Lichtlijnig

Het is tijd om tot een afronding van deze korte serie over de Zwartendijksterschans te komen. Zondag liet ik hier al een bovenaanzicht van de schans zien, dat afkomstig was van Google Maps. Daarmee kon ik jullie een beetje een indruk geven van het grootte van de schans. Gisteravond maakte Groninganus me erop attent, dat Kapturer onlangs een serie foto’s van de Zwartendijksterschans heeft gemaakt met zijn vliegercamera. Die foto’s completeren het beeld mooi, even kijken dus.

Tot slot nog een aantal foto’s die ik vorige week maandag vanaf de oostelijke wal heb gemaakt van het maïsland bij de schans. Ook hier was het land blijkbaar te nat om alle maïs in één keer te kunnen oogsten. Dat is niet zo gek, want in een groot deel van het land was oktober aan de droge kant, maar hier in het noorden was het juist natter dan normaal. Verder geen commentaar bij de foto’s, het ging me gewoon om het spel van lijnen en vlakken in het Drentse landschap …

Nadat ik woensdag wat foto- en video-opnamen had gemaakt van de combine, zijn we verder gereden in noordelijke richting tot we uiteindelijk uitkwamen op de Oudebildtdijk. De Oudebidtdijk is de eerste dijk die in 1505 werd aangelegd bij de inpoldering van het gebied van de tegenwoordige gemeente Het Bildt in noordwest Fryslân. De Bildtpolder maakte ooit deel uit van de Middelzee, maar slibde langzaam maar zeker steeds verder dicht. Om overstromingen bij vloed in de Waddenzee tegen te gaan werd deze dijk aangelegd. De Oudebildtdijk is met zijn lengte van ruim 14 kilometer en 1229 huisnummers de langste straat van ons land. De dijk steekt ruim twee meter boven het maaiveld uit, daardoor heb je er een prachtig uitzicht over de omliggende landerijen …

Aan de noordkant van de dijk werden in de loop der jaren arbeidershuisjes gebouwd. In de tweede helft van de 20e eeuw trokken veel van de landarbeiders weg, omdat er geen werk meer voor hen was.Veel van de huisjes kwamen leeg te staan en dreigden te worden gesloopt, omdat de gemeente rond 1960 wel van de verpauperde lintbebouwing af wilde. Dat pakte echter anders uit. Randstedelingen, op zoek naar rust en ruimte, kochten de leegstaande woningen. De sloopplannen gingen van tafel en de woningen op de dijk werden op het rioleringsnetwerk aangesloten. De huisjes werden opgeknapt en in bewoonbare staat gebracht. De Ouwedyk, zoals de dijk in de volksmond heet, werd in de jaren zestig en zeventig de straat die hij nu nog steeds is: een bonte mengeling van autochtone Ouwedyksters en verfrieste Hollanders, Duitse zomergasten en kunstenaars …

In de 17e eeuw verloor de Oudebildtdijk zijn beschermende functie doordat ten noorden van de dijk de Nieuwebildtdijk werd aangelegd. Nadat in het kader van de Deltawerken in de 20e eeuw de huidige zeedijk werd aangelegd, verloor ook de Nieuwebildtdijk zijn beschermende functie. Beide dijken zijn nu zogenaamde slaperdijken, die als monumenten in het landschap liggen …

Morgen vervolgen we reis over de Friese klei. We gaan dan via Nij Altoenae naar Zwarte Haan aan het eind van de Nieuwebildtdijk.
Door op dit kaartje maximaal in te zoomen tot streetview, en vervolgens in noordelijke richting te kijken, zie je het evenbeeld van de eerste foto. Richten we de blik iets naar het noordoosten, dan kijk je – net als op de onderste foto – richting Zwarte Haan. Uitzooomen levert een kaart op van het noordelijk kustgebied, waarop de ligging van de Oude- en Nieuwebildtdijk en de Deltadijk mooi te zien zijn.

De zaterdag begon grijs en druilerig. ‘s Ochtends konden Tijmen en ik nog net even een balletje trappen op het enorme gazon dat we rondom ‘De Schaapskooi’ tot onze beschikking hadden, maar de rest van de dag werd het toch vooral een dag voor binnenactiviteiten. Nadat Tijmen me tweemaal had verslagen met ‘Jonge dieren memory’ dat we voor hem hadden meegenomen, heb ik het stokje maar doorgegeven aan Marianne …

Terwijl de dames in de loop van de middag even in de rust gingen, en Nils en Tijmen zich stortten op het bakken van een taart, ben ik in de auto gestapt om een ommetje te maken over de Drentse dreven …

Het was nat op de Drentse akkers, en het zou in de loop van de middag alleen maar natter worden …

Op het moment dat ik het onderstaande regiospecifieke hek passeerde, was het net even droog, zodat ik de auto even kon verlaten om een paar foto’s te maken …

Terwijl ik mijn weg vervolgde over de smalle Drentse weggetjes die zich door het Drentse landschap slingerden, werd het natter en natter en kwamen er in rap tempo donkere wolkenpartijen dichterbij …

Vanaf dat moment besloot ik me te laten leiden door de ontwikkelingen in lucht, zoals ik dat ook in onze eigen omgeving in dergelijke omstandigheden vaak doe. Dat bleek een goede beslissing te zijn, want dat zou me in de loop van de middag nog een aantal aardige foto’s opleveren …