Lichtlijnig

Maandagmiddag kwam ik langs de Zwartendijksterschans, een schans uit de Tachtigjarige Oorlog, die in het noordwesten van de provincie Drenthe ligt. Omdat het zonnetje op dat moment scheen, besloot ik even een kuiertje over het oude bolwerk te maken …

Tijdens mijn rondgang ontdekte ik dat er nog verschillende planten in bloei stonden. Dat was om te beginnen het geval met de brem, maar die kon ik als gevolg van de stevige wind niet scherp op de foto krijgen …

Ook het wettelijk beschermde grasklokje stond op verschillende plaatsen vrolijk te bloeien. Alweer vanwege de harde wind heb ik heel wat pogingen ondernomen, voordat ik er een paar acceptable foto’s van had gemaakt …

Een stukje verderop hingen nog wat bramen, maar omdat die nog niet rijp waren, heb ik ze maar laten hangen …

Toen ik bijna rond was, trof ik nog wat uitbundig bloeiend vingerhoedskruid aan …

De relatief hoge temperaturen van de laatste tijd geven de herfst nog wat extra kleur, behalve met herfsttinten wordt het landschap hier en daar ook getooid met vrolijke zomerse kleuren …

Het zachte weer verveelt me nog steeds niet, het is alleen zo jammer dat de zon zich hier sinds maandag nauwelijks meer heeft laten zien, want in het grijze weer komen de herfstkleuren niet echt tot hun recht.

Ook dit jaar wordt ons tuintje weer verrijkt met bloemen die spontaan verschijnen …

Ze zullen wel weer zijn voortgekomen uit zaadjes die afkomstig zijn van de winterse voedertafel …

Ik heb geen idee hoe ze heten, maar ze zijn zeker mooi genoeg om ze rustig te laten staan, en ook door de insectenwereld zijn ze goedgekeurd …

We zetten de bloemetjes eens een paar dagen buiten …

Het is tenslotte wat regenachtig, wat vocht zal de bloemen goed doen …

Zelf zit ik eerlijk gezegd op dit moment niet te wachten op regen, wat mij betreft zou dat nog best een weekje kunnen wachten …

Nou ja, een paar buitjes zullen we wel overleven, we kunnen altijd nog ergens gaan schuilen …

Als ‘t moet duiken we gewoon een paar dagen weg onder een parasol of een plu…

Sinds ik veertig jaar geleden met goed gevolg de lagere school heb afgesloten, heb ik eerlijk gezegd helemaal niets meer met Koninginnedag. In de jaren zestig was Koninginnedag een hoogtijdag met ‘s ochtends een aubade bij het gemeentehuis en een grote optocht, die ‘s middags werd gevolgd door een keur aan spelletjes. Sindsdien is Koninginnedag voor mijn gevoel verwaterd tot een dag waarop je struikelt over de vrijmarkten. Die waren nooit echt aan mij besteed, en de laatste jaren al helemaal niet …

Dat geschuifel door die drukte, dat is niets noor mij. Ik geef de voorkeur aan de rust van de eigen tuin vandaag. En laat daar nu uitgerekend vandaag de eerste oranje bloemetjes van het nagelkruid oftewel Geum Coccineum ‘Borisii’ tot bloei zijn gekomen …

Kijk, daar kan ik dan wel van genieten. Het is alleen jammer dat het hier de hele dag al zo hard waait, dat die bloemen continue op hun lange stelen heen en weer staan te zwiepen. Van de 80 foto’s die ik er zittend op mijn krukje van heb gemaakt, zijn er nog geen tien door de keuring gekomen …

De drie bloemetjes hierboven geven deze Koninginnedag toch de kleur die erbij hoort.

Voordat ook de laatste bloemblaadjes zijn weggewaaid nog snel even een paar foto’s van de bloesem van de prunus achter in ons tuintje…