Lichtlijnig

Aan de ergste droogte is hier tijdelijk een eind gekomen, nadat talrijke buien gisteren ruim 22 mm regen brachten …

Dat lijkt deze dorstige bloedcicade – en dat is heel wat anders dan een bloeddorstige cicade, want die bestaat volgens mij niet – wel goed uit te komen …

Langzaam kroop hij naar een mooie ronde druppel die aan een blad hing …

Uitgerekend op het moment dat hij de druppel had bereikt, werden zowel de cicade als de druppel door een felle windvlaag van het zwiepende blad geblazen …

Het eerste juffertje (een lantaarntje?) dat ik donderdagmiddag tijdens een kort fotokuiertje in De Deelen op mijn pad aantrof, hield van spelletjes. Het speelde hetzelfde spelletje met me, dat sprinkhaantjes ook zo graag spelen: steeds als ik hem met de camera probeerde, draaide hij om de stengel heen waaraan hij zich vastklampte. Op deze manier hield hij steeds de stengel tussen hem en de camera in. Er was maar één manier om een portretje van hem te schieten: voorzichtige benaderde ik hem met de camera in de rechterhand. Zodra het beestje om de stengel heen begon te draaien, benaderde ik hem vanaf de andere kant met mijn linkerhand, hem zo terug sturend in de richting van de camera. Dit was het resultaat …

Iets verderop wandelde een klein, maar opvallend insect over een lange grashalm …

Dit fraai zwarte beestje met zijn knalrode vlekken is een bloedcicade, die behoort tot de spuugbeestjes of schuimcicaden (familie Cercopidae). De bloedcicade liet zich wat gemakkelijker fotograferen dan het juffertje, maar een mooi frontaal portretje werd me niet toegstaan …

Een tweede juffertje was me wat gunstiger gezind dan de eerste. Dit exemplaar zat in het hoge, breedbladige gras, waardoor hij zich niet zo gemakkelijk kon verstoppen voor de camera …

Hij gaf me zelfs de kans om hem even lekker close in beeld te brengen …

Gelukkig was ik intussen bij één van ‘mijn’ bankjes aangekomen. Nadat ik daar even lekker in een flets zonnetje had gezeten, ben ik via de kortste route terug gegaan, en zelfs dat was nog aan de lange kant. Maar de foto’s waren de vermoeidheid weer waard.

Nadat ik gistermiddag de brede orchis had geportretteerd, heb ik nog een tijdje wat rond gescharreld op het zuidelijke pad in het Weinterper Skar. Op een bepaald moment werd mijn blik getrokken door iets wat in het zonlicht fonkelde op het topje van een heidepolletje …

Een klein glanzend blauw kevertje trippelde over het takje van de heide heen en weer …

Veel van die kleine kriebelbeestjes lijken nogal op elkaar, daarom weet ik niet zeker wat dit is, maar het lijkt nog het meest op een elzenhaantje …

Een paar stappen verder zag ik opnieuw een paar klein opvallende beestjes zitten, deze waren niet blauw, maar opvallend zwart met rood gekleurd…

Voor zover ik heb kunnen nagaan, betreft het hier de bloedcicade, die behoort tot de spuugbeestjes, en dat is ook duidelijk te zien aan de hoeveelheid vocht op het blad …

Omdat er twee exemplaren niet al te ver bij elkaar vandaan zaten, kreeg ik de kans om ze van alle kanten te portretteren …

Het moge duidelijk zijn, dat mijn dag gisteren met die prachtige brede orchissen en deze kleurige kriebelbeestjes weer helemaal goed was …