Lichtlijnig

“Waar waren we ook weer gebleven …?” Met die vraag begon Geert Mak vrijwel alle afleveringen van de tv-serie “In Europa“.
Tijdens mijn kuier door De Deelen was ik maandagmiddag bij het derde bankje op mijn route aangekomen. Omdat dit ook meteen het laatste bankje was, ben ik wat langer blijven zitten dan op het eerste bankje. Het zat er nog goed in de zon met uitzicht op het molentje …

Vriendelijk groetend liep er na enige tijd een groepje van vier mensen voorbij. Omdat ik geen zin had om meteen achter hen aan te lopen, liet ik er nog even wat tijd overheen gaan, voordat ik mijn weg weer vervolgde …

Kort nadat ik weer op pad was, kwam ik op het eilandje tussen de twee bruggetjes tot de ontdekking dat ik in een onnadenkende bui blijkbaar mijn stoute schoenen had aangetrokken …

Er was geen houden aan, of ik wilde of niet, ik moest en zou even door de bosschage naar de waterkant om even een paar plaatjes te schieten van het tweede bruggetje in tegenlicht …

Daarna was het tijd om het bruggetje over te steken, zodat ik mijn weg kon vervolgen over de legakker, die zich tussen twee petgaten voor me uitstrekte …

Intussen bleef ik de lucht goed in de gaten houden, want er pakten zich steeds meer donkere wolken samen. De wolken in zuidelijke richting vóór me vormden geen probleem, maar vanuit het noordwesten kwam weinig goeds naderbij …

Zodra ik de beschutting van de bomen achter me had gelaten en het laatste stukje over de verharde weg in westelijke richting liep, werd duidelijk dat niet alleen de bewolking was toegenomen, maar ook de wind. Op het kanaal naast me verschenen de eerste kleine schuimkopjes …

De wandeling was langer geworden dan ik me had voorgenomen, maar gelukkig, daar was de parkeerplaats. Blijkbaar waren er intussen meer mensen op het idee gekomen om hier even uit te waaien, ik telde wel 12 auto’s op de parkeerplaats. Volgens mij is dat een record …

Ik zat net in de auto uit te blazen, toen de eerste regendruppels op het raam uiteen spatten. Wat een timing.

Het zat gistermiddag weer erg lekker op één van de bankjes in De Deelen. Hoewel mijn bovenbenen al lichtjes begonnen te protesteren, besloot ik na een tijdje toch nog even een klein stukje verder te lopen. Vanaf de hoofdbrug middenin het terrein heb ik even een foto gemaakt van het bruggetje op de onderstaande foto. Dat bruggetje zou het keerpunt worden van deze kuier…

Op het bruggetje had een libel wel even zin om wat met me te spelen. Hij zat lekker in het zonnetje op de brugleuning. Zodra ik dichterbij probeerde te komen om een macrofoto van hem te maken vloog hij op om vervolgens een centimeter of 15 verderop weer te gaan zitten. Daar herhaalde het spelletje zich dan …

Pas na lang volharden en aandringen lukte het me om hem goed in beeld te krijgen. Kijkend naar het koppie en z’n snor ben ik geneigd te zeggen dat het waarschijnlijk een steenrode heidelibel is …

Op de foto hieronder is het uitzicht over een deel van De Deelen vanaf het bruggetje op de eerste foto te zien. Het water in het petgat lag er op dat moment vrijwel roerloos bij en het was er heerlijk stil …

Op weg terug naar de parkeerplaats heb ik nog weer een tijdje wat plaatjes staan schieten bij een pol koninginnekruid. Diverse insecten vlogen af en aan, maar alleen een hommel wilde even stil zitten voor de foto …

Op het laatste rechte stuk terug naar de parkeerplaats was ik te moe om nog achter libellen en ander vliegend spul aan te gaan. Ik heb alleen nog even een foto genomen van de gelaagdheid in het spiegelende water in het petgat …

Ik was blij dat ik weer bij de auto was, want de kuier was alweer aan de lange kant geweest. Vandaag maar weer een dagje rustig aan.

Eigenlijk had ik jullie vandaag een fotoserie zullen voorschotelen van de wervelende wolken waar ik gistermiddag vanuit de tuin geuime tijd naar heb zitten kijken, maar dat beeld is alweer achterhaald door de actualiteit van de mooie blauwe met vriendelijke wolkenplukjes van vandaag. Om de opgewekte nieuwsgierigheid even wat te stillen, laat ik één van de vele foto’s van gistermiddag zien. De rest van de serie volgt binnenkort wel …

Omdat het vandaag zulk mooi zomers weer is, heb ik rond het middaguur mijn beste beentje weer voorgezet om een fotokuiertje te maken. Het werd hoog tijd om weer eens een kijkje te nemen in De Deelen, een uitgestrekt complex van laagveenmoerassen ten noorden van Heerenveen in het lage midden van Fryslân …

Vanaf de bijna lege parkeerplaats ben ik over het oostelijke pad langs één van de petgaten het gebied in gegaan. Aan de waterkant kreeg ik de kans om mijn eerste distelvlinder van het jaar te fotograferen. Echt helemaal haarscherp staat hij er niet op, maar ik moest nogal wat voorover buigen, en een nat pak was hij me niet waard. Afijn, voor een eersteling kan het er wel op door …

Op dezelfde bloem – is het koninginnekruid? – kon ik ook nog even een snoepende zweefvlieg kieken …

Bijna aan het eind van het eerste petgat. Nog even een blik op het bruggetje in de verte, en dan op naar het bankje aan de andere kant van de boomwal achter me …

Toen vorige week bekend werd dat op Tweede Kerstdag voor het eerst sinds 13 jaar de Deelentocht weer geschaatst kon worden, besloot ik daaraan voorafgaand nog even een fotokuier door de Deelen te maken. Toen ik vrijdagmiddag naar het parkeerterrein reed, zag ik dat het eerste stempelhokje al klaar stond …

In mijn jongere jaren heb ik de Deelentocht een paar maal gereden. Het mooie van deze tocht is, dat je er meestal hooguit op enkele plaatsen last kunt hebben van tegenwind, omdat de route voor het grootste deel wordt omzoomd door rietkragen en bomen …

De laatste keer heb ik de tocht samen met Johan gereden. Toen ik Johan gisteravond belde en daarover begon, wist hij meteen waar ik het over had, want hij bracht direct de ontmoeting met een oude bekende op het laatste deel van de tocht ter sprake …

Johan was er meteen voor te porren om vandaag samen nog eens een ritje door het nog steeds winterse Fryslân te maken. Misschien kunnen we nog net even ergens wat winterse plaatjes scoren …

Schaatsen doen we intussen geen van beiden meer, ook al kriebelt het bij nog steeds als ik ernaar kijk. Bij het schaatsen van zo’n tocht horen ook de nodige kleine hindernissen, zoals klunen en het passeren van bruggen en bruggetjes …

Nee, aan schaatsen waag ik me maar niet meer. Aan mijn fotokuiers heb ik meer dan genoeg beweging. Zo ook vrijdag, want inmiddels was ik op het punt gekomen waar ik moest kiezen: doorgaan, of toch maar terug gaan …

Het werd de laatste optie, omdat doorgaan wat teveel van mijn onderdanen zou vergen. Met het oog op Tweede Kerstdag moest ik tenslotte ook nog wat energie bewaren voor de kleinkinderen. Daarom besloot ik de kortste weg terug te nemen, over het vlonderpad door het riet …

Terug bij de auto kon ik nog net even een foto nemen van een groepje overvliegende ganzen. Het waren nog zo ongeveer de laatste ganzen in de buurt, want de meeste ganzen die hier normaal gesproken overwinteren, zijn intussen doorgetrokken naar zuidelijker oorden …

Nee, erg lekker zat het niet op het bankje, waar maandag het eerste deel van een herfstkuier in de Deelen (kaartje)was geëindigd. Mijn onderdanen hadden wel een wat langere pauze kunnen gebruiken, maar of dat een positief effect zou hebben, betwijfel ik zeer. Rustig in beweging blijven leek me in dit geval beter dan zitten verkrampen op dat bankje …

Op naar het lange, smalle bruggetje, waarvan het dek nog steeds bestaat dunne stammetjes. De meeste andere bruggetjes in het gebied zijn de laatste jaren al voorzien van nieuwe planken die over de stammetjes heen zijn gelegd, omdat veel van de stammetjes intussen al verrot waren, en er gaten in het brugdek vielen. Dat was voldoende reden om enige extra behoedzaamheid in acht te nemen tijdens de oversteek …

Vervolgens was er nog een lange rechte weg te gaan over een met bruin, geel en groen omgeven pad, dat tussen twee petgaten zuidwaarts loopt …

Zachte rimpelingen boden onderweg even wat afleiding aan de waterkant …

Nog even een blik achterom vanaf het laatste bruggetje … het was er zo ongelooflijk stil …

Tot slot nog een klein stukje over de verharde weg richting parkeeplaats, langs een mooi herfstplaatje aan de andere kant van de Ringfeart …

Toen ik het voorlaatste petgat passeerde, werd de stilte verbroken door een groepje luidkeels kwakende eenden …

Het was een mooie kuier, maar ik was blij dat ik weer bij de auto was. Moe, maar voldaan, want ik had mijn beweging weer gehad!