Lichtlijnig

We verlaten het Mirnser Klif (2) en gaan via Mirns (3) en Laaxum op weg naar Reaklif, het Rode Klif (5) …

Tijdens onze rit door het noorden van Fryslân op 25 augustus was o.a. bij de Oudebildtdijk goed te zien hoe vlak het land daar is. Het is er zo plat als een dubbeltje, waardoor je kilometers ver kunt kijken. Hier in Gaasterland is dat anders. In Gaasterland liggen echte heuvels in het verder zo vlakke Friese landschap. Het zijn natuurlijk maar heuveltjes van niks vergeleken bij de Limburgse heuvels, maar toch …
Ten zuiden van Mirns (3) houden we even halt om een paar foto’s van het heuvelachtige landschap te maken …

De kliffen liggen aan de rand van een keileemhoogte in Gaasterland. Deze hoogte is zo’n 150.000 jaar geleden ontstaan tijdens de voorlaatste ijstijd. Het ijs drong vanuit het noordoosten ons land binnen en zette keileem af. In Gaasterland werd de keileem opgestuwd door het ijs, waarbij een kleine stuwwal ontstond. Daardoor bestaat het gebied uit heuvels en glooiingen met een hoogte van hooguit een meter of tien. Deze ruggen zijn over het algemeen ZW-NO georiënteerd, de richting van waaruit het landijs zich voortbewoog …

Bij Mirns gaan we in westelijke richting terug naar de IJsselmeerkust. Na ongeveer 4 kilometer rijden we over een dijk (4). De kliffen vormen een natuurlijke barrière tegen het IJsselmeer, maar tussen de kliffen in moeten dijken het water buiten houden. We houden even halt op een parkeerstrook op de dijk om nog even achterom te kijken. Er hangt nog steeds een dikke wolkenpluk boven het Mirnser Klif (2) …

Als we onze blik hier landinwaarts richten, dan zien we dat het hier een stuk vlakker is en lager ligt dan het land achter het Mirnser Klif. Een dijk is hier dan ook geen overbodige luxe. Het IJsselmeer lag er op die eerste september prachtig bij, maar het kan er ook behoorlijk spoken …

Richten we de blik weer naar het noorden, dan is duidelijk dat we de zon straks weer tegemoet gaan …

Maar voordat we verder gaan, wil ik jullie morgen vanaf dit plekje nog een paar foto’s van het schitterende IJsselmeer laten zien …

De laatste etappe van de zoektocht naar kruiend ijs …
We laten het Mirnser Klif achter ons en volgen de kustlijn in westelijke richting. Na een kilometer of vijf passeren we Laaxum, dat wel eens is omschreven als het kleinste vissersdorpje van Europa …

Na nog eens anderhalve kilometer bereiken we in letterlijk zin het hoogtepunt van de reis: Reaklif, oftewel het Rode Klif. Hier vond op 26 september 1345 de slag bij Warns plaats, waarbij graaf Willem IV van Holland verpletterend werd verslagen door de Friezen. Het bijna 20 meter hoge Reaklif biedt bij helder weer een prachtig uitzicht over het IJsselmeer. Omdat er maandagmiddag net wat (natte) sneeuwbuien over en langs het klif trokken, was het zicht er helaas niet optimaal. Maar het was goed genoeg om te kunnen zien, dat er aan de voet van het klif wat kruiend ijs lag …

Veel stelde het ook hier helaas niet voor. Als het bergje een halve meter hoog was, dan gaat het goed …

Verder weg op het IJsselmeer leek zich een hogere berg te vormen …

Het is moeilijk in te schatten hoeveel ijs daar lag, maar het was allemaal een stuk minder spectaculair dan in februari 1997. Toen moest de weg aan de andere kant van de bosjes, die je op de onderstaande foto aan de voet van het klif ziet staan, worden afgesloten …

De winter van 2009-2010 zal waarschijnlijk de boeken in gaan als de koudste winter sinds 1997. Toen in februari 1997 de dooi inviel, lag er een nog dikkere ijsvloer op het IJsselmeer dan nu. Een krachtige zuidwestelijke stroming bracht het ijs in beweging en begon het op te stuwen tegen de Friese kust …

De geweldige natuurkrachten deden de spanning in het ijs steeds hoog oplopen. Die spanning werd met een zekere regelmaat met doffe dreunen en harde knallen gebroken. Enorme brokken ijs van 10-15 cm dikte werden vanaf het IJsselmeer tegen de dijk opgestuwd …

Aan de andere kant van de dijk kwam het hele spul weer naar beneden …

Vanaf de weg achter de dijk was goed te zien hoeveel ijs er over de dijk werd geduwd. Daarbij liet de ijsmassa zich door niets en niemand tegenhouden….

