Lichtlijnig

Bijna vijf jaar lang heb ik vruchteloze pogingen ondernomen om een prachtige, grotendeels witte buizerd, die zich ophoudt in de weilanden ten westen van De Wilgen te fotograferen. Het beest is echter zo schuw, dat hij al op de wiek gaat als een auto er op afstand vaart mindert, om over stoppen nog maar te zwijgen. Meer dan een vage schim van deze prachtige roofvogel heb ik de afgelopen jaren dan ook niet op de foto gekregen. Tot vanmiddag …

Terwijl ik rond vier uur huiswaarts reed, had ik ineens het geluk aan mijn zijde. Toen ik de buizerd weer op zijn vaste plekje zag zitten, liet ik de auto op ruime afstand met de rechterwielen in de berm rustig uitrollen. Nadat ik twee foto’s door de voorruit had gemaakt, kon ik heel rustig voorthobbelend zo dicht bij hem komen, dat ik hem tweemaal door de geopende rechter zijruit kon kieken …

Dat werd de witte buizerd blijkbaar toch wat te bont. Toen ik me even afwendde om een naderende auto in de gaten te houden, steeg hij op van zijn paaltje. Aan de andere kant van het weiland streek hij opnieuw op een paaltje neer. Daar kreeg ik warempel nog een kans om hem te kieken …

Daarna verdween hij voorgoed uit beeld, maar mijn dag kon al niet meer stuk. 

Terwijl Aafje aan het begin van de middag haar warme bedje weer opzocht, omdat ze nog steeds ziek is en haar rust nodig heeft, heb ik weer eens een deel van mijn zuidwestelijke rondje gereden. Aan de Alde Ie bij Gorredijk heb ik de auto even stil gezet op het plekje waar ik ruim twee weken geleden nog wat kleine sneeuwduinen fotografeerde. Langzaam, heel langzaam verdwijnen de laatste sneeuw- en ijsresten uit de sloten en vaarten …

Vooral voor de watervogels breken er nu eindelijk weer betere tijden aan. Een paar Canadese ganzen waggelden van de vaart naar een plas verderop in het veld. “Kom op ma, we gaan weer eens even lekker baden,” leek pa gans te zeggen …

Voor pa leek de plas echter niet diep genoeg. Voor hem werd het waden in plaats van baden …

Aan de andere kant van de weg zag ik in de verte een grote groep kieviten zitten. Ik had het geluk dat de hele club de lucht in ging en vlak bij me langs vloog …

Als de kieviten er eenmaal weer zijn, kan het nooit lang meer duren voordat het echt voorjaar is …

Nog even een shotje van de ‘wetlands’ …

Ook de buizerd, die nu nog bijna door de koude wind van zijn paaltje werd geblazen, leek zich te verheugen op het naderende voorjaar dat hem vast weer lekkere hapjes zal bieden …

Toen ik aan het eind van de ochtend naar het Weinterper Skar reed, kreeg ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kans om een buizerd te kieken …

Hij had weliswaar niet echt een fotogenieke zitplaats uitgekozen, maar de strakblauwe lucht op de achtergrond maakte veel goed …

In het Weinterper Skar heb ik vervolgens een klein kuiertje gemaakt op het zuidelijke pad. Ik had me eigenlijk ten doel gesteld om even naar het bankje bij het eerste ven te lopen, maar dat zat er niet in. Bij het hek halverwege het pad maakten mijn benen me op niet mis te verstane wijze duidelijk dat het zo meer dan genoeg was …

Gelukkig leverde dat korte kuiertje me nog wel een paar aardige plaatjes op van een distelvlinder. Die had ik eerder dit jaar al een paar maal voor de camera gehad, maar als gevolg van harde wind en/of slecht licht was ik over die foto’s niet tevreden …

En nu, nu strek ik me lekker uit voor de Tour de France. Hopelijk wordt het een spannend middagje, want anders vrees ik, dat ik voor de buis in slaap val …