Lichtlijnig

Na de grijze en natte dag van gisteren – aan het eind van de dag zat er 37 mm water in de regenmeter – oogde het vandaag weer een stuk vriendelijker. Het zonnetje scheen vrolijk tussen de wolken door, maar het waaide wel erg hard. Vandaar dat deze eenzame koe waarschijnlijk voor een aerodynamische houding in het weiland had gekozen …

Om een frisse neus te halen ben ik even naar De Deelen gereden. Zoals bekend spaar ik mijn benen deze week voor het clubkampioenschap van de jeu de boulesvereniging van zondag a.s., daarom heb ik alleen even wat heen en weer gescharreld in de buurt van de parkeerplaats. Ondanks de harde wind lukte het me om een paar macro-opnamen te maken …

Een hommel leek zich goed te hebben verankerd op de vervaarlijk heen en weer zwiepende bloem van een distel, en een zweefvlieg deed zich tegoed aan het koninginnekruid aan de waterkant …

De vuurrode besjes van het bitterzoet knalden tevoorschijn te midden van het groen …

Nadat ik een kwartiertje had rondgescharreld, heb ik – diep weggedoken in de kraag van mijn jas – nog een tijdje op de picknicktafel aan de waterkant gezeten …

Planningen zijn er om zo nodig aan te worden aangepast. Dat heb ik dan ook maar gedaan, toen ik in juni een MS-aanval te verwerken kreeg. Juist op dat moment had ik aan de slag gemoeten met het clubblad van de jeu de boulesvereniging, maar dat heb ik toen maar een maandje uitgesteld …

Nu we ruim een maand verder zijn, ben ik weer helemaal bij. De website van SVP is weer helemaal up-to-date, en vanochtend heb ik het clubblad afgeleverd bij de drukker. Dat gaf me meteen een mooie gelegenheid om weer eens een kijkje te nemen bij de pingoruïne op het bedrijventerrein Azeven Noord …

De laatste keer dat ik hier was, was op 14 december 2009, de eerste ijsdag van de lange winter. Het verschil tussen toen en nu is zo ongeveer 28 graden …

Toen bloeiden er alleen maar ijsbloemen …

Vandaag trekken op precies hetzelfde plekje de paarsgele bloemetjes van het bitterzoet de aandacht …

Pas als we een stapje naar links doen en langs het bitterzoet in zuidwestelijke richting kijken, wordt duidelijk dat we hier toch echt op een bedrijventerrein zitten …

Maar wel op een bedrijventerrein waar de meeste gebouwen gezien mogen worden …

Nu Aafje vakantie heeft kunnen we ook eens door de week samen op pad. Omdat Aafje al geruime tijd niet meer in De Deelen was geweest, hebben we daar aan het begin de vanmiddag een fotokuiertje gemaakt. We hebben daarbij wijselijk gekozen voor één van de kortste routes: rechts van de parkeerplaats het terrein in, en aan de andere kant terug over het steigerpad.

Lucht en water lagen er weer prachtig bij met de wollige witte wolken, die onder en boven rustig voorbij schoven …

Er waren betrekkelijk weinig waterjuffertjes te zien, maar het onderstaande stelletje vormde op zo’n mooi plekje een paringsrad, dat ik ze niet kon missen …

Ongeveer halverwege het pad zat een konijntje lekker te knabbelen bij de rietkraag …

Terwijl we rustig dichterbij kwamen, trok hij zich lange tijd niets van ons aan. Voor alle zekerheid ging hij op een bepaald moment echter toch maar aan de andere kant van het pad zitten. Als klein konijn weet je tenslotte maar nooit wat zulk volk van zins is. Pas toen we tot op een meter of vijf waren genaderd, huppelde hij het kreupelhout in …

Er dartelden diverse vlinders rond, waaronder een dagpauwoog, een atalanta, een paar distelvlinders, een keur aan bonte zandoogjes en diverse witjes. Uiteindelijk is alleen dit witje, dat zo mooi op een wilgenroosje (Chamerion angustifolium) zat, door de keuring gekomen …

Op één van mijn favoriete bankjes hebben we even een rookpauze gehouden. Erg lang heeft die pauze niet geduurd, want het zonnetje begon al snel te steken, zodat we ons meteen nadat onze shagjes in rook waren opgegaan over het bruggetje naar de overkant van het petgat hebben begeven.

De paars-gele bitterzoetbloemen (Solanum dulcamara) waren bijna allemaal al uitgeboeid, maar hier en daar hing er nog eentje fotogeniek te zijn …

Terwijl de bloemetjes van de bitterzoet langzaam hun kleur verliezen, beginnen de bessen van dezelfde plant mooi rood te kleuren …

Op het steigerpad ben ik niet meer aan fotograferen toegekomen, want het begon me alweer warm genoeg te worden. Wat nog wel even vermeldenswaard is, is dat we halverwege het pad werden herkend en aangesproken door iemand die dit weblog en zijn voorgangers al lange tijd volgt. Nadat we een tijdje hadden staan praten over mijn ervaringen met de Canon Powershot SX1 IS, hebben we onze weg vervolgd.
Het was leuk je te leren kennen, Dora. Succes met het vinden van een camera!