Lichtlijnig

Terwijl ik aan het begin van de middag over de Friese dreven westwaarts reed, hield ik zoals meestal een oogje op de lucht. Als voorteken van het slechtere weer dat ons morgen te wachten staat, verscheen er sluierbewolking aan het zwerk, en dat wil nog wel eens een bijzon opleveren. En jawel, het duurde maar even en daar was hij al …

Omdat ik op dat moment bij Goëgahuizen reed, nam ik meteen de afslag naar It Eilân. Daar kon ik de auto in alle rust in de berm van het landweggetje zetten om een paar plaatjes te schieten. Nadat ik de bijzon rechts van de zon had gekiekt (foto boven), heb ik nog even ingezoomd op de bijzon links van de zon …

Ze waren zo mooi niet als het buitengewoon fraaie exemplaar dat ik op dinsdag 20 oktober heb gefotografeerd, maar verschil moet er blijven, anders wordt het wel erg saai.

Zo snel als ze verschenen, zo snel waren de bijzonnen ook weer verdwenen. Daarom draaide ik me even om om het landschap in noordelijke richting eens te aanschouwen. It Eilân lag er vredig bij …

Op dat moment realiseerde ik me, dat ik op precies hetzelfde plekje stond als 25 juni kort na middernacht. De lucht boven It Elân zag er toen tijdens de mooiste lichtende nachtwolken show die ik dit jaar heb gezien heel anders uit …

Tja, verschil moet er blijven, dag en nacht.

Terwijl we dinsdagmiddag rond 16:00 uur na afloop van een winderige kuier in de Kale Duinen huiswaarts reden, hield ik een bepaald deel van de lucht waar wat cirruswolken hingen in de gaten. Plotseling zag ik waar ik stilletjes op had gehoopt: rechts van de zon verscheen een prachtige bijzon of parhelium …

When we were driving home tuesday afternoon around 16:00 o’clock, after a beautiful windy walk in our mini-desert Aeckingerzand, I kept an eye on a part of the sky with some cirrus clouds. Suddenly I saw what I was hoping for: a beautiful parhelion or sundog appeared on the right side of the sun …

Gelukkig naderde ik net een parkeerplaats aan de N381 (Opperhaudmare), zodat ik de auto vrijwel meteen aan de kant van de weg kon zetten om wat foto’s te maken. Vriend Johan, die op de passagiersstoel zat, had even geen idee wat er gebeurde. Toen ik hem op de bijzon had gewezen, werd ook hij enthousiast …

I was lucky, because I was approaching a parking bay, so I could almost immediately stop the car to shoot some pictures. My friend Johan, who was sitting next to me on the passenger seat, didn’t have an idea about what was going on. After I had pointed out the sundog, he reacted very enthousiast …

Ik heb wel vaker een bijzon gefotografeerd, maar ik vond dit wel een erg mooi gedetailleerd exemplaar. Het leek alsof iemand een kleurrijke fakkel had ontstoken aan de hemel …

I have photographed a parhelion several times before, but I think this one was very beautiful and detailed. It looked as if someone lighted a colorful torch in the sky …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Tijdens onze herfstkuier in De Deelen van vorige week maandag stelde ik Johan voor om binnenkort ook eens samen naar het Aeckingerzand – in de volksmond bekend als de Kale Duinen – te gaan om te kijken of we er wat lijnen, vormen en structuren in het zand zouden kunnen fotograferen. Dinsdagmiddag was het zover. Dat het een zwaar tochtje zou worden door het rulle zand, had ik vooraf wel ingecalculeerd. Achteraf bekeken was het de extra vermoeidheid zeker weer waard …

Terwijl wij ons een weg zochten door het rulle zand en regelmatig even halt hielden in de beschutting van een duinpan, richtten we onze blik niet alleen op de ons omringende zandvlakte. Regelmatig keken we ook even naar boven …

Alsof het een kudde op de heide grazende schapen was, zo dreef er een grote hoeveelheid cirrocumulus of schapenwolkjes over de zandvlakte …

Toen we aan het eind van onze zwerftocht terug waren bij de picknicktafel bij de bovenstaande bomen, zag ik dat er daarboven nog meer te zien was …

Aan de rand van de kudde schaapjes verschenen prachtige cirruswolken, ook wel windveren genoemd …

Terwijl we ons peukje rookten, trokken de schaapjes zich wat terug en kregen de windveren steeds meer ruimte om in mooie ragfijne weefsels verder uiteen te waaien …

Op weg terug naar huis besloot ik voor alle zekerheid de lucht wat in de gaten te houden, want de omstandigheden leken gunstig te zijn voor het ontstaan van een parhelium of bijzon …

Wordt vervolgd in het kader van Skywatch Friday …