker beeld dan in december …

Zondag 6 januari volgt deel 8: “Honger en dorst”. Nog steeds zitten we in een koude witte wereld, waarin vooral de vogels het niet gemakkelijk hebben.

Nee, dit zijn niet de ingrediënten van het voorbije kerstmenu, maar drie dieren waar ik in augustus en september bijzondere ontmoetingen mee had. Mijnnikonenik vroeg zich n.a.v. het vorige logje over Aardige ontmoetingen in 2012 al af waar de adder bleef … Natuurlijk mag de onverwachte ontmoeting, die ik op een mooie vrijdag in augustus op de Merskenheide met een adder had, niet ontbreken. De afgelopen jaren heb ik daar wel eens vaker een adder kunnen fotograferen, maar ditmaal werd ik er echt door verrast

Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me die middag eindelijk weer eens om een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop daar wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Dat bleek die dag echter niet het geval te zijn …

Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling een schim bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken. Het was weer zo’n moment dat nog steeds op mijn netvlies staat, maar de adder -een njirre in goed Fries- staat gelukkig ook goed op een aantal foto’s. Van deze ontmoeting heb ik weer geleerd, dat je je bij de Merskenheide ook op de paden geen onachtzaamheid kunt veroorloven …

Bijna anderhalve maand later zat ik op een zonnige zaterdagmiddag even op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar. Ook hier zag ik na enige tijd vanuit mijn ooghoeken weer iets bewegen. Over de lange grashalmen naast het bankje kroop een hagedis omhoog, die zich aan het andere uiteinde gezellig naast me op het bankje in de zon nestelde. Het viel me op dat het beestje een aparte staart had, ik ging er op dat moment van uit dat hij wellicht aan het vervellen was, maar dat bleek toch niet het geval te zijn …

Geert van Geert sines schreef ‘s avonds in reactie op mijn foto’s van deze opvallende hagedis het volgende:

“Er is iets bijzonders met jouw hagedis.
Twee jaar geleden schreef ik over “Caudale autotomie”. Ik heb er een hekel aan om in mijn reacties links naar mijn eigen blog te zetten, maar hier moet het toch maar:
http://geertsines.wordpress.com/2010/09/24/caudale-autotomie/
Op de laatste foto op dat blog is een hagedis te zien met afgetrokken staart. De laatste zin in mijn blog is:
“Als het goed is krijgt deze wel een nieuwe, echter veel kortere staart.”
De hagedis die jij hebt gefotografeerd heeft zo’n kortere, opnieuw aangegroeide staart.
Dit soort foto’s zie je eigenlijk nooit, jij hebt volgens mij een unieke foto gemaakt.”

Als Geert dat zegt, dan neem ik dat graag aan, en daarmee zijn deze foto’s zeker bijzonder genoeg voor een speciaal plekje aan het eind van het jaar …

De laatste en meest aaibare ontmoeting die ik nog even in herinnering wil roepen, is die met een grazende ree bij het Diakonieveen. Het verslag van dat tripje begon met: “Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag …”

Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik maandag 17 september aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Het werd een dag vol cadeautjes. Dat begon al voordat ik bij het parkeerplaatsje arriveerde, toen ik een ree in de berm zag staan …

Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen. Het hief het schrandere kopje even naar me op, waardoor we oog in oog kwamen te staan. Nadat ze me even had opgenomen, boog de ree zich weer voorover om onverstoorbaar, maar absoluut attent weer door te graan met grazen …

Bijna drie minuten lang stonden we tegenover elkaar, zij grazend en kijkend … ik klikkend en kijkend. Pas toen er vanuit een pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken, verdween de ree met enkele soepele sprongen in het bos …

Ik prijs mezelf een rijk mens, dat ik ondanks -misschien zelfs wel dankzij- die rotziekte waar ik mee zit opgescheept het afgelopen jaar weer een aantal van dit soort ontmoetingen mee heb mogen maken. Mijn fotokuiertjes worden weliswaar steeds wat korter en de beperkingen nemen gestaag toe, maar als 2013 op vergelijkbare wijze verloopt dan teken ik daarvoor!

Maar we zijn nog niet aan 2013 toe. Eerst neem ik jullie morgen weer even mee terug naar “de lange witte winter”, waarin we morgen in deel 7 o.a. de jaarwisseling van 2009-2010 meemaken en een prachtige whiteout in gaan.

Terwijl er vanuit het zuidwesten gestaag een groot regengebied over het land schuift, biedt de tuin een grijze en trieste aanblik. Ik heb er zojuist even een tijdje met de camera rondgedrenteld, maar na een minuut of tien ben ik zonder ook maar één foto hebben gemaakt weer naar binnen gegaan …

Met de lamellen wat eerder dicht en hier en daar een extra kaarsje aan is het in deze letterlijk donkere dagen voor de Kerst binnenshuis prima uit te houden. Van winterse Kerstwandelingen hoeven we het niet te hebben dit jaar, maar niet getreurd, ik sta hier garant voor een virtuele witte Kerst. Ik begin de aanloop naar de Kerst met een paar foto’s die ik gisteren en vandaag precies 5 jaar geleden heb gemaakt bij de Hooidammen en in het Weinterper Skar …

Een combinatie van mist en vorst zorgde op vrijdag 21 en zaterdag 22 december 2007 op uitgebreide schaal voor rijp. Op de vrijdag ging de schoonheid van de rijp goeddeels verloren in een dichte mist, maar het had zeker zijn charme om op het landijs bij de Hooidammen de eerste schaatsende kinderen in die wazige witte wereld te kunnen fotograferen …

Echt mooi -ik durf wel te stellen sprookjesachtig mooi- was het pas toen we zaterdag 22 december 2007 ‘s ochtends de gordijnen openden. Een dikke laag rijp op bomen en struiken stond prachtig afgetekend tegen een strakblauwe lucht …

Over het algemeen had en heb ik zeker op zaterdag geen haast om op pad te gaan, op die ochtend wist ik echter niet hoe snel ik de koffie op moest krijgen voordat naar buiten kon gaan. Je weet met rijp tenslotte nooit hoe lang de sierlijke schoonheid ervan in stand blijft …

De wereld zag er die dag zo sprankelend uit, dat zelfs Aafje er zo van in vervoering raakte, dat ze spontaan besloot om mee op pad te gaan. We hebben samen een heerlijke winterwandeling gemaakt in het Weinterper Skar. Nog wat fitter en sterker dan tegenwoordig, lukte het die dag zelfs om eerst naar de zuidelijke vennetjes te gaan, en daarna naar de dobbe aan de noordkant van het gebied …

Sommige dagen staan op het netvlies gegrift, vanwege zijn maar zelden voorkomende winterse schoonheid was dit zo’n dag. Terug bij de auto liepen we de toenmalige Heidehipper tegen het lijf. Hij was al even enthousiast als wij, en het is altijd aardig om dat op zo’n moment even te kunnen delen …

Nou, is dat een fijne aanblik in de aanloop naar de Kerst of niet?
Morgen in de aanloop naar de Kerst deel 4 van “De lange witte winter”, getiteld “Nog meer sneeuw”.