Lichtlijnig

Met de schrik van de kaalslag aan de Slotlaan nog in mijn benen heb ik mijn ritje gistermiddag vervolgd. Ik had me voorgenomen om even wat plaatjes te schieten op de midden in het bos gelegen ijsbaan van Beetsterzwaag, maar er stonden al zoveel auto’s langs de Poostweg, dat ik maar van dat plan heb afgezien. In het vervolg van het ritje heb ik nog een paar tussenstops gemaakt om wat winterlandschapjes vast te leggen. Zo kwam ik o.a. over de Alde Ie (kaartje Google Maps) ten westen van Gorredijk …

Omdat we hier nog steeds geen sneeuw van betekenis hebben gehad, zijn de doorgaande wegen goed berijdbaar. Op de landweggetjes is dat een heel ander verhaal. Hoewel het ook op dit soort weggetjes zo gek niet gaat als op een filmpje van een gladde helling ergens in Amerika, ben ik blij dat we amper twee weken geleden nog een setje winterbanden konden bemachtigen, want dat scheelt toch echt een slok op een borrel. Hoewel die laatste uitdrukking hier natuurlijk niet erg op z’n plek is …

Terug naar de Alde Ie … Hebben jullie gezien wat voor prachtig ijsvloertje daar op het water ligt!? Behalve dat weinig sneeuw zo zijn voordelen heeft op de weg, is het ook erg goed voor het ijs. Zonder dikke sneeuwdeken is het ijs mooi glad en groeit met lekker aan …

Voor het overige heb ik me weer eens geconcentreerd op hekken in het landschap. Zeker nu ze besneeuwd zijn, doen ze het weer goed op de foto. Tijd om de oude categorie ‘hekken’ weer in het leven te roepen …

Morgen ongetwijfeld meer winterse plaatjes, want hoewel op langere termijn de dooi op de loer dreigt te liggen, blijft het de eerstkomende dagen nog volop winter.

Enig idee wat dit is …?

Wacht, ik zal ietsje verder uitzoomen …

Nou, laat ik het maar verklappen. Het is een sloot vol krabbenscheer, een waterplant die op Nederlandse Rode lijst van planten staat als algemeen voorkomend, maar sterk afgenomen. Krabbenscheer is de waardplant van de groene glazenmaker. De groene glazenmaker is de enige libel die zijn eitjes maar op één plant afzet, namelijk de krabbenscheer …

Ik had gehoopt hier een paar plaatjes te kunnen schieten van de groene glazenmaker, maar dat viel tegen, ik heb er geen libel gezien. Jammer, maar geen man overboord, want het zat er heerlijk in het zonnetje …

Terwijl ik gistermiddag in de buurt van Gorredijk over de Alde Ie reed, werd mijn blik getrokken door een paar zwanen, die druk bezig waren hun verendek te poetsen …

Blijkbaar deden ze dat bij voorkeur in alle rust, want toen ik voorzichtig een paar stappen dichterbij kwam, gingen ze er samen in zuidelijke richting vandoor …

Even leek er onenigheid te zijn over de te volgen koers …

Maar uiteindelijk wezen de snavels toch weer dezelfde kant op, en zwommen ze in grote harmonie verder …

Terwijl Aafje aan het begin van de middag haar warme bedje weer opzocht, omdat ze nog steeds ziek is en haar rust nodig heeft, heb ik weer eens een deel van mijn zuidwestelijke rondje gereden. Aan de Alde Ie bij Gorredijk heb ik de auto even stil gezet op het plekje waar ik ruim twee weken geleden nog wat kleine sneeuwduinen fotografeerde. Langzaam, heel langzaam verdwijnen de laatste sneeuw- en ijsresten uit de sloten en vaarten …

Vooral voor de watervogels breken er nu eindelijk weer betere tijden aan. Een paar Canadese ganzen waggelden van de vaart naar een plas verderop in het veld. “Kom op ma, we gaan weer eens even lekker baden,” leek pa gans te zeggen …

Voor pa leek de plas echter niet diep genoeg. Voor hem werd het waden in plaats van baden …

Aan de andere kant van de weg zag ik in de verte een grote groep kieviten zitten. Ik had het geluk dat de hele club de lucht in ging en vlak bij me langs vloog …

Als de kieviten er eenmaal weer zijn, kan het nooit lang meer duren voordat het echt voorjaar is …

Nog even een shotje van de ‘wetlands’ …

Ook de buizerd, die nu nog bijna door de koude wind van zijn paaltje werd geblazen, leek zich te verheugen op het naderende voorjaar dat hem vast weer lekkere hapjes zal bieden …

Op weg terug van de dobbe naar de auto heb ik nog geprobeerd om een paar van de staartmeesjes, die in een groepje in het bos rond dartelden, op de kiek te krijgen, maar daar bleef in de wirwar van takken en twijgjes zoals zo vaak niets van over. Gelukkig heb ik meer verstand van landschapjes …

Terug in de auto heb ik koers gezet richting Gorredijk. Onderweg wierp ik met meer dan gewone belangstelling regelmatig een blik op de lucht. Ik was van huis gegaan met de gedachte dat er vandaag wellicht wat fotogenieke wolkenpartijen te zien zouden zijn, en zo te zien zou het best eens die kant op kunnen gaan. In noordelijke richting leek zich een mooie grote aambeeldwolk te ontwikkelen, maar omdat het druk was op de weg tussen Hemrik en Gorredijk had ik geen gelegenheid om op een mooi plekje te stoppen. Pas toen ik voorbij Gorredijk op de Alde Ie reed, had ik weer rust en ruimte om me heen …

Al snel had ik een mooi plekje gevonden waar ik zonder passanten te hinderen de auto met twee wielen in de berm kon zetten. Dat moet tegenwoordig weer met beleid gebeuren, want sommige bermen zijn de laaste weken weer veranderd in verraderlijke modderpoelen. De bermen lagen er hier nog mooi stevig bij, maar nadat het land er een groot deel van het jaar droog bij heeft gelegen, staan de ‘wetlands’ na de novemberregen weer onder water. Dat is overigens niet ongewoon. De landerijen links en rechts van de Alde Ie liggen erg laag en staan in najaar en winter vaak deels onder water. Vorige jaar trof ik daar op 2 november nog een aantal pakjes hooi in de nattigheid aan …

Enfin, terug naar de lucht, want die was het aanzien weer alleszins waard. Het buiencomplex dat in het noorden voorbij trok, had zelfs meerdere wolken die zich tot een aambeeld probeerden te ontwikkelen. Daar kregen ze de kans echter niet voor, want ze verwaaiden in de krachtige wind …

Terwijl de wolken verder verwaaiden, raakte ik behoorlijk doorgewaaid daar op de frisse Friese vlakte. Ik stel me zo voor dat het daar rond de toppen van die hoogste wolken nog veel harder waaide. Zo te zien stormde het daar flink, met fraaie, bijna perfect geometrische figuren tot gevolg …

Nog een laatste blik op de wolkenlagen, en dan op naar De Deelen …