Lichtlijnig

Om een zo goed mogelijk beeld van de rietcultuur te krijgen, ben ik maandag samen met Jetske begonnen aan het tweede seizoen, waarin ik video-opnamen maak van het werk in het riet. Dat is wel nodig omdat de manier van werken afhankelijk is van het weer en de terreingesteldheid. Tijdens de eerste opnamen waren de rietsnijders op 7 januari 2010 op het ijs aan het werk met een kleine handmaaier …

Maandag werd er gewerkt met een grotere rietsnijmachine, die op een kleine tractor met brede banden is gemonteerd …

Terwijl ik even een sfeeropname maakte van rook, mist en een aarzelend zonnetje, leek het werk verderop stil te vallen …

Alle ogen waren gericht op de rietsnijmachine …

Na een kort werkoverleg werd er even wat aan de machine gesleuteld en kon het werk worden hervat …

Ik richtte me intussen op de bron van de rook …

De ruigte die uit het riet is gekamd, wordt zo goed en zo kwaad als het gaat verbrand …

Omdat het afval allemaal erg nat was, was er meer sprake van rook dan van vuur. Ik kon mijn handen er in elk geval niet aan warmen …

Enfin, je kunt beter in deze rook staan dan in die van de brand in Moerdijk vorige week …

En toch kon het haast geen toeval zijn … toen ik tegen vieren over de A32 huiswaarts reed, trok de mist in de buurt van Heerenveen weer op, zodat ik met het zonnetje in de rug mijn weg kon vervolgen over de A7 …
Het zijn echte mistmakers die rietsnijders in de Kop van Overijssel …

Ik had mijn luikjes gisterochtend nog maar nauwelijks geopend, toen Jetske belde met de vraag of ik tijd, zin en energie had om weer wat filmopnamen te maken in het rietland van haar zwager en zijn compagnon. Tijd en zin had ik wel, met de energie was het een ander verhaal, want mijn energieniveau staat sinds de jaarwisseling op een belabberd laag peil. Omdat het stralend mooi weer was, en omdat het me wel goed leek om even wat buitenlucht op te snuiven en wat te bewegen, besloot ik toch Jetske’s vraag maar bevestigend te beantwoorden.

Een uurtje later reed ik door het zonnige Friese land in de richting van de Weerribben. Toen ik over de A32 rijdend de grens met Overijssel passeerde, reed ik pardoes een mistveld in. Nadat ik Jetske had opgepikt, brak het zonnetje weer even door, dat bleek echter maar van tijdelijke aard te zijn …

Het gemaaide riet wordt in bossen bijeen gezet …

Met een kammachine wordt de ruigte (het afval) tussen de rietstengels vandaan gekamd …

Vervolgens wordt het riet in grote bossen bijeen gebonden …

Deze grote en zware bossen riet worden vervolgens naar het pad gedragen …

Daar wordt de onderzijde van de bossen nog even netjes recht bijgesneden …

Tot slot worden de bossen langs het pad bij elkaar gelegd, waar ze wachten op verder vervoer …

Morgen meer …

Vandaag ben ik weer een paar uurtjes met mijn fotomaatje het rietland in De Weerribben ingetrokken …

De meeste van ons kennen het rietland met die zacht heen en weer wuivende goudgele pluimen alleen vanuit de verte …

Soms zie je er eens een tractor staan, en als je geluk hebt zie je eens een rietteler met een maaimachine in het veld …

Maar voor de teelt van riet met een hoogwaardige kwaliteit komt meer kijken dan alleen maar maaien en het samenbinden van het riet. Op verzoek van een zwager van mijn fotomaatje, die actief is in de rietteelt, probeer ik een jaar lang zoveel mogelijk werkzaamheden in de rietteelt vast te leggen op video. Jetske neemt op haar beurt het fotowerk voor haar rekening. Nadat we in januari opnamen hadden gemaakt van het rietsnijden over het ijs, hebben we ons vorige week en vandaag gericht op het frezen en het plaggen van de gemaaide percelen.

Met een tractor met frees wordt de toplaag van het gemaaide rietland losgemaakt …

Met een rupskraan wordt vervolgens de toplaag – met daarin veel ruigte die het riet vervuilt – afgeschraapt en over de tussen de percelen liggende paden verspreidt  …

Als de rupskraan het doet tenminste, want vorige week begaf één van de slangen het …

Als de werkzaamheden zijn afgerond, biedt het rietland een heel andere aanblik dan we normaal gewend zijn …

Het wachten is nu op het nieuwe groeiseizoen. Als het goed is, leveren deze percelen volgend jaar Kalenberger riet van een nog betere kwaliteit. We blijven het voor u volgen.

Ter voorbereiding van het halfjaarlijkse gesprek met de neuroloog, dat vanochtend op het programma stond, heb ik gisteren de stand van zaken m.b.t. mijn MS weer eens op een rijtje gezet. Zoals ik onlangs al eens schreef, ben ik dankzij gedoseerd handelen heel aardig door de zomer heen gerold. In de mooie nazomerse septembermaand heb ik echter heel wat van mijn krachten gevergd. En dat is vooral de laatste week goed voelbaar …

Vooral mijn werkzaamheden voor de website en het clubblad van de jeu de boulesvereniging hebben me de laatste weken veel energie gekost. Nu de toernooien, de afdelingscompetitie, het clubkampioenschap en het 25-jarig jubileum achter de rug zijn, is het tijd om eens even wat gas terug te nemen, zodat ik wat kan bijtanken voordat we echt de herfst in gaan. Als ik dat nu niet doe, dan vrees ik, dat ik in de komende donkere maanden de vermoeidheid, die de laatste dagen als een zware mantel over mijn schouders hangt, met me mee blijf slepen. In deze redenatie kon de neuroloog zich wel vinden …

Om lijf en leden wat rust te geven, zal ik de komende tijd zo af en toe eens een greep in het archief doen om het weblog wat kleur te geven. Vandaag heb ik er een viertal foto’s uit gehaald, die ik op de kop af drie jaar geleden heb gemaakt tijdens een prachtige fotokuier in De Weerribben, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten …

Zo, dat alles gezegd hebbend, ga ik eens lekker zitten wegdromen bij de zachtjes op en neer deinende schaatsenrijdertjes. En dat wegdromen zou heel best eens over kunnen gaan in wegdoezelen …