Lichtlijnig

Nee, erg lekker zat het niet op het bankje, waar maandag het eerste deel van een herfstkuier in de Deelen (kaartje)was geëindigd. Mijn onderdanen hadden wel een wat langere pauze kunnen gebruiken, maar of dat een positief effect zou hebben, betwijfel ik zeer. Rustig in beweging blijven leek me in dit geval beter dan zitten verkrampen op dat bankje …

Op naar het lange, smalle bruggetje, waarvan het dek nog steeds bestaat dunne stammetjes. De meeste andere bruggetjes in het gebied zijn de laatste jaren al voorzien van nieuwe planken die over de stammetjes heen zijn gelegd, omdat veel van de stammetjes intussen al verrot waren, en er gaten in het brugdek vielen. Dat was voldoende reden om enige extra behoedzaamheid in acht te nemen tijdens de oversteek …

Vervolgens was er nog een lange rechte weg te gaan over een met bruin, geel en groen omgeven pad, dat tussen twee petgaten zuidwaarts loopt …

Zachte rimpelingen boden onderweg even wat afleiding aan de waterkant …

Nog even een blik achterom vanaf het laatste bruggetje … het was er zo ongelooflijk stil …

Tot slot nog een klein stukje over de verharde weg richting parkeeplaats, langs een mooi herfstplaatje aan de andere kant van de Ringfeart …

Toen ik het voorlaatste petgat passeerde, werd de stilte verbroken door een groepje luidkeels kwakende eenden …

Het was een mooie kuier, maar ik was blij dat ik weer bij de auto was. Moe, maar voldaan, want ik had mijn beweging weer gehad!

Nadat ik zaterdagmiddag in De Deelen een tijdje had zitten genieten van het uitzicht over het petgat met de pompeblêden, werd het tijd om weer een stukje te lopen, eerst nog een klein stukje verder, en dan weer terug …

Staand op wat ik maar de hoofdbrug noem – waar diverse muggen en vliegen in spinnenwebben waren gevangen – had ik mooi zicht op het bruggetje op de bovenstaande foto …

Omdat een paar boerenzwaluwen regelmatig op de leuning van dat bruggetje neerstreken, ben ik ermaar even bij gaan zitten om dat bruggetje en die zwaluwen in de gaten te houden …

Ongemerkt kon ik stilletjes steeds wat dichter bij het bruggetje komen …

Zo lukte het me om een paar aardige portretjes te schieten van de dartele diertjes …

Ik heb nog een paar pogingen gedaan om ze in volle vlucht te vangen, maar dat leverde niet meer op dan wat blauwe lucht en enkele boomtoppen. Daarom ben ik uiteindelijk maar begonnen aan de terugweg, daarbij koos ik ditmaal weer eens voor het steigerpad dat tussen het riet door voert. Daar vond ik wat minder beweeglijke onderwerpen …

De varens ontrollen op gracieuze hun groene bladen of veren …

Met het riet is het hier veel minder gesteld dan met de varens …

Hier en daar liggen nog hele stukken riet plat als gevolg van de sneeuwjacht van 9 en 10 januari …

Desondanks was het weer een heerlijk weerzien met De Deelen.

Ter voorbereiding van het halfjaarlijkse gesprek met de neuroloog, dat vanochtend op het programma stond, heb ik gisteren de stand van zaken m.b.t. mijn MS weer eens op een rijtje gezet. Zoals ik onlangs al eens schreef, ben ik dankzij gedoseerd handelen heel aardig door de zomer heen gerold. In de mooie nazomerse septembermaand heb ik echter heel wat van mijn krachten gevergd. En dat is vooral de laatste week goed voelbaar …

Vooral mijn werkzaamheden voor de website en het clubblad van de jeu de boulesvereniging hebben me de laatste weken veel energie gekost. Nu de toernooien, de afdelingscompetitie, het clubkampioenschap en het 25-jarig jubileum achter de rug zijn, is het tijd om eens even wat gas terug te nemen, zodat ik wat kan bijtanken voordat we echt de herfst in gaan. Als ik dat nu niet doe, dan vrees ik, dat ik in de komende donkere maanden de vermoeidheid, die de laatste dagen als een zware mantel over mijn schouders hangt, met me mee blijf slepen. In deze redenatie kon de neuroloog zich wel vinden …

Om lijf en leden wat rust te geven, zal ik de komende tijd zo af en toe eens een greep in het archief doen om het weblog wat kleur te geven. Vandaag heb ik er een viertal foto’s uit gehaald, die ik op de kop af drie jaar geleden heb gemaakt tijdens een prachtige fotokuier in De Weerribben, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten …

Zo, dat alles gezegd hebbend, ga ik eens lekker zitten wegdromen bij de zachtjes op en neer deinende schaatsenrijdertjes. En dat wegdromen zou heel best eens over kunnen gaan in wegdoezelen …