Lichtlijnig

Om op deze grijze dag toch even wat frisse lucht op te snuiven, heb ik aan het begin van de middag een tijdje in de tuin rondgestruind …

De laatste bladeren van de hazelaar wachten geduldig op de komst van de aangekondigde windstoten …

Een paar druppels aan de beukhaag konden zo lang niet wachten, zij lieten hun twijgjes al los vlak nadat ik ze had vereeuwigd …

Met sneeuw en gladde wegen in het vooruitzicht zal ik de komende tijd wel wat minder vaak de beschikking hebben over de auto, want ik kan moeilijk van Aafje verlangen dat ze zich zowel ‘s ochtends als ‘s avonds in de duisternis over glibberige en slecht verlichte wegen op de fiets voortbeweegt. Omdat Aafje vandaag ook al met de auto naar haar werk is, had ik me voorgenomen om vandaag verslag te doen van het ritje dat ik gistermiddag nog heb gemaakt. Bij nader inzien heb ik me echter bedacht, dat ik een aantal van die foto’s maar beter kan bewaren voor Skywatch Friday. Eén foto wil ik jullie echter niet onthouden, daarvoor zat deze werkelijk prachtige buizerd te mooi te poseren tussen de Hooidammen en het westelijker gelegen Sitebuorren. Aan zijn verendek te zien is hij bijna winterklaar …

Wat nog niet winterklaar was, was ons tuintje. Dat bedacht ik me, toen ik vanmorgen ‘ons’ roodborstje weer in de tuin zag rondscharrelen. Omdat ik lekker in mijn vel zat, besloot ik het nuttige en het aangename maar te verenigen. Om te beginnen heb ik de druif zo goed en zo kwaad als het ging een snoeibeurt gegeven. Daar was hij ook wel aan toe, want vorig jaar was het er vanwege alle sneeuw niet van gekomen. Vervolgens heb ik het terras en het tuinpad ontdaan van alle takjes en bladeren. Tot slot heb ik her en der in de tuin wat versnaperingen voor de vogels opgehangen en gestrooid. Dat laatste klusje werd meteen beloond …

Intussen zijn ook een merel, een pimpelmeesje en een paar koolmeesjes al even wezen buurten. Nu resten er nog slechts twee klusjes. Het net moet nog van de vijver, maar daarvoor moet de hazelaar ook zijn laatste bladeren – en dat zijn er nogal wat – maar eens laten vallen. Als dan binnenkort ook de ramen van de schuifpui nog eens een sopje hebben gehad, dan hoef ik niet bij elke foto zoveel vlekjes weg te poetsen als op die van het roodborstje.

Terwijl ik dit schrijf, dalen de eerste natte sneeuwvlokken nu in ons tuintje neer …

Er zijn vanochtend heel wat buitjes overgetrokken. Grote hoeveelheden neerslag bleven uit, maar de bladeren van de gele lis wisten toch weer heel wat druppeltjes te vangen …

De hommel, die een bezoekje bracht aan de bloeiende sierdistel in ons tuintje, leek niet echt blij te zijn met de nattigheid …

Hij zag er wat verfomfaaid uit met zijn natte piekharen …

De huisjesslak leek er echter wel bij te varen, want die was uiterst actief en kroop van blad naar blad …

Terwijl ik dit schrijf, schijnt het zonnetje lekker naar binnen. Dat lijkt intussen echter wel de langste tijd te hebben geduurd, want de Buienradar laat zien dat de eerste buien die momenteel vanuit het zuidwesten over het land trekken, dichterbij komen. Tot nu toe lossen ze steeds boven het IJsselmeer op, maar dat zou in de loop van de middag wel eens kunnen veranderen. Het lijkt een goede middag te worden om even een rondje buitenom te maken om wat buienluchten te fotograferen, maar aangezien Aafje de auto mee heeft, stel ik dat maar een dagje uit …

Verder dan de tuin waag ik me vandaag niet van huis, en dat dan ook alleen maar omdat ik even iets in de afvalcontainer moest gooien. Het viel me meteen op dat het buiten een stuk kouder was dan binnen, ‘t is waterkoud als je het mij vraagt. Behalve dat het koud was, viel het me ook op dat het zonlicht mooi door de bladeren van de bomen achterin de tuin speelde. Daarbij zorgde de bijna strakblauwe hemel voor een mooi kleurrijk contrast, en dus ben ik toch nog maar even naar binnen gelopen om de camera te pakken …

De rest van de dag stort ik me weer met veel genoegen op wat computerklusjes. Nadat de gevoelsstoornis in mijn halsstreek vorige week onder invloed van de weersverandering weer behoorlijk actief is geworden, en ik mezelf in die week bepaald niet heb ontzien, kan het helemaal geen kwaad om het vandaag nog even rustig aan doen. Als het een beetje meezit, kan ik er morgen weer even opuit trekken op te zien hoe hard de bladeren van de bomen waaien …

Vanochtend verscheen er voor het eerst sinds lange tijd weer eens een groepje spreeuwen in de tuin …

Terwijl ze luid kwetterend en met ruisende vleugelslagen op de pergola neerdaalden, draaide ik in mijn computerhoekje voorzichtig met de camera in hun richting …

Veel gelegenheid om wat foto’s te maken kreeg ik niet, zodra er eentje op de vlucht ging, gingen ze allemaal, met of zonder druif in de snavel …

De weinige foto’s die ik heb gemaakt konden vanwege het grijze en miezerige weer de toets der kritiek niet echt doorstaan. Toen ik korte tijd later bezig was om ze met behulp van Photoshop enigszins toonbaar te maken, werd ik weer eens onaangenaam verrast door het roemruchte blauwe scherm van Vista.
Nog een paar dagen volhouden, eind deze week hoop ik met Windows 7 te kunnen werken …

De uitgebreide herstart- en scanprocedure die volgde, gaf mij mooi de tijd om de troep op te ruimen die de spreeuwen tijdens hun bliksembezoek hadden achtergelaten op het terras. Eigenlijk zou ik die spreeuwen erkentelijk moeten zijn voor de lichaamsbeweging die me dat heeft opgeleverd, maar ik ben toch wel blij dat er een stuk minder spreeuwen in ons tuintje zaten dan tijdens de video-opnamen die ik in het voorjaar van 1994 heb gemaakt van een ontzagwekkende hoeveelheid spreeuwen bij Jubbega …