Lichtlijnig

Nadat ik zaterdagmiddag in De Deelen een tijdje had zitten genieten van het uitzicht over het petgat met de pompeblêden, werd het tijd om weer een stukje te lopen, eerst nog een klein stukje verder, en dan weer terug …

Staand op wat ik maar de hoofdbrug noem – waar diverse muggen en vliegen in spinnenwebben waren gevangen – had ik mooi zicht op het bruggetje op de bovenstaande foto …

Omdat een paar boerenzwaluwen regelmatig op de leuning van dat bruggetje neerstreken, ben ik ermaar even bij gaan zitten om dat bruggetje en die zwaluwen in de gaten te houden …

Ongemerkt kon ik stilletjes steeds wat dichter bij het bruggetje komen …

Zo lukte het me om een paar aardige portretjes te schieten van de dartele diertjes …

Ik heb nog een paar pogingen gedaan om ze in volle vlucht te vangen, maar dat leverde niet meer op dan wat blauwe lucht en enkele boomtoppen. Daarom ben ik uiteindelijk maar begonnen aan de terugweg, daarbij koos ik ditmaal weer eens voor het steigerpad dat tussen het riet door voert. Daar vond ik wat minder beweeglijke onderwerpen …

De varens ontrollen op gracieuze hun groene bladen of veren …

Met het riet is het hier veel minder gesteld dan met de varens …

Hier en daar liggen nog hele stukken riet plat als gevolg van de sneeuwjacht van 9 en 10 januari …

Desondanks was het weer een heerlijk weerzien met De Deelen.

Ter voorbereiding van het halfjaarlijkse gesprek met de neuroloog, dat vanochtend op het programma stond, heb ik gisteren de stand van zaken m.b.t. mijn MS weer eens op een rijtje gezet. Zoals ik onlangs al eens schreef, ben ik dankzij gedoseerd handelen heel aardig door de zomer heen gerold. In de mooie nazomerse septembermaand heb ik echter heel wat van mijn krachten gevergd. En dat is vooral de laatste week goed voelbaar …

Vooral mijn werkzaamheden voor de website en het clubblad van de jeu de boulesvereniging hebben me de laatste weken veel energie gekost. Nu de toernooien, de afdelingscompetitie, het clubkampioenschap en het 25-jarig jubileum achter de rug zijn, is het tijd om eens even wat gas terug te nemen, zodat ik wat kan bijtanken voordat we echt de herfst in gaan. Als ik dat nu niet doe, dan vrees ik, dat ik in de komende donkere maanden de vermoeidheid, die de laatste dagen als een zware mantel over mijn schouders hangt, met me mee blijf slepen. In deze redenatie kon de neuroloog zich wel vinden …

Om lijf en leden wat rust te geven, zal ik de komende tijd zo af en toe eens een greep in het archief doen om het weblog wat kleur te geven. Vandaag heb ik er een viertal foto’s uit gehaald, die ik op de kop af drie jaar geleden heb gemaakt tijdens een prachtige fotokuier in De Weerribben, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten …

Zo, dat alles gezegd hebbend, ga ik eens lekker zitten wegdromen bij de zachtjes op en neer deinende schaatsenrijdertjes. En dat wegdromen zou heel best eens over kunnen gaan in wegdoezelen …