Lichtlijnig

Je hebt stijgers en je hebt dalers. De zilverreiger die hier gisteren neerstreek in een boom, was duidelijk een daler. Een andere daler was de kans op poollicht. Er is weliswaar gisteren een schokgolf met zonnedeeltjes bij de aarde aangekomen, maar dat was veel te zwak om in onze regionen voor poollicht te zorgen. Voorlopig zijn de kansen op poollicht dan ook even tot het nulpunt gedaald, maar er zitten nog steeds een paar mooie, actieve vlekken op de zon, dus wie weet, misschien stijgen die kansen binnenkort wel weer …

Een echte (op)stijger was de buizerd die donderdagmiddag in de buurt van Aldeboarn in een weiland zat. Hij zat wat sneu om zich heen te kijken, alsof hij net een prooi in de vorm van een veldmuisje of iets van dien aard had gemist …

Het duurde dan ook niet lang voordat hij zich weer van de grond verhief om zijn heil en zijn voedsel elders te gaan zoeken …

Tijdens een van mijn laatste ritjes door de omgeving zag ik aan de linkerkant van de weg een buizerd op een paal zitten …

Nadat ik een foto van hem had gemaakt, keek hij me even recht aan …

Daarna vloog hij op om enkele meters verderop aan de andere kant van de weg neer te strijken in een boom …

Mijn dag was weer goed.

Het was mistig toen ik gistermiddag van huis ging, heel mistig. Daarom besloot ik een route te kiezen waar nog wel eens een roofvogel langs de kant van de weg zit. Ik heb namelijk het idee, dat torenvalkjes en buizerds vaak wat langer op hun paal blijven zitten als het koud, miezerig en mistig is. Mogelijk heeft dat te maken met de hoeveelheid energie die ze met dit weer verbruiken. Hoe dan ook, dat idee bleek gistermiddag weer eens te kloppen, want behalve de poepende torenvalk kreeg ik ook nog een buizerd voor de lens …

Onlangs stelde iemand me weer eens de vraag hoe het me toch zo vaak lukt om een torenvalk of een buizerd op de foto te krijgen. Wel, in feite is er maar één manier om een torenvalkje of een buizerd op de foto te krijgen. De meeste successen behaal ik door in bedaard tempo over plattelandsweggetjes te rijden en scherp te letten op de dampalen in de verte. Zodra ik een vogel op een paal zie staan, laat ik de auto rustig uitrollen, totdat ik het doelwit goed in beeld kan krijgen. Zo ging het gisteren zowel met de torenvalk als met de buizerd, die ik ongeveer 20 minuten later zag zitten …

Vaak maak ik eerst al op enige afstand een foto door de voorruit van de auto. Als de vogel daarna nog niet is gevlogen, laat ik de koppeling rustig opkomen om voorzichtig wat dichterbij te komen. Afhankelijk van de plaats waar de vogel zit, laat ik nog tijdens het uitrollen het linker- of rechterraam van de auto naar beneden zakken en positioneer ik de auto zo, dat ik zo makkelijk mogelijk gebruik kan maken van het geopende raam …

Het torenvalkje zat gisteren aan de rechterkant van de weg. Dat is in principe de moeilijkste kant, omdat je de auto bijna dwars op de weg moet zetten om de vogel door het geopende raam te kunnen fotograferen. Gistermiddag had ik geluk, omdat ik de auto bijna naast de paal met de torenvalk kon parkeren. De buizerd maakte het me wat makkelijker. Hij zat aan de linkerkant van de weg, zodat ik hem goed in beeld kon krijgen door de auto al tijdig netjes aan de rechterkant van de weg in de berm te laten uitrollen …

Voorzichtig leunde ik met de camera naar buiten om een paar foto’s te maken. Vrijwel meteen reageerde de buizerd op het geluid van de camera. Vaak is het dan meteen afgelopen, omdat de vogel zich verheft van zijn paal. Deze keer verliep het anders. De buizerd keek me eens aan, waarna hij zijn kop rustig weer wegdraaide …

Dat gaf mij de kans om nog voorzichtig een paar meter dichterbij te komen. De buizerd keek eens naar rechts … hij keek eens naar links …

Toen pas ging hij er vandoor als een schim in de mist. Ik vond het prima, want ik had de buit binnen!
Ik kon hem zelfs nog even in zijn vlucht vangen, dat ik daarbij last had van de voorstijl van het autoraam is jammer, maar het is niet anders. Op een kopie van de foto heb ik die donkere streep intussen weggepoetst, maar ik heb besloten om toch het origineel maar te publiceren, omdat een dergelijke foto ook bij de jacht hoort …

Zie je een buizerd of een torenvalk nu eens wat aan de late kant en/of rijd je eigenlijk net wat te snel, trap dan niet meteen op de rem voor een snelle stop, want dan is de vogel gegarandeerd gevlogen. Gewoon doorrijden en een stuk verderop even keren is het motto. Daarna begint het verhaal opnieuw met een rustige, stapvoetse benadering …

Tot slot nog even een opmerking over de foto van het poepie in de mist. Dat ik dat moment zo fraai op de foto heb gekregen is puur toeval. Ik was in de veronderstelling dat hij overeind kwam om weg te vliegen, en ik hoopte hem met gespreide vleugels te vangen. Daarvoor was ik even later net wat te laat, maar ik was met deze toevalstreffer uiterst tevreden.

Aafje was niet van haar plan af te brengen om op de fiets naar Beetsterzwaag te gaan. Dat gaf mij de kans om vanmiddag voor het eerst een fotokuiertje in de sneeuw te maken. En die kans heb ik – hoewel ik er tegenop zag om de kou in te gaan – toch maar met beide handen aangepakt. Toen ik rond 13:30 uur langs de besneeuwde akker naar het noordelijke deel van de Merskenheide liep, begon het licht te sneeuwen. Na een paar stappen over de hardbevroren grond heb ik even het lijnenspel op de bepoederde akker vastgelegd … …

Om te laten zien dat het echt sneeuwde heb ik de camera nog even op het bosje aan de westkant gericht …

Terwijl ik het pad naar de heide weer volgde, vlogen er drie of vier goudvinken op van de grond. Voordat ik ook maar één foto kon maken, waren ze verdwenen in het kreupelhout. Verder lag de heide er stil en wit bij …

Toen ik een half uurtje later met een omweg huiswaarts reed, kon ik het niet laten om even te stoppen voor een buizerd die parmantig op een paal stond. Hij had me helaas meteen in de gaten. Uitgerekend toen ik had scherpgesteld en afdrukte, draaide hij zijn kop de andere kant op om meteen daarna weg te vliegen …

Zoals gezegd heb ik er even tegenop zitten kijken om de kou in te gaan, maar ik heb ervan genoten. Laat maar komen die winter, ik ben er klaar voor!

Met sneeuw en gladde wegen in het vooruitzicht zal ik de komende tijd wel wat minder vaak de beschikking hebben over de auto, want ik kan moeilijk van Aafje verlangen dat ze zich zowel ‘s ochtends als ‘s avonds in de duisternis over glibberige en slecht verlichte wegen op de fiets voortbeweegt. Omdat Aafje vandaag ook al met de auto naar haar werk is, had ik me voorgenomen om vandaag verslag te doen van het ritje dat ik gistermiddag nog heb gemaakt. Bij nader inzien heb ik me echter bedacht, dat ik een aantal van die foto’s maar beter kan bewaren voor Skywatch Friday. Eén foto wil ik jullie echter niet onthouden, daarvoor zat deze werkelijk prachtige buizerd te mooi te poseren tussen de Hooidammen en het westelijker gelegen Sitebuorren. Aan zijn verendek te zien is hij bijna winterklaar …

Wat nog niet winterklaar was, was ons tuintje. Dat bedacht ik me, toen ik vanmorgen ‘ons’ roodborstje weer in de tuin zag rondscharrelen. Omdat ik lekker in mijn vel zat, besloot ik het nuttige en het aangename maar te verenigen. Om te beginnen heb ik de druif zo goed en zo kwaad als het ging een snoeibeurt gegeven. Daar was hij ook wel aan toe, want vorig jaar was het er vanwege alle sneeuw niet van gekomen. Vervolgens heb ik het terras en het tuinpad ontdaan van alle takjes en bladeren. Tot slot heb ik her en der in de tuin wat versnaperingen voor de vogels opgehangen en gestrooid. Dat laatste klusje werd meteen beloond …

Intussen zijn ook een merel, een pimpelmeesje en een paar koolmeesjes al even wezen buurten. Nu resten er nog slechts twee klusjes. Het net moet nog van de vijver, maar daarvoor moet de hazelaar ook zijn laatste bladeren – en dat zijn er nogal wat – maar eens laten vallen. Als dan binnenkort ook de ramen van de schuifpui nog eens een sopje hebben gehad, dan hoef ik niet bij elke foto zoveel vlekjes weg te poetsen als op die van het roodborstje.

Terwijl ik dit schrijf, dalen de eerste natte sneeuwvlokken nu in ons tuintje neer …