Lichtlijnig

Het is dit weekend vlindertelweekend, daarbij is het de bedoeling om een kwartier lang alle vlinders te tellen die je in je tuin ziet fladderen of zitten. Wel, daar ben ik over het algemeen snel klaar mee, want met een gemiddelde van pakweg twee vlinders die ons tuintje dagelijks aandoen, moet ik al heel veel geluk hebben om in dat ene kwartiertje tussen de buien door een vlinder te zien …

Donderdagmiddag lukte het me om een klein koolwitje te fotograferen, terwijl het diertje zich tegoed deed aan de bloemen van één van de vlinderstruiken. Het viel nog niet mee om hem enigszins accpetabel op de foto te krijgen, want de wind deed bloemen en vlinder regelmatig heftig heen en weer zwiepen. Toen ik hem eindelijk echt scherp in beeld had, dook de vlinder met zijn kopje onder in de bloem, waardoor er een stukje van zijn rechter vleugel buiten beeld viel …

Gistermiddag lukte het me eindelijk om het blauwtje, dat zich regelmatig even in ons tuintje laat zien, in beeld te vangen. Deze kleine, o zo onrustige fladderaar, waarvan ik denk dat het een vrouwlijk boomblauwtje is, was me in de afgelopen weken steeds te snel af …

Ook nu nam het beestje weer niet de tijd om even rustig te poseren. Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, vloog hij meteen weer op. Amper een meter verderop streek hij weer neer op een plant. Daar kon ik nog net één foto maken, voordat hij weer over de schutting naar de buren verdween …

Nadat ik in juli door een groot aantal vlinders werd weerhouden van een kuiertje op de heide in het Weinterper Skar, heb ik afgelopen week een nieuwe poging ondernomen. Omdat de bloemen, waarbij het de vorige keer krioelde van de vlinders, nu waren uitgebloeid, werd ik ditmaal niet afgeleid en kon ik zo doorlopen naar de heide …

Erg veel was er niet te beleven op de heide. Omdat er donkere wolken over dreven, leken de vlinders en insecten zich allemaal schuil te houden. Na verloop van tijd kreeg ik bij de bocht van het paadje toch een vlindertje in het vizier …

Ik had gehoopt een heideblauwtje te kunnen fotograferen, maar dit lijkt me meer een boomblauwtje. Niet dat dat wat mij betreft veel uitmaakt, want ook dit is een mooi vlindertje …

Terwijl ik mijn weg vervolgde in de richting van het bankje, dat aan de rand van de heide tegen een boomwal staat, begon ik uit te kijken naar de klokjesgentiaan. Van deze prachtige bloemetjes, die op de rode lijst staan, bloeien er hier elk jaar wel een aantal. Het leek nu echter zoeken naar een speld in een hooiberg, maar uiteindelijk vond ik er toch eentje …

Het enige exemplaar dat ik kon vinden, had zijn beste tijd intussen wel gehad, want de bloem was behoorlijk aangevreten. Nee, het gaat niet goed met de klokjesgentiaan …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Na de twee prachtige fotokuiers die ik vorige week maandag en woensdag op de Merskenheide heb gemaakt, en die uiteindelijk resulteerden in het filmpje over het reilen en zeilen rond de schaapskudde, was het vandaag tijd om weer eens naar een andere locatie te gaan. Kijkend naar de lucht en de geringe wind, had ik wel zin om even naar De Deelen te gaan. Er zouden vast mooie spiegelingen te kieken zijn …

Omdat mijn benen vandaag weer eens flink krachteloos aanvoelden, heb ik dat plan echter maar laten varen. Ik ken mezelf een beetje … Om te beginnen zou een kuier in De Deelen vandaag aan de lange kant zijn, maar bovendien zou ik die spiegelingen natuurlijk weer vanuit de meest moeilijke posities en op onmogelijke plekjes willen vastleggen … Nee, het leek me veel wijzer om maar weer eens even naar de dobbe in het Weinterper Skar te gaan. Daar was tenslotte ook altijd wel een mooie spiegeling te kieken …

Langs het pad naar de dobbe viel het me op dat er talloze kleine witte vlindertjes rond fladderden. Ik heb geen idee wat voor vlindertjes het zijn, maar zitvlees hebben ze niet. Het is een en al onrust en ze laten zich maar moeilijk benaderen door de camera …

Bijna op hetzelfde plekje lukte het me voor het eerst dit jaar om een sprinkhaantje op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook dit kostte wat moeite en geduld, want het was er weer zo één die graag verstoppertje speelde door steeds achter de grashalm te draaien …

Het grote voordeel van een kuiertje naar de dobbe is het bankje dat er staat. Omdat het bankje onlangs een paar meter is verplaatst, ben ik er tegenwoordig zelfs een paar stappen eerder. Daar aangekomen heb ik eerst in alle rust een shagje gerookt om mijn benen weer wat kracht te laten verzamelen. Aan de andere kant van de dobbe hadden een paar jonge meerkoetjes dolle pret, ze schaterden het uit. Toen ik ze na enige tijd behoedzaam probeerde te benaderen voor een foto, waarschuwde pa of ma het kroost om als de donder tussen het groen aan de oever te verdwijnen. En daar bleven ze totdat ik aan het eind van mijn fotosessie weer op het bankje zat. Meer dan een waakzame meerkoet sr. kreeg ik niet op de foto …

Maar gelukkig viel er nog veel meer te zien. Het was er bijvoorbeeld een drukte van belang met libellen. Vanwege het hogere waterpeil in de dobbe zijn ze tegenwoordig alleen wat lastiger op de foto te krijgen, omdat ze verder van de oever zitten. Deze libel (een viervlek?) zat net dicht genoeg bij de kant om er iets van te kunnen maken …

Nog meer werk dan van het kleine witte vlindertje had ik ervan om dit blauwtje te fotograferen. Met deze ene foto moest ik het doen, ik had geen schijn van kans om ook de onderkant van de vleugels even te kieken …

Bijna terug bij het bankje kon ik het niet laten om me nog even op de kleine zonnedauw te storten. Het is wel te zien dat ik tegen die tijd niet meer op mijn best was, want hoe goed ik ook zocht, nergens vond ik een insect dat ten prooi was gevallen aan deze kleine vleeseter. Pas toen ik thuis was, zag ik dat ik min of meer toevallig toch een gevangen vlieg had gekiekt. Die was echt vastgelegd …

Ik was nog maar net begonnen aan de terugweg, toen ik in het pas uitgedunde bos bij de dobbe een paar reeën zag staan. Helaas hadden zij mij ook gezien, want terwijl ik mijn camera richtte, begaven ze zich in de richting van het omringende groen. Meer dan een vage schim van de bok kreeg ik niet meer te zien. Normaal gesproken zou ik deze foto weggooien, vandaag doe ik dat eens niet, omdat hij op de een of andere manier wel symbool staat voor de rijkdom van mijn fotokuier van vandaag …

Vanmiddag heb ik een heerlijke kuier gemaakt bij de Merskenheide. In de hoop weer eens wat vlinders te kunnen kieken, heb ik voor de verandering weer eens gekozen voor het zuidelijke pad. Dat bleek een goede keuze te zijn, want ik heb er in anderhalf uur meer vlinders gezien dan in 2008 over het hele jaar. Verschillende witjes, groentjes, blauwtjes, oranjetipjes, citroenvlinders … het kon allemaal niet op …

Het is een drukte van belang in vlinderland momenteel, vooral rond een berkenboom halverwege het pad was het een komen gaan van bovengenoemde soorten. De meeste hadden helaas geen tijd of zin om te poseren voor de foto. Ze fladderden af en aan, van bloem naar bloem.  De eerste die even lekker rustig in het zonnetje ging zitten en zich van alle kanten liet fotograferen, was een groentje …

Daarna heb ik een tijdlang vruchteloos geprobeerd om een witje of een citroenvlinder voor de lens te krijgen, maar die gaven me allemaal het nakijken. Een leuke verrassing was de verschijning van een kleine vuurvlinder die neerstreek op een blaadje. Net op het moment van afdrukken,  gooide de wind roet in het eten … Ik zal jullie de foto van het vage oranje vlekje maar besparen …

Die gemiste kans werd even later helemaal goedgemaakt door een blauwtje – vermoedelijk een heideblauwtje – dat vlak bij me ging zitten pronken met haar mooie, tere vleugeltjes. Terwijl de vleugels zachtjes bewogen, toverde het zonnetje er af en toe een mooie zilveren glans op tevoorschijn. Het beestje wilde zijn vleugels jammer genoeg niet even helemaal spreiden, maar een klein inkijkje werd me toch wel gegund …

Hiermee was mijn missie eigenlijk al geslaagd, maar ik hoopte nog meer te zien. Daarom vervolgde ik mijn weg in de richting van het enige bankje dat de Merskenheide rijk is. Daarover morgen meer …
Ik wens jullie allen een gezellige avond en een mooie zondag!