Zo spectaculair lijkt het in ieder geval op korte termijn niet te worden, maar als het nog eens zo ver komt, dan zal ik zeker mijn best doen om er bij te zijn.

Het beviel ons alle drie prima om met de stevige westenwind in de rug langs het Wad te fietsen, maar hoe verder we oostwaarts zouden gaan, hoe verder we ook weer tegen de wind in zouden moeten tornen. Daarom zijn we op een bepaald moment de dijk weer overgestoken om door het weidegebied terug te gaan in de richting van Formerum …

In de bermen van dit landweggetje dartelden diverse vlinders rond, maar zoals aan Jetske’s wapperende haardos en het lange gras te zien is, was het zinloos om te stoppen in de hoop een paar macrofoto’s te kunnen maken. Daarvoor waaide het veel te hard …

Wie zich wel gemakkelijk liet fotograferen was een tureluur die geruime tijd met de kop in de wind op ‘n paaltje bleef staan …

En ook de koeien die lekker in de wei lagen te herkauwen vormden een gemakkelijk doelwit voor onze camera’s …

Hoewel de lucht nog steeds overwegend lichtblauw kleurde, verschenen er meer en meer cirruswolken of windveren aan de lucht …

Hoe mooi die vederwolken ook zijn, ze willen nog wel eens wijzen op een weersverandering, zoals de nadering van een warmtefront. En dat bleek later op de dag weer eens uit te komen …

Sneller dan verwacht waren we terug bij Formerum. Omdat we ons hadden voorgenomen alles uit deze laatste dag op Terschelling te halen en omdat de accu van mijn fiets nog wel enige kilometers leek toe te staan, besloten we nog even door te fietsen naar de duinen bij West aan Zee …

Morgen een paar foto’s van prachtige bloemen in de duinen …

Gisteren beloofde ik jullie, dat we vandaag vanaf de dijk zouden afdalen naar zeeniveau.
Belofte maakt schuld, dus bij deze …

.

.

Als alle plaatjes geschoten zijn, fietsen we verder in oostelijke richting …

Een stuk verderop lassen we weer even een kleine tussenstop in om wat plaatjes van het Wad te kunnen schieten …

.

.

Om te voorkomen, dat ik ze met mijn trapondersteuning voor de wind uit het wiel zou rijden, leek het de dames beter om maar weer voorop te rijden, zodat zij het tempo konden bepalen …

Regelmatig werd er even een bezorgde blik over een schouder geworpen om te kijken of ik het nog kon bijbenen, of dat ik tussendoor weer eens was afgestapt om een plaatje te schieten …

En dan naderen we het einde van ons tochtje op de oever van het Wad. Aan de andere kant van dat hek gaan we weer omhoog om onze weg aan de andere kant van de dijk te vervolgen …

Morgen fietsen we binnendijks door het Terschellinger weidegebied.

Het was nog lang gezellig na die prachtige zonsondergang vorige week dinsdagavond. Maar toch ook weer niet te lang, want we hadden ons voorgenomen om ook Afanja’s laatste dag op Terschelling nog ten volle uit te buiten.

Rond half elf stapten we woensdagochtend na een goede nachtrust redelijk verkwikt op de fiets voor een tochtje langs het Wad. Tegen elven bereikten we de dijk. Daar maakte ik gebruik van het oponthoud dat het klaphekje bood om even een paar foto’s te maken …

Toen ik mijn blik weer van de bovenstaande borden afwendde, zag ik dat de beide vrouwen mijn fiets – en dat was bepaald geen licht exemplaar – intussen al met vereende krachten de dijk op hadden geduwd …

Wat ben ik toch een bofkont met twee zulke fantastische vriendinnen! Nadat ik mezelf over de trap naar boven had gehesen, en op de kruin van de dijk stond, strekte de Waddenzee zich op haar mooist voor me uit …

Achter ons strekte het polderlandschap zich uit, met op de achtergrond Formerum …

En intussen werd ook de derde fiets met vereende krachten naar boven gesleept …

Nog even rondkijkend zien we in zuidwestelijke richting aan de horizon nog net Terschelling-West liggen …

Omdat ik zo stom ben geweest om later op de dag in Terschelling-West geen foto te maken van de Brandaris, heb ik even een uitsnede van de bovenstaande foto gemaakt, zodat de Brandaris toch nog net te zien is …

Morgen dalen we af naar zeeniveau om onze weg daar te vervolgen in oostelijke richting. Nu genieten we bovenop de dijk nog even van het panorama, dat de scheiding tussen land en water in oostelijke richting biedt …