Lichtlijnig

Nadat ik maandag samen met mijn fotomaatje een fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar had gemaakt, heb ik gistermiddag weer eens een kijkje genomen bij de dobbe aan de noordkant van het gebied …

Meestal is alleen de zuidelijke oever van de dobbe toegankelijk, omdat het waterpeil te hoog is om er omheen te kunnen lopen. Op de meeste foto’s die ik er maak is dan ook de spiegelende noordkant van de dobbe te zien …

De laatste keer dat ik aan de noordkant ben geweest was afgelopen winter, toen het ijs sterk genoeg was om me te dragen. Omdat het waterpeil op dit moment erg laag is, was gisteren voor het eerst sinds lange tijd de overkant weer eens bereikbaar. Makkelijk ging dat overigens niet, want het was er nog flink drassig. Het kostte me teveel kracht om er op zoek te gaan naar klein spul voor macrofoto’s, maar het stelde me wel in de gelegenheid om eens een foto te maken van de zuidkant van de dobbe …

Daar, in de zuidoosthoek, bij het paadje dat toegang biedt tot de dobbe, staat mijn zo geliefde bankje …

Toen ik enige tijd later bij het bankje arriveerde, zat er een libel – waarschijnlijk een bloedrode heidelibel – op het bankje te zonnen …

Nadat ik een paar foto’s van het beestje had gemaakt, ben ik zelf op het bankje gaan zitten om er te genieten van ‘n rokertje, het uitzicht en het zonnetje …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Het komt maar zelden voor dat ik op zondagmiddag een fotokuiertje maak. Dan is het me over het algemeen te druk in de natuur, ik ben niet zo’n filewandelaar. Omdat de weersverwachting voor maandag bar slecht was, besloot ik – vooral om toch mijn beweging maar te krijgen – bij wijze van uitzondering dan maar eens op de zondagmiddag op pad te gaan. Eerlijk is eerlijk: het viel me alleszins mee met de drukte. Dat zal alles te maken hebben met het feit dat half Fryslân zich nog ergens in het buitenland bevindt. Omdat er in de verre omtrek geen auto te zien was, kon ik de auto gewoon op het vaste plekje parkeren …

Vrijdag was ik aan de zuidkant geweest, daarom besloot ik nu weer eens naar het noorden te gaan, op naar het bankje bij de dobbe. Ik zat er enige tijd later nog maar net, toen er een mooie rode libel neerstreek op de zwerfkei die naast het bankje ligt. Het beviel het beestje blijkbaar wel lekker zo in het zonnetje, want hij bleef rustig zitten toen ik hem benaderde voor een paar macro’s …

Toen de libel en ik uiteindelijk op elkaar uitgekeken waren geraakt, had ik weer oog voor het omringende landschap. Ineens werd mijn aandacht getrokken door een vogel …

Er dobberde een mij volstrekt onbekende vogel op het bepluisde wateroppervlak van de dobbe …

Intussen heb ik Petersons’ Vogelgids erop nageslagen, maar daar had ik ook niks aan.
Kortom: wie weet wat voor vogel het is, mag het zeggen.

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Vandaag neem ik jullie opnieuw even mee naar de dobbe in het Weinterper Skar. Het was er donderdagmiddag een drukte van belang. Dat begon al met de boswachter, die door het water wadend op duidelijk verstaanbare toon in telefonisch overleg was met een collega, toen ik aan kwam lopen. Het moest niet mogen …

Om de wandeling van de auto naar hier even uit mijn benen te laten zakken, ben ik eerst maar even lekker op het bankje gaan zitten. Eerlijk is eerlijk, het zat er een stuk aangenamer dan toen ik er in maart voor het eerst dit jaar even zat. Bovendien oogde de omgeving een stuk vriendelijker nu de dobbe weer werd omzoomd door al het frisse groen …

Toen de boswachter na een vriendelijke groet was vertrokken en de rust was weergekeerd, heb ik een paar korte fotokuiertjes gemaakt langs de waterkant. Eerst maar eens langs de zuidelijke oever …

Op verschillende plaatsen werkten waterjuffers actief aan de voortplanting. Als ze niet aan het paren waren, dan werden er wel eitjes afgezet, zoals op op de onderstaande foto. Let ook even op het spinnetje linksonder, dat de gebeurtenissen nauwlettend leek te volgen …

Nadat ik opnieuw even halt had gehouden op het bankje, heb ik nog even een kijkje genomen aan de zuidoostelijke oever.  Het was maar weer goed dat ik – om te voorkomen dat ik zonnedauw of ander klein grut zou vertrappen – behoedzaam mijn weg zocht. Vlak voor me zag ik op een bepaald moment een pas uitgeslopen libel in het gras hangen. Toen ik bij hem neerknielde om er een foto van te maken, zag ik dat zijn linker voorvleugel was doorboord door een lange, harde grasspriet. Hij leek zijn best te doen om los te komen, maar omdat zijn vleugels nog niet waren uitgehard en aan elkaar begonnen te kleven, leek hij steeds verder verstrikt te raken. Dat kon ik niet aanzien, daarom heb ik hem m.b.v. een takje heel voorzichtig los gemaakt. Daarna heb ik hem een beter plekje gegeven. Nu maar hopen dat hij het overleeft …

Een stukje verderop leek de oude jas van de libel te hangen. Wie zich altijd al heeft afgevraagd waar al die oude jasjes toch blijven: die vallen ten prooi aan mieren en andere opruimers ….

Om dit logje op deze stralende dag positief af te sluiten, kreeg ik tenslotte nog een prachtige viervlek voor de lens van mijn camera …

De vermoeidheid als gevolg van de sneeuwkuiers is na een aantal dagen van relatieve rust weer uit mijn lijf verdwenen, en dus werd het weer tijd voor een winters fotokuiertje. Terwijl ik de auto in de berm van de Nije Heawei parkeerde, werd ik opgewacht door een oude bekende: Heidehipper zou ook net beginnen aan een loopje door het Weinterper Skar. En dus werd het een gezamenlijke kuier.

Koning Winter leek de ruimschoots buiten zijn oevers getreden slenk aan de noordkant van de weg te hebben veranderd in een mooi ijsbaantje …

Nadat we een paar plaatjes hadden geschoten van het nog fragiele ijsvloertje, liepen we genoeglijk pratend in de richting van de dobbe. Ook die lag er winters bij. Aan de zuidkant van het water, waar de zon in deze tijd van het jaar niets te vertellen heeft, lag nog een dikke en harde laag sneeuw …

Er ligt weliswaar een laagje ijs op de dobbe, maar dat is bepaald geen uitnodigend ijsvloertje. Het is allemaal kwalster, ook wel sneeuwijs genoemd. Daar trap je met je schaatsen meteen doorheen.  Het “E-woord” is de laatste dagen weliswaar al een paar maal gevallen in de reacties op dit weblog – nota bene door een Groninger ditmaal – maar hoewel er mogelijk matige tot strenge vorst in het vooruitzicht ligt, ziet het er voor de schaatsters nog bepaald niet goed uit, want er is opnieuw sneeuw op komst, en dat is niet best voor het ijs …

Terwijl we rondscharrelden aan de zuidkant van de dobbe, wees Heidehipper me op een aantal vogels die op hun beurt aan de noordoostelijke kant van de dobbe rondscharrelden …

“Als wij nou eens even op het bankje gaan zitten om wat bij te praten,” zo redeneerde Heidehipper, “dan heb je kans dat die kramsvogels (fjildlysters in het Fries) straks onze kant wel wat meer opkomen …”
Zo gezegd zo gedaan. Het plastic tasje dat ik altijd bij me heb, kwam goed van pas op het berijpte bankje …

Terwijl we een tijdje genoeglijk zaten bij te praten, passeerden er nog een paar glanskopjes en een groepje staartmeesjes, maar even op een gunstig plekje poseren was er niet bij. Ook de kramsvogels hadden helaas geen zin om dichterbij te komen, zodat ons uiteindelijk niets anders restte dan de verstijvende ledematen maar weer in beweging te brengen. Het bankje heeft zijn dienst weer bewezen …

Bijna terug bij de weg heb ik nog een tegenlichtopname gemaakt van het landijs op en rond de slenk …

Nadat we elkaar een goede jaarwisseling hadden gewenst, ging Heidehipper op zoek naar een tegenlichtopname aan de zuidkant van It Skar. Ik vond het welletjes en stapte in de auto. Vanavond wacht er ijs en weder dienende nog ‘n fotoklusje …

Aan het eind van de ochtend belde Johan gisteren met de vraag of het niet eens tijd werd om er weer eens samen op uit te gaan. Dit vergde even enig overleg, want Aafje en ik hadden afgesproken dat we samen het net over de vijver zouden plooien, maar dat bleek ze eigenlijk net zo lief zonder mij te doen.

En dus begaven Johan en ik ons rond 14:00 uur op weg naar De Deelen. Onderweg hebben we een paar maal een tussenstop gemaakt om een paar plaatjes te schieten van het landschap en een dikke donkere wolkenpluk die zuidwaarts dreef …

Toen we korte tijd later te voet op weg waren in De Deelen, werd mijn blik getrokken door de in het oog springende kleurencombinatie die ik hier gisteravond ook al even liet zien …

Of het nu het viswater van de kabouters is, zoals Hanny dacht, of hun voetbad, zoals Ada vermoedde, dat laat ik even in het midden, maar de combinatie van het gele berkenblaadje en de rode vliegenzwam levert in elk geval een mooi plaatje op …

Bij het oversteken van het bruggetje onderweg naar mijn favoriete bankje in De Deelen, werd de wolkenlucht prachtig weerspiegeld in het wateroppervlak van het onderliggende petgat …

Vanaf het bankje, waar we lekker in het zonnetje zittend geruime tijd diverse zaken de revue lieten passeren, hadden we zicht op de opbollende wolken die met hoge snelheid richting Heerenveen dreven …

Toen we aan het eind van de kuier terug waren op de parkeerplaats, richtten we onze blik in oostelijke richting, waar zich in de omgeving van Drachten een donkere wolkenmassa samenpakte …

We waren nog maar net onderweg, toen we in de bui terechtkwamen. De planning was weer geweldig geweest …