Lichtlijnig

Gisteren ben ik weer eens een dagje met Johan op pad geweest. Onder het genot van koffie en gevulde koek besloten we na rijp beraad eens een kijkje bij het Wad te nemen. In de buurt van Paesens en Moddergat heb ik de auto even in de berm gezet, zodat we even een paar plaatjes konden schieten van het kale akkerland …

Zon, wind en wolken zorgden samen voor een fraai lichtspel op het land …

Aan het eind van de akker is de oude zeedijk te zien …

Door een coupure in de oude dijk is verderop de nieuwere deltadijk te zien …

De koffie is op, de ergste kramp is eerst weer even uit de benen, tijd om ons tripje voort te zetten. We verlaten de Seedykstertoer in oostelijke richting en passeren na ongeveer 500 meter het ‘Tempeltje van Ids’ …

Het tempeltje heeft de hoogte van de oude zeedijk en wordt gedragen door twaalf palen. Deze palen stellen de twaalf provincies van ons land voor …

Doordat er op het dak zeeklei is aangebracht, dat begroeid is met hetzelfde gras als de zeedijk, lijkt het alsof het topje van de dijk wordt opgetild …

Op een plaquette in de vloer van het tempeltje is te lezen dat het tempeltje in opdracht van Waterschap Friesland is ontworpen door de Friese beeldend kunstenaar Ids Willemsma ter gelegenheid van de afronding van het op deltahoogte brengen van de Friese zeedijken in het kader van de landelijke Deltawerken. Het kunstwerk werd op 6 oktober 1993 onthuld door de toenmalige Commissaris der Koningin Hans Wiegel …

De laatste foto’s zijn vorig jaar gemaakt, toen ik hoopte op de warmste dag van het jaar mijn verjaardag te kunnen vieren in de schaduw van het tempeltje. Ook daar liep de temperatuur toen echter op tot ruim boven de dertig graden …

Voordat we onze tocht voortzetten in oostelijke richting werpen we nog een laatste blik op de Seedykstertoer en het Tempeltje van Ids …

Op naar Paesens & Moddergat …

Bij Nij Altoenae laten we de Oudebildtdijk achter ons, we gaan in noordelijke richting naar de Nieuwebildtdijk. Daar slaan we linksaf om na bijna twee kilometer terecht te komen aan het eind van de wereld. Hier, bij de buurtschap Zwarte Haan, houdt de weg op aan de voet van de Deltadijk, die land en zee scheidt …

Volgens verschillende bronnen is de naam Zwarte haan ontstaan uit de oorspronkelijke Friese benaming ‘Swarte hoarne’ of ‘harne’. Dit betekent ‘Zwarte hoek’. Later is ‘hoarne’ verbasterd tot ‘hoanne’ wat Fries is voor ‘haan’. Een nabij gelegen boerderij heet nog steeds de ‘Swarte harne’, terwijl een gerenommeerd restaurant aan de voet van de zeedijk de naam ‘Zwarte Haan’ draagt. Plaatselijk wordt Zwarte Haan wel het begin van de wereld genoemd, omdat de Nieuwebildtdijk er begint. Tot de Tweede Wereldoorlog voer hier de veerdienst tussen het vaste land en Ameland …

Op de dijk bij Zwarte Haan staat ‘De Slikwerker’, een bronzen beeld van een landwerker ter ere en nagedachtenis aan de mannen die Het Bildt hebben ingepolderd …

Met niet meer dan schop en kuiwagen werden de Oude- en Nieuwebildtdijk aangelegd en werden de polders drooggelegd …

Ook nog vermeldenswaard is, dat Zwarte Haan aan de wandelroute het Jabikspaad (Fries voor Jacobuspad) ligt, die aansluit op de pelgrimsroutes naar Santiago de Compostella in Spanje…