Lichtlijnig

De regen van afgelopen nacht – er viel hier 27 mm – heeft ons tuintje heerlijk opgefrist, en de temperatuur is op dit moment met 23,2 ºC (nog) een stuk draaglijker dan de afgelopen dagen. Nu nog even het dagelijkse logje oranje kleuren, dan ben ik helemaal klaar voor de finale van het WK-voetbal, waarin Nederland het vanavond moet opnemen tegen Spanje. Na het verlies in eerdere WK-finales tegen Duitsland in 1974 en tegen Argentinië in 1978 moet het vandaag lukken om de titel in de wacht te slepen. Het zal niet makkelijk worden, maar driemaal is scheepsrecht!

Ook vandaag blijven de slingers, ballonnen en vlaggetjes in de kast en zet ik de finale luister bij met mijn eigen oranje elftal. Eerst maar een paar vlinders die ik afgelopen week heb gefotografeerd. Om te beginnen is daar de gehakkelde aurelia, die woensdag neerstreek op een struik tegenover het bankje bij de dobbe. Laten we hopen dat onze jongens in Zuid-Afrika zich vanavond net zo speels en dartel over het veld bewegen als deze vlinder over het algemeen door de lucht fladdert …

Een wat meer gedrongen en kleinere vlinder is het dikkopje, dat ik woensdag onderweg terug naar de auto wist vast te leggen. Wat mij betreft staat het dikkopje symbool voor de bevliegingen en de snelle acties van onze kleine mannen Robben en Sneijder …

Ook nieuw is het oranje havikskruid, dat na de herinrichting uit ons tuintje leek te zijn verdwenen. Dankzij een medeblogster is het onlangs weer in ons tuintje komen aanwaaien om wat kleur en fleur te brengen …

Ook oude bekenden, die de afgelopen weken op speeldagen van Oranje al eerder kleur gaven aan dit weblog, mogen natuurlijk niet ontbreken. Het lieveheersbeestje toont de strijdlustigheid, die onze manschappen vanavond ook moeten laten zien …

Ook voor de Geum Coccineum ‘Borisii’ heb ik natuurlijk weer een plekje ingeruimd …

Het nimfje van de struiksprinkhaan op de oranje papaver staat met zijn grote antennes voor de oplettendheid van Maarten Stekelenburg, die zich tijdens het toernooi heeft ontpopt als een topkeeper …

Weer of geen weer, of ze nu voor staan of achter, het onderstaande vliegje op de natte papaver staat symbool voor de strijdlust en vasthoudendheid die Oranje ook in de laatste wedstrijd van het WK moet tonen …

Om het hoofd koel te houden gooi ik er nog een paar lampionnetjes in de sneeuw tegenaan …

En natuurlijk mag op deze dag de oranje leeuw niet ontbreken …

Als we er allemaal – van jong tot oud – in geloven, moet het lukken …

Laten we hopen op een mooi oranje eind van de dag. Ik ga voor een 2-1 overwinning …

Met een nieuwe warme periode, mogelijk zelfs een hittegolf in het vooruitzicht besloot ik gisterochtend te profiteren van de relatieve koelte van dat moment. Het leek me een goed plan om voor het eerst sinds bijna een maand weer eens een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Eigenlijk had ik dat al voor eergisteren op het programma gezet, maar toen had ik volstrekt geen kracht in mijn benen. Gisteren voelden mijn benen weer een stuk kachtiger en stabieler aan, en dus durfde ik het er wel op te wagen …

Echt gemakkelijk ging het niet, maar onder het aloude motto de aanhouder wint wist ik mijn favoriete bankje bij de dobbe te bereiken. Onderweg trof ik hier en daar nog wat oranjeversiering aan, zoals het onderstaande dikkopje …

Nadat ik op het bankje had genoten van een rokertje en mijn benen wat tot rust waren gekomen, heb ik even rondgestruind aan de zuidkant van de dobbe, die er prachtig bij lag …

Het krioelde er zowel in de lucht als op de grond van het leven. Kleine kikkertjes sprongen alle kanten op, spinnetjes renden heen en weer en er vlogen tientallen juffertjes rond, die me allemaal te snel af waren. Een viervlek, die lekker in het zonnetje hing, wilde wel even poseren …

Ook aan het Tour-geel was gedacht, want op de oever stond de wederik met zijn voeten in het water te bloeien …

Ik ben blij dat ik even heb doorgezet, want het was de vermoeidheid ook nadien weer alleszins waard.

Gistermiddag heb ik weer eens een rondje Merskenheide gedaan. Nou ja … een half rondje dan, want het was me te ver om helemaal rond te gaan. Bij het betreden van het pad naar de heide was meteen duidelijk dat er sprake was van een uitzonderlijke situatie …

Er graast momenteel een schaapskudde van de Wylde Weide op de heide. Toen ik bij de heide aankwam, was er echter in geen velden of wegen een schaapskudde te zien. Wel was goed te zien dat de schapen hier al flink aan het werk waren geweest …

Terwijl ik mijn weg vervolgde over het zuidelijke pad, brak de lucht steeds verder open, waardoor er langzaam maar zeker wat meer insecten tevoorschijn kwamen. Op een bramenstruik zat het eerste dikkopje dat ik dit jaar voor de camera kreeg …

Plotseling hoorde ik hoe de schaapsherder aan de andere kant van het struikgewas zijn honden luidkeels aanstuurde om de kudde te verplaatsen. Ze waren er dus wel degelijk … Omdat het struikgewas te dicht was, kon ik niets van de actie zien. Met de recente ontmoetingen met een paar adders op die plek nog vers in het geheugen, leek het me niet wijs om me een weg door de struiken te banen. Misschien zou ik de schapen nog kunnen zien vanaf het bankje aan het oostelijke pad …

Tegen de tijd dat ik daar was, waren er in de verste verte geen schapen meer te zien. Aan de noordkant van de heide overheersten de wolken nog, maar vanuit het zuiden werd de lucht steeds blauwer. Het zonnetje kreeg het voor het zeggen, zodat het vest uit kon. Het zat heerlijk op het bankje, waar ik al snel gezelschap kreeg van een wesp(achtige) …

Terwijl ik later via hetzelfde pad weer in de richting van de auto liep, zat er een kleine vos te poseren. De kleine vos was de eerste vlinder die ik dit jaar fotografeerde tijdens een kuier met mijn fotomaatje in De Deelen. Dat exemplaar zag er echter al wat flets en beschadigd uit. Dit was een pronkstukje, en dus moest hij even op de foto …

Omdat het nog goeddeels bewolkt was toen ik op de heenweg langs het vennetje kwam, heb ik dat toen maar letterlijk links laten liggen. Nu ik er opnieuw langs kwam scheen het zonnetje, en dus besloot ik nog even op zoek te gaan naar wat waterjuffertjes. Er waren er genoeg, maar de meeste wilde niet op de foto. Dat was met de onderstaande exemplaren – een vrouwelijke en een manlijke azuurjuffer? – wel het geval …

.

Terug op het pad kwamen de herder en zijn honden me tegemoet …

En toen zag ik ook de schapen. Nu de zon was doorgebroken, had de herder de pasgeschoren dieren naar het schaduwrijke bosgedeelte van het terrein gebracht …

Het was weer een prachtige kuier, waar ik in meerdere opzichten weer een paar dagen mee vooruit kan.