Lichtlijnig

Aan het plukken en eten van paddenstoelen heb ik me nog nooit gewaagd. En dat zal er ook wel niet meer van komen, denk ik zo. Om te beginnen heb ik simpelweg te weinig kennis om giftige en niet-giftige paddenstoelen van elkaar te kunnen onderscheiden. Maar belangrijker nog is, dat ik op de lagere school heb geleerd dat we geen paddenstoelen mochten plukken of vernielen. Volgens mij is dat de belangrijkste reden waarom ik nog steeds het standpunt huldig, dat paddenstoelen er zijn om naar te kijken. Tamme kastanjes zijn er echter om te worden opgegeten …

Zoals eigenlijk elk jaar rond deze tijd ben ik anderhalve week geleden even naar één van de plekjes gegaan, waar op het juiste moment altijd wel wat tamme kastanjes te vinden zijn. De juiste timing is bij het zoeken van tamme kastanjes van groot belang. Als je in een periode met mooi zonnig najaarsweer een dag te laat komt, dan vis je zo gezegd achter het net, want er zijn meer mensen die ze lekker vinden. Dat overkwam mij ditmaal niet. Ik was zelfs nog wat aan de vroege kant, want de meeste kastanjes die ik vond, zaten nog goed verpakt in hun nog groene ruwe bolster. Zonder mezelf al teveel te pijnigen aan die gemeen scherpe stekels, lukte het toch nog vrij snel om mijn plastic tasje te vullen …

Thuis heb ik de hele handel op een zonnige dag laten drogen op de terrastafel. Nadat ik er nog even een paar foto’s van had gemaakt, ben ik -gewapend met twee tangen- de ruwe bolsters te lijf gegaan. Na een tijdje had ik een mooi schaaltje gevuld met tamme kastanjes. Zaterdag heb ik ze met een scherp mesje kruislings ingekerfd, zodat ze na het poffen wat makkelijker uit hun jasje te pellen zijn. Aafje heeft het werk tenslotte afgemaakt door ze te poffen in de oven. Snufje kruidenzout erop en smullen maar. Ze waren weer heerlijk …  

Tijmen vond het maar niets, maar eerlijk is eerlijk: hij heeft er wel even eentje geproefd, en dat waarderen wij zeer.

Vandaag heb ik voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt bij de Duurswouderheide, het grootste heideveld van de provincie Fryslân. Het gebied strekt zich uit van de rand van Wijnjewoude, tot vlakbij Bakkeveen en Donkerbroek …

Het was prachtig weer om er een wat langere kuier van te maken, bijvoorbeeld naar de uitkijkplaats die aan de westkant van het gebied is ingericht op een heuvel aan de bosrand. Dat lieten mijn onderdanen vandaag echter niet toe. Om daar nog eens aan toe te komen, zal ik toch nog eens een poging moeten ondernemen in gezelschap van een van mijn fotomaatjes, denk ik. In mijn uppie heb ik het de laatste jaren een keer of vier geprobeerd, maar dat gaat dus niet meer lukken. Daarom heb ik het vandaag beperkt tot een kuiertje langs het zuidelijke pad …

Afijn, de foto’s getuigen ervan, dat ook een kort verblijf aan de zuidkant van het terrein met uitzicht over het ven ‘Waskemar’ zeker de moeite waard was. De gouden glans van de overwoekerde heide steekt weer pachtig af tegen het diepblauwe water …

Toen ik op de terugweg in het bos even van het pad afweek, stuitte ik op een drietal mooie kleine paddenstoeltjes. Jammer genoeg kwam ik net wat te laat, omdat ze net in de schaduw waren komen te staan. In het zonnetje had ik ze net wat scherper kunnen pakken, maar een mens moet ook een keer tevreden zijn …

Dat ik van het rechte pad afweek, kwam omdat ik op zoek was naar tamme kastanjes, die ook dit jaar weer op verschillende plekken langs de bosrand waren te vinden …

Meestal heb ik wel een plastic tas bij me om in geval van nood even op te kunnen zitten, laat dat nou uitgerekend vandaag niet het geval zijn, omdat ik een andere broek had aangetrokken … Dat was anders niet zo erg, maar het betekende wel dat ik de gladde kastanjes uit hun ruwe en vlijmscherpe bolsters moest halen, want anders pasten ze niet in de – gelukkig ruime – zakken van mijn vest. Met een paar afgebroken takjes als breekijzer lukte dat echter prima …

Kortom: ik had in diverse opzichten weer een uitstekende oogst vandaag.