Lichtlijnig

Terwijl felle buien en zonnige momenten elkaar afwisselden, kwam ik vrijdagmiddag tijdens een ritje over het Friese land weer eens over de Fjûrlânswei bij Aldeboarn …

Aan de westkant was het meeste maïs al van het land gehaald, meer naar het oosten stond nogal wat maïs, daar liep ook een grote zilverreiger door een weiland te paraderen …

Hij passeerde een blauwe reiger, die in hetzelfde perceel stond, alsof hij er niet was, verschil moet er tenslotte blijven …

Aan de andere kant van de weg was het druk in de landerijen. Behalve koeien stonden daar ook nog een zilverreiger en enige tientallen kieviten …

De kieviten verzamelen zich hier en eten hun buikje nog eens goed rond, voordat ze naar het warme zuiden vertrekken …

Terwijl sneeuw in grote delen van ons land al dagenlang voor grote overlast zorgde, bleef Fryslân grotendeels gevrijwaard van sneeuw. Meer dan enkele vlokjes hebben we hier de afgelopen week niet gehad. Een kaartje van het KNMI laat mooi zien dat er in grote delen van Fryslân op 24 december slechts sprake was van een gebroken sneeuwdek …

Afgelopen nacht hebben we voor het eerst weer eens enige sneeuw van betekenis gehad, zodat we met een gesloten sneeuwdek van een centimeter of drie op de valreep toch nog een witte kerst hebben …

De vogels in ons tuintje komen de winter wel door. Dagelijks vullen we de mondvoorraad voor onze gevleugelde vrienden aan met zaad, broodkruimels en een appeltje …

Buiten stad en dorp hebben de vogels het een stuk moeilijker. Vooral voor de vissers zijn het zware tijden …

Een paar blauwe reigers en een paar zilverreigers (eentje was net de bocht om) waren vrijdagmiddag in de buurt van De Deelen naarstig op zoek naar een hapje …

Een stuk verderop lukte het een grote groep eenden om een stuk water open te houden, schaatsers scheerden rakelings langs het grote wak …

Ik sluit af met een lampionnetje en een in de zon schitterend druppeltje. De kortste dag ligt weer achter ons, vanaf nu zal het langzaam maar zeker elke dag weer wat langer licht zijn …

Blauw van de kou …

En nog steeds niks te bikken …

Nog maar weer eens een stukje verderop kijken dan …

Ik had me voorgenomen om vanmiddag even wat foto’s te maken van de arresleewedstrijden die bij Rottevalle worden gehouden, maar omdat de MS sinds gisteren weer eens is gaan opspelen zit dat er helaas niet in. Iedere stap kost me momenteel erg veel kracht, en dan is het maar beter om me niet op glad ijs te wagen. Daarom laat ik het vandaag bij wat plaatjes die ik donderdagmiddag heb geschoten van wat eenzame figuren in de kou.

Om te beginnen was daar de blauwe reiger, die hoopte een visje te kunnen verschalken bij een duiker …

Een stuk verderop zat een haas parmantig te zijn tussen de stoppels van een maïsveld …

Zodra hij me in de gaten kreeg, draaide hij zich om en leek hij er met grote sprongen vandoor te gaan …

Al snel bedacht hij zich echter en ging hij met de oren in zijn nek opnieuw binnen mijn ‘schootsbereik’ zitten …

De laatste eenzame figuur die ik op de korrel nam, was een schaatser in de Jandurkspolder. Met hem hoeven we geen medelijden te hebben, hij kiest er zelf voor om de kou in te gaan, en bovendien doet hij dat met een goed gevulde rugzak …

Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan de eindeloze grijsheid en de nattigheid die november kan voortbrengen …

Om toch even te ontvluchten aan de vier muren, die me nu al een aantal dagen omringen, heb ik vanmiddag even een rondje gemaakt door de landerijen ten westen van Drachten. Ook vandaag was het weer grijs en nat. Omdat de lucht in de buurt van De Deelen even wat lichter leek te worden, heb ik een poging gedaan om daar even een fotokuiertje te maken. Al voordat ik halverwege het eerste pad was, sloeg de motregen echter weer genadeloos toe en heb ik rechtsomkeert gemaakt.

Toen ik even later in de omgeving van Tijnje een paar koeien stond te portretteren, steeg in de verte een groep ganzen op, toen ze de boer zagen naderen. Dat leverde me deze foto op, die voor de verandering weer eens kan worden vergroot door erop te klikken …