Lichtlijnig

Terwijl we genoeglijk op het bankje bij de dobbe zaten te babbelen en te genieten van de meegebrachte versnaperingen, schroefde ik het ministatiefje onder mijn camera. Nieuwsgierig als altijd hield Tijmen goed in de gaten waar ik mee bezig was.
“Waarom doe je dat, pake?” vroeg Tijmen, toen ik de camera op het statiefje voor ons in het gras zette.
“Zal ik ons eens samen op de foto zetten?” antwoordde ik, terwijl ik weer naast Tijmen op het bankje ging zitten.
“Dat kan toch niet …,” klonk het enigszins vertwijfeld.
“Oh nee … nou, let maar eens goed op …,” zei ik, terwijl ik de afstandsbediening van de camera tevoorschijn haalde.
Piep piep piep … klik … klonk het vanuit het gras.
“Oh heb je de afstandsbediening van te tv meegenomen …?” zei Tijmen lachend.

Het uitzicht was mooi, de koekjes waren lekker en we zaten gezellig te babbelen, maar daar waren we niet voor gekomen. Er moest gefotografeerd worden, en dus begaven we ons door het lange gras, nadat ik met Tijmen had afgesproken dat hij niet te dicht bij het water zou komen …

Al snel zag ik een geaderd witje zitten. Voorzichtig kwam ik wat dichterbij om het beestje te fotograferen …

“Wat zet je op de foto. pake?”
“Kom maar eens heel voorzichtig wat dichterbij,” zei ik, “daar zit een vlinder.”
Jammer genoeg vloog de vlinder net op, toen Tijmen afdrukte, maar hij staat er mooi wel op …

Omdat er verder weinig leven te bespeuren viel, bedacht ik een onderwerp om te fotograferen.
“Als jij nu hier blijft staan, dan loop ik daar naar toe,” zei ik tegen Tijmen, “dan kunnen we elkaar mooi op de foto zetten …”

“Ik zie twee pake’s,” kraaide Tijmen even later van plezier …

Ik zag op mijn beurt twee Tijmen’s.
Toen we aan het eind van de middag de foto’s bekeken, ontdekten we dat er precies ter hoogte van de weerspiegeling van Tijmen’s gezicht bellen op het wateroppervlak te zien waren. “Daar zat vast een kikker bellen te blazen,” was Tijmen’s reactie …

Nadat we zo nog een tijdje hadden rondgestruind, nam ik de lucht even in ogenschouw. Op dat moment zette Tijmen mij nog even en profil op de foto, terwijl hij zelf stoer tegen de zwerfkei leunde, die naast het bankje ligt. Zulke mooie foto’s zijn er lang niet van me gemaakt. Goed werk, Tijmen!

Daarna was het toch echt tijd om opnieuw vrolijk keuvelend terug te gaan naar de auto. Daar aangekomen was het nog steeds droog, en dus besloot ik, nadat ik Tijmen had vastgegespt, nog even naar de picknicktafel een paar honderd meter verderop te rijden. Daar kon ik Tijmen verrassen met een hartige hap die goed in de smaak viel …

De worstjes waren nog maar net op, toen we ons moesten haasten om droog in de auto te komen. Tijmen maakte onderweg vanaf zijn zetel achterin nog een foto van de plensbui waar we enkele momenten later doorheen reden …

Eenmaal weer thuis vertelde Tijmen in geuren en kleuren aan beppe waar we waren geweest en wat we hadden gedaan. We hebben afgesproken dat we bij een volgende logeerpartij zeker weer samen op pad zullen gaan. En zo lang mijn benen me willen dragen zullen er vast nog vele gezamenlijke fotokuiertjes volgen, want we vonden het allebei erg gezellig.

Het bankje stond er uitnodigend als altijd bij, toen ik rond het middaguur samen met mijn fotomaatje bij de dobbe in het Weinterper Skar arriveerde. ‘s Zomers is wat schaduw op dat bankje wel lekker, maar nu had dat tot gevolg dat er nog een flinke laag rijp op lag, en dat leek me toch wel wat erg koud an ‘t gat …

Nog afgezien daarvan zou gaan zitten ook geen al te beste uitwerking hebben op mijn toch al behoorlijk verstijvende benen. Nee, rustig in beweging blijven is het motto met deze kou. En dus ben ik wat rond de dobbe gaan scharrelen …

Er was blijkbaar zelfs al iemand over het ijs gelopen, en zo te zien was hij er ook op een paar plaatsen doorheen gegaan. “Dat is Heidehipper vast niet geweest,” zei Jetske lachend. Nee, die was het zeker niet geweest. Net zo min als ik trouwens. Ik doe ook wel eens gekke dingen op het ijs, maar er zijn grenzen. Het ijs op buitenwateren is op dit moment nog volstrekt onbetrouwbaar …

Jetske had zich intussen weer op de van haar zo bekende wijze op de macrofotografie gestort …

Daar heb ik mezelf ook nog wel even mee bezig gehouden, maar gelukkig heb ik het een stuk makkelijker met het volledig kantelbare schermpje van de Powershot SX1 IS …

Helemaal tevreden ben ik overigens niet over mijn eigen macro’s. Jetske zal vanavond vast mooiere exemplaren op haar weblog zetten, maar ik doe het met wat ik heb. En dat doe ik met plezier, want daar gaat het tenslotte om …

Het was een korte, maar krachtige wandeling deze keer, want na een half uurtje hadden we het wel gezien. Maar het was er weer niet minder gezellig om!

Na een mooi weekend was het grijze en grauwe weer vandaag weer volop terug. Het zag er allerminst aanlokkelijk uit om naar buiten te gaan, maar ik heb mezelf er vanmiddag toch maar toe gedwongen om even een fotokuiertje te maken. Een mens moet er tenslotte wat voor over hebben om enigszins in conditie te blijven …

Rond kwart voor twee begon ik aan kuier in het Weinterper Skar. Zonder enig oponthoud kon ik langs de afsluitboom aan het begin van het pad lopen, want daar was voor het eerst sinds lange tijd geen heidelibel te zien. Kijkend naar de diepe sporen die hier en daar in het pad waren ontstaan, is men er onlangs toch nog in geslaagd om de graslandjes te maaien. Langs het pad liet een deel van de bomen en struiken nog een fraaie herfsttooi zien …

De dobbe lag er stil en verlaten bij. Niet zo zeer om lekker te zitten, maar wel om mijn benen even wat rust te geven, heb ik even op het bankje gezeten. Net als vorige week maandag in de Deelen ben ik maar weer in beweging gegaan zodra mijn pas gedraaide shagje rookte …

Tijdens een loopje over de zuidelijke oever van de dobbe moest ik nog flink oppassen, ik had weliswaar mijn hoge wandelschoenen aan, maar het water stond er al weer flink hoog, en in het hoge gras was niet goed te zien hoe hoog …

Maar wees gerust, niet zo gek veel later kon ik met droge voeten in de auto stappen om met ‘n omweg huiswaarts te rijden …

Omdat het ook vandaag weer grijs en miezerig is, èn omdat ik vanmiddag een afspraak heb met het creatieve duo achter J&R Producties, blik ik hier nu toch maar even terug op afgelopen maandag. Het kuiertje in de tuin van Huize Olterterp was maar kort geweest, daarom had ik nog wel wat energie over voor een tweede kuiertje. Het was tenslotte mooi weer, en dat moet je zeker in deze tijd van het jaar volop meepakken. Daarom ben ik nog maar even naar het enkele kilometers verderop gelegen Weinterper Skar gereden …

Zoals vrijwel altijd zat er ook nu weer een steenrode heidelibel lekker in het zonnetje op de paal van Staatsbosbeheer, naast het pad dat naar de dobbe aan de noordkant van het gebied leidt …

Ik koos ditmaal voor het pad aan de zuidkant van de weg. Er viel onderweg nog genoeg te beleven, want ook op het pad zaten nog meerdere libellen. De meeste vlogen op zodra ik in de buurt kwam, maar eentje wilde nog wel even op de foto. Helaas voor de libel: die foto is vandaag niet door de ballotage gekomen. We naderen intussen het eerste vennetje …

Als we de twee dode bomen rechts van het pad hebben bereikt, zijn we bij het vennetje aangekomen. De lucht leent zich op dat moment net even goed voor een tegenlichtopname …

Nog een klein stukje verderop staat aan het eind van het eerste vennetje een van mijn favoriete bankjes. In de zon en uit de wind was het er maandagmiddag goed uit te houden …

Hoe lekker het er voor de tijd van het jaar ook zat, uiteindelijk moest ik toch weer huiswaarts. Met de zon in de rug is nu toch wel goed te zien dat de herfst toch wel degelijk zijn intrede heeft gedaan …

Bijna terug bij de auto kon ik het niet laten om nog even neer te knielen bij een zweefvlieg die zijn kostje bijeen scharrelde op een biggenkruid bloemetje …

Helemaal terug op het beginpunt werd ik opnieuw opgewacht op een steenrode heidelibel. Dit exemplaar had de afsluitboom als uitvalsbasis gekozen. Zou dit dan echt de laatste libel geweest zijn die ik dit jaar heb gefotografeerd …? Nu er voor de komende dagen opnieuw hogere temperaturen zijn voorspeld, heb ik daarover zo mijn twijfels …

Nadat ik maandag samen met mijn fotomaatje een fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar had gemaakt, heb ik gistermiddag weer eens een kijkje genomen bij de dobbe aan de noordkant van het gebied …

Meestal is alleen de zuidelijke oever van de dobbe toegankelijk, omdat het waterpeil te hoog is om er omheen te kunnen lopen. Op de meeste foto’s die ik er maak is dan ook de spiegelende noordkant van de dobbe te zien …

De laatste keer dat ik aan de noordkant ben geweest was afgelopen winter, toen het ijs sterk genoeg was om me te dragen. Omdat het waterpeil op dit moment erg laag is, was gisteren voor het eerst sinds lange tijd de overkant weer eens bereikbaar. Makkelijk ging dat overigens niet, want het was er nog flink drassig. Het kostte me teveel kracht om er op zoek te gaan naar klein spul voor macrofoto’s, maar het stelde me wel in de gelegenheid om eens een foto te maken van de zuidkant van de dobbe …

Daar, in de zuidoosthoek, bij het paadje dat toegang biedt tot de dobbe, staat mijn zo geliefde bankje …

Toen ik enige tijd later bij het bankje arriveerde, zat er een libel – waarschijnlijk een bloedrode heidelibel – op het bankje te zonnen …

Nadat ik een paar foto’s van het beestje had gemaakt, ben ik zelf op het bankje gaan zitten om er te genieten van ‘n rokertje, het uitzicht en het zonnetje …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.