Lichtlijnig

In de Ecokathedraal bij Mildam is meer te zien dan alleen stenen bouwwerken …

Het is ook een paradijsje voor een keur aan insecten …

De laatste keer dat ik er was, wilde een bont zandoogje wel even voor me poseren …

Het is een veel voorkomende vlinder, die zich vooral in het bos goed thuis voelt …

Dit exemplaar was een volleerd model …

Tot in de kleinste details mocht ik hem fotograferen …

Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …

Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …

Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …

Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …

Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …

Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …

Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.

Hoewel ons tuintje allerminst een vlinderparadijs is, strijkt er af en toe toch wel eens zo’n kleine fladderaar neer … Zo landde er onlangs op één van de weinige mooie julidagen een bont zandoogje op de rotspartij bij de vijver …

Omdat de camera zoals altijd binnen handbereik lag, kon ik met de zoomfunctie net één foto van hem maken, daarna steeg hij op …

Ik had echter geluk, want hij zocht een zonnig plekje op de klimop naast het terras …

De vlinder ging er eens lekker bij zitten en ik ging er op mijn beurt eens goed voor staan …

Zeker een minuut of vijf stonden we zo oog in oog …

En dat leverde best een aardige serie macro-opnamen op, al zeg ik het zelf …

Vrijdag heb ik rond het middaguur mijn zuidwestelijke rondje weer eens gereden. Veel viel er niet te zien onderweg, daarom besloot ik zonder tussenstops door te rijden naar het Weinterper Skar. Ik nam me voor om daar weer eens een kuiertje te maken over de heide. Misschien zou ik wat heideblauwtjes kunnen fotograferen, en wie weet, misschien zou ik er ook al een vroege klokjesgentiaan kunnen aantreffen …

Van dat alles kwam echter niets terecht. Toen ik de auto bij het pad naar de heide in de berm had gezet, zag ik meteen dat er een keur aan vlinders rondfladderde bij de bloeiende bramen en de wilgenroosjes aan het begin van het pad. De eerste vlinder die ik kon vastleggen was een landkaartje …

Al snel daarna volgde een bont zandoogje …

Nu ik eenmaal was begonnen, was er geen weg meer terug … Nu zou ik er van alle soorten eentje hebben ook.
En dus volgde even later een boomblauwtje …

Een koolwitje …

Een koevinkje …

En tot slot nog een atalanta …

Inmiddels was ik een half uurtje intensief bezig geweest. Dat kuiertje naar de heide moest nog maar even wachten, het vooruitzicht om even lekker te kunnen zitten lonkte meer dan een moeizame kuier, want zo gemakkelijk loopt het nu ook weer niet op het smalle paadje over de heide.

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …