Lichtlijnig

Je hebt addertjes in het gras en je hebt adders onder het gras.
Na de overstap op Windows 7 werd ik door de fa. Microsoft toch weer geconfronteerd met een addertje onder het gras. Waar ik ook heb gekeken, er is nergens een driver te vinden voor mijn scanner. Dat probleem deed zich twee jaar geleden bij de overstap naar Vista ook al voor. Toen duurde het niet zo gek lang, voordat Canon met een nieuwe driver kwam. Tot het tegendeel is bewezen, ga ik er maar vanuit dat dat nu ook weer het geval zal zijn.

Nu mis ik mijn scanner niet dagelijks, maar op termijn wil ik toch nog wel weer eens wat foto’s uit de oude doos scannen, b.v. van onze vakanties en van de studiereis naar Berlijn in 1979. Vandaag is het twintig jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel, terwijl het dertig jaar geleden is dat ik een week in Berlijn heb doorgebracht. Daarom had ik me voorgenomen om deze week wat foto’s en verhalen over Oost- en West-Berlijn op het weblog te plaatsen, maar dat gaat dus even niet door.

Het addertje onder het gras, deed me terugdenken aan een adder in het gras.
Toen ik onlangs mijn computerbestanden aan het ordenen was, werd ik door enkele lezers al gewezen op de kans om vergeten bestanden tegen te komen. Wel, het korte videootje van een adder op de Merskenheide was zo’n bestand.

Tijdens een wandeling op de Merskenheide zag ik op 3 mei 2007 al op ruime afstand een adder languit op een pad liggen. Stapje voor stapje kwam ik dichterbij, na elke stap een foto makend. Toen ik hem dicht genoeg was genaderd, maar toch nog op veilige afstand was, schakelde ik over op de videomodus van mijn camera. Juist op dat moment ging de adder er als een speer van door …

Vandaag stond er weer een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje op het programma, of eigenlijk twee kuiertjes. Om te beginnen zijn we naar het Weinterper Skar gereden, omdat Jetske graag wat foto’s wilde maken van de brede orchis (Dactylorhiza majalis). Terwijl Jetske zich daartoe in de berm neervleide, richtte ik mijn camera op wat andere bloemen. De foto’s daarvan bewaar ik tot morgen …

Daarna hebben we een soort hindernisbaan afgelegd om bij de dobbe te komen. Onderweg moesten we grote aantallen rupsen, die aan zijden draden door de lucht zweefden, zien te vermijden. En dat viel nog lang niet mee, zodat we heel wat ongedierte bij elkaar uit de haren en van de kleren hebben moeten plukken.

Eenmaal bij de dobbe heb ik het er lekker van genomen door mijn rust te pakken op het bankje, terwijl Jetske een tijdlang op zoek ging naar uitsluipende libellen en meer moois. Uitsluipers waren er niet te vinden, maar er hing recht tegenover het bankje op zeker moment wel een prachtige goudkleurige libel aan een stengel. Het lijkt me een vrouwelijke platbuik (Libellula depressa)…

Aangezien het de eerste libel was die ik dit jaar voor de camera kreeg, en omdat Jetske nog elders rondstruinde, ben ik toch maar even van het bankje opgestaan om hem als eerste vast te leggen. Pas daarna heb ik Jetske op dit fraaie beest gewezen. Een van de komende dagen volgen er waarschijnlijk nog wel een paar foto’s, want ze was echt wonderschoon.

Omdat Jetske nog nooit een groentje (Callophrys rubi) had gezien, laat staan dat ze er een had gefotografeerd, besloten we via de Merskenheide terug te rijden. Dat was eigenlijk een beetje tegen beter weten in, want de zon was intussen verdwenen achter de steeds dikker wordende sluierbewolking en het begon weer harder te waaien. De kans om groentjes, blauwtjes of wat voor vlinders dan ook aan te treffen werd met de minuut kleiner.

Op de bekende plekken was dan ook in tegenstelling tot dinsdag geen vlinder te zien. Terwijl ik Jetske het plekje wees, waar ik dinsdag bijna werd verrast door een adder (Vipera berus), moest ik toegeven dat ik toch op een heel andere manier om me heen keek dan in het recente verleden. Dat betaalde zich nog geen minuut later uit. Ruim een meter naast het pad zag ik een adder liggen …

“Kijk, daar ligt er één …,” fluisterde ik Jetske toe, terwijl ik naar de slang wees.
Jetske dacht in eerste instantie dat ik het over een groentje had en keek zoekend rond. Pas toen ik al een paar foto’s had gemaakt, zag Jetske hem ook liggen. De slang bleef lang genoeg liggen om allebei voldoende foto’s van hem te kunnen maken, maar hij toonde al snel tekenen van verontrusting door zijn kop omhoog te steken. Net op het moment dat ik was overgeschakeld op de videomodus, schoot hij weg tussen de heide …

Het was een prachtige uitsmijter van weer een mooie gezamenlijke fotokuier!

Ruim twee jaar geleden had ik op 3 mei rond het middaguur bij de Merskenheide een prachtige ontmoeting met een adder. Het dier lag over de volle breedte van het pad heerlijk languit te zonnen. Omdat ik hