Lichtlijnig

Dus … dit zijn de donkere dagen voor de kerst …
Nou, laat ik er duidelijk over zijn, ze bevallen me maar matig, die donkere dagen …

Ik heb vanmiddag nog wel even een ommetje gemaakt, maar ik ben niet zo lang buiten de auto geweest, want het bleef maar miezeren. Onderweg heb ik een paar buizerds kunnen fotograferen. Echt mooie foto’s heb ik daar niet aan overgehouden, daarvoor was het te grijs en te donker …

De eerste foto heb ik gemaakt in de buurt van De Veenhoop.
Nog voordat ik die wat verfomfaaide buizerd nog een keer kon kieken op z’n paal, ging hij er vandoor …

Terwijl ik later op de middag in de buurt van het Weinterper Skar over de parallelweg van de Opperhaudmare huiswaarts reed, zag ik een buizerd aan de overkant van de weg zitten. Ook hier mocht ik in eerste instantie maar één foto van maken …

Dit exemplaar was echter zo vriendelijk om slechts enkele tientallen meters verderop weer op een paaltje neer te strijken. Nadat ik stapvoets rijdend op mijn beurt ook een stuk verderop opnieuw post had gevat, kon ik hem in de herkansing nogmaals vastleggen …

Nee, ik ben niet echt een liefhebber van de herfst. De steeds vroeger invallende duisternis, de lagere temperaturen, de grijsheid en het vocht doen me vaak geen goed. Toch heeft het najaar ook zo zijn lichtpuntjes. Neem nu buizerds … De hele zomer zie je ze eigenlijk alleen maar vliegen dan wel zweven, maar zodra het herfst is, kun je ze ineens weer langs de kant van de weg op een paal zien zitten. Zo ook gistermiddag …

Terwijl ik vanaf De Leijen via de kleinst mogelijke landweggetjes in de richting van Earnewâld reed, zag ik onderweg een prachtige witte buizerd op een straatlantaarn zitten …

Behoedzaam liet ik de auto uitrollen, waarna ik eerst een foto door de voorruit heb gemaakt. Daarna heb ik het raampje naar beneden laten zoeven en heb ik mijn camera voorzichtig uit het geopende raam gestoken …

Tot slot lukte het me ook nog om de auto een paar meter vooruit te laten rollen zonder de buizerd te storen. Nadat ik de derde foto had gemaakt, was het uit met de pret, omdat ik opzij moest voor een passerende auto …

Met reeën is het al weinig anders. Gedurende de zomer laten ze zich hoegenaamd niet zien, maar zodra de maïs van het land is, verschijnen er ook ineens weer reeën in beeld …

Terwijl ik in de buurt van Earnewâld stapvoets over de Bolderen reed, zag ik een paar reeën, die tussen de weg en het rietland stonden te grazen, attent als altijd …

Zo lang ik af en toe dit soort cadeautjes gepresenteerd krijg, kom ik die donkere en natte herfst wel weer door. Maar ik kijk wel alvast uit naar het echte winterweer, want dat heb ik toch liever …

Vandaag een paar foto’s van het rustieke, waterrijke landschap van De Deelen …

Today a few shots of the peaceful area De Deelen with a lot of water…

De gele plomp bloeit weer en libellen vliegen af en aan …

The yellow waterlilly is blooming again and dragonflies are floating in the air …

Hoger in de lucht draait de buizerd zijn rondjes op zoek naar prooi …

Higher in the sky the buzzard is circling it’s rounds looking for a prey …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Na de fotokuier en de balanceeract van gistermiddag beperk ik mijn fotografie-activiteiten vandaag tot een ritje door het Friese weideland en een paar tussenstops in de berm. Gaandeweg de rit werd duidelijk dat het thema van de dag “Op de uitkijk” werd …

Om te beginnen was er een buizerd, die op de uitkijk zat in een boom midden in de weilanden …

Bij Aldeboarn stond een grutto op een dampaal zijn territorium te overzien …

En bij Tjalleberd hield een witte kwikstaart – ook vanaf een dampaal – toezicht op het eierzoekverbod …

Het is weer mooi in de weilanden!

Nadat ik een uurtje op de oever van de Leijen had gezeten, ben ik gistermiddag binnendoor naar Earnewâld gereden. Daar heb ik bij het voormalige bezoekerscentrum van de Friese natuurbeheersorganisatie It Fryske Gea een fotokuiertje gemaakt in het noordoostelijke deel van Nationaal Park “de Alde Feanen”. Het hart van dit gebied wordt gevormd door een hoogveen- en moerasbos …

In het bos liggen nog verschillende deels dichtgegroeide en verlande petgaten …

Aan de rand van het bos wordt het beeld vooral bepaald door riet en pluizende lisdoddes (tuorrebouten in het Fries) …

Er wordt al geruime tijd hard gewerkt aan de herinrichting van het gebied ten noorden en ten oosten van het bos. Om het hoogveenbos zich beter te laten ontwikkelen, zal hier een kern met een vrij constant hoog waterpeil worden gerealiseerd. Rondom deze kern zal een buffer met deels nieuwe petgaten en rietlanden aangelegd worden. Ook hier zal de grondwaterstand worden verhoogd om een betere buffer te vormen naar de lager gelegen gras- en rietlanden, zodat de verdroging van de hoogveenbossen, rietlanden, moerassen en veenmosrietlanden kan worden tegengegaan.

Terwijl ik na enige tijd op een van de vele bankjes zat te rusten, zag ik dat zelfs rupsvoertuigen soms in dit drassige gebied vast komen te zitten. Er moest een collega aan te pas komen om het voertuig weer vlot te trekken …

Vanaf datzelfde bankje had ik een prachtig uitzicht over een deel van het het gebied en op de lucht erboven, die inmiddels steeds grijzer begon te worden. Er viel genoeg te zien. Toen ik met de camera een buizerd volgde, kon ik nog net een foto maken terwijl hij een duikvlucht inzette. Of hij een prooi heeft weten te bemachtigen, kon ik niet zien, want hij streek achter een bosje neer. Voor alle duidelijkheid: de onderstaande foto is een combinatie van twee foto’s, waarop tweemaal dezelfde buizerd is te zien …

Omdat ik hier op een steenworp afstand zat van ooievaarsstation It Eibertshiem, was het echter vooral een komen en gaan van ooievaars, die rondcirkelend op zoek waren naar voedsel. Bij terugkeer van een ooievaar naar het nest klonk er regelmatig een vrolijk geklepper op …

In het kader van de herinrichting van het terrein is er o.a. een uitkijktoren gebouwd. Ik heb hem in de verte wel zien staan, maar ik heb hem gistermiddag niet kunnen bereiken. Binnenkort zal ik dus nog wel een terug moeten naar dit gebied om te zien of ik er dan wel kan komen. Toen ik gistermiddag opstond van het bankje lieten mijn benen subtiel weten dat het maar beter was om via de kortste weg terug te gaan naar de auto. En dus heb ik de rode paaltjes maar gevolgd …