Lichtlijnig

Het is dit weekend vlindertelweekend, daarbij is het de bedoeling om een kwartier lang alle vlinders te tellen die je in je tuin ziet fladderen of zitten. Wel, daar ben ik over het algemeen snel klaar mee, want met een gemiddelde van pakweg twee vlinders die ons tuintje dagelijks aandoen, moet ik al heel veel geluk hebben om in dat ene kwartiertje tussen de buien door een vlinder te zien …

Donderdagmiddag lukte het me om een klein koolwitje te fotograferen, terwijl het diertje zich tegoed deed aan de bloemen van één van de vlinderstruiken. Het viel nog niet mee om hem enigszins accpetabel op de foto te krijgen, want de wind deed bloemen en vlinder regelmatig heftig heen en weer zwiepen. Toen ik hem eindelijk echt scherp in beeld had, dook de vlinder met zijn kopje onder in de bloem, waardoor er een stukje van zijn rechter vleugel buiten beeld viel …

Gistermiddag lukte het me eindelijk om het blauwtje, dat zich regelmatig even in ons tuintje laat zien, in beeld te vangen. Deze kleine, o zo onrustige fladderaar, waarvan ik denk dat het een vrouwlijk boomblauwtje is, was me in de afgelopen weken steeds te snel af …

Ook nu nam het beestje weer niet de tijd om even rustig te poseren. Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, vloog hij meteen weer op. Amper een meter verderop streek hij weer neer op een plant. Daar kon ik nog net één foto maken, voordat hij weer over de schutting naar de buren verdween …

Nadat ik in juli door een groot aantal vlinders werd weerhouden van een kuiertje op de heide in het Weinterper Skar, heb ik afgelopen week een nieuwe poging ondernomen. Omdat de bloemen, waarbij het de vorige keer krioelde van de vlinders, nu waren uitgebloeid, werd ik ditmaal niet afgeleid en kon ik zo doorlopen naar de heide …

Erg veel was er niet te beleven op de heide. Omdat er donkere wolken over dreven, leken de vlinders en insecten zich allemaal schuil te houden. Na verloop van tijd kreeg ik bij de bocht van het paadje toch een vlindertje in het vizier …

Ik had gehoopt een heideblauwtje te kunnen fotograferen, maar dit lijkt me meer een boomblauwtje. Niet dat dat wat mij betreft veel uitmaakt, want ook dit is een mooi vlindertje …

Terwijl ik mijn weg vervolgde in de richting van het bankje, dat aan de rand van de heide tegen een boomwal staat, begon ik uit te kijken naar de klokjesgentiaan. Van deze prachtige bloemetjes, die op de rode lijst staan, bloeien er hier elk jaar wel een aantal. Het leek nu echter zoeken naar een speld in een hooiberg, maar uiteindelijk vond ik er toch eentje …

Het enige exemplaar dat ik kon vinden, had zijn beste tijd intussen wel gehad, want de bloem was behoorlijk aangevreten. Nee, het gaat niet goed met de klokjesgentiaan …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Vrijdag heb ik rond het middaguur mijn zuidwestelijke rondje weer eens gereden. Veel viel er niet te zien onderweg, daarom besloot ik zonder tussenstops door te rijden naar het Weinterper Skar. Ik nam me voor om daar weer eens een kuiertje te maken over de heide. Misschien zou ik wat heideblauwtjes kunnen fotograferen, en wie weet, misschien zou ik er ook al een vroege klokjesgentiaan kunnen aantreffen …

Van dat alles kwam echter niets terecht. Toen ik de auto bij het pad naar de heide in de berm had gezet, zag ik meteen dat er een keur aan vlinders rondfladderde bij de bloeiende bramen en de wilgenroosjes aan het begin van het pad. De eerste vlinder die ik kon vastleggen was een landkaartje …

Al snel daarna volgde een bont zandoogje …

Nu ik eenmaal was begonnen, was er geen weg meer terug … Nu zou ik er van alle soorten eentje hebben ook.
En dus volgde even later een boomblauwtje …

Een koolwitje …

Een koevinkje …

En tot slot nog een atalanta …

Inmiddels was ik een half uurtje intensief bezig geweest. Dat kuiertje naar de heide moest nog maar even wachten, het vooruitzicht om even lekker te kunnen zitten lonkte meer dan een moeizame kuier, want zo gemakkelijk loopt het nu ook weer niet op het smalle paadje over de heide.

Zoals ik gistermiddag al schreef, ging ik naar de Merskenheide in de hoop wat vlinders te kunnen fotograferen. Dat lukte ook prima, maar ze moesten toch even wijken voor de niet alledaagse ontmoeting met de adder. Nu ik van de schrik ben bijgekomen, ben ik aan de vlinders toe.

Het eerste exemplaar dat ik voor de camera kreeg was een kleine vuurvlinder, die zich tevergeefs probeerde te verbergen achter een klein polletje gras …

Al snel daarna volgde een klein geaderd witje, dat zich tegoed deed aan de lekkernij die een paardenbloem te bieden had …

Het blauwtje dat ik probeerde te fotograferen, toen ik werd gestoord door de adder, maakte dankbaar gebruik van de verwarring om een goed heenkomen te zoeken. Korte tijd later kreeg ik echter alsnog de kans om ‘n boomblauwtje te kieken …

De laatste vlindersoort die ik voor de lens kreeg was een van de vele groentjes, die er ronddartelden …

Daarmee was mijn missie ruimschoots geslaagd, maar er was nog meer, maar daar kom ik later nog wel eens op terug …