Lichtlijnig

Zaterdag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuier gemaakt in De Deelen. Net als bij de Leijen was ik ook hier voor het laatst toen er een dik pak sneeuw lag. Zaterdag zag het er allemaal een stuk groener en vriendelijk uit dan toen. Ik werd welkom geheten door een gans, die zich strategisch had opgesteld in één van de vele petgaten …

Een paar eenden zagen mijn komst blijkbaar minder zitten. Zij verlieten op mijn nadering de onderwal en zwommen gebroederlijk naar de overkant …

Halverwege het eerste pad bleef een konijntje net lang genoeg zitten om even een portretje van hem te kunnen schieten …

Aan het eind van dat eerste pad wachtte het bankje op me. Ik zat nog maar nauwelijks toen er een bont zandoogje vlak voor me op de grond neerstreek. Wetend hoe onrustig de bonte zandoogjes zijn, heb ik niet eens geprobeerd om er een close-up van te maken. Dit zoekplaatje is het enige wat ik er in de gauwigheid van kon maken …

Daarna heb ik een tijdje lekker in de zon op het bankje gezeten met uitzicht op het petgat waar het oppervlak al weer wordt gesierd door vele frisgroene pompeblêden, de bladeren van de gele plomp …

Her en der drijven wortelstokken van de gele plomp …

Is het geen schoonheid …

Morgen het vervolg met o.a. zwaluwen, gevangen muggen en geknakt riet.

Dat was even schrikken gisteravond, nadat ik een automatische upgrade had uitgevoerd van WordPress 2.7.3 naar 2.8.1 …
Alles leek prima te zijn verlopen, want achter de schermen zag alles er nog prima uit. Toen ik probeerde om “Lichtlijnig” als lezer te bekijken, lukte dat echter niet. Firefox kwam met een melding, die ik nog niet eerder had gezien …

Vrij vertaald komt dat neer op: “De verwijzingslimiet naar deze url is overschreden. Niet in staat de verzochte pagina te laden. Dit kan veroorzaakt worden door geblokkeerde cookies …”

Vele uurtjes zoeken en puzzelen leverden niets op. Na een slechte nachtrust ben ik aan het eind van de ochtend opnieuw aan de slag gegaan met een zoektocht op internet. Daarbij stuitte ik tegen twaalven op een website die de oplossing bood. Het ging – zoals meestal bij dit soort zaken – om een kleinigheid, maar het is toch te gek voor woorden dat dit kan voorkomen met een automatische update …

Hoe dan ook, de zaak draait weer en dus kan ik jullie vandaag weer wat foto’s tonen, die ik gistermiddag in De Deelen heb gemaakt. Tijdens de fotokuier werd mijn blik veelvuldig getrokken door de drukte op het fluitekruid …

Op elke bloem krioelde het van de soldaatjes, die met tientallen tegelijk aan het nageslacht leken te werken …

Op een bepaald moment werd ik verrast door een landkaartje dat vlak bij me op het fluitekruid neerstreek. Hij gaf me net genoeg tijd om één foto te maken. Jammer genoeg kreeg ik niet de kans om de onderkant van zijn vleugels te fotograferen …

Een bont zandoogje dat iets verderop zat, had wat meer geduld …

Hij bleef mooi met gespreide vleugels zitten, zodat ik hem, nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, ook nog even vanaf de zijkant kon kieken …

Net als gisteren sluit ik af met een foto die ik aan het eind van mijn kuier vanaf de picknicktafel bij de parkeerplaats heb gemaakt …

Zo, en nu ga ik eens lekker zitten bijkomen van de schrik van gisteravond.

Een vlinder waar je vooral in bosachtige gebieden bijna over kunt struikelen, is het bont zandoogje (Pararge aegeria). Vaak je zie ze op de grond zitten temidden van verdorde bladeren. Of beter gezegd: meestal zie ze dan niet of te laat, want ze vallen nauwelijks op en het zijn rusteloze beestjes, die bij het minste of geringste opvliegen…

Meestal zit het bont zandoogje met opengevouwen vleugels, herkenbaar aan de fletsgele vlekken en de oogjes op de vleugels …

Gistermiddag had ik in de buurt van Earnewâld de kans om een exemplaar te fotograferen met gesloten vleugels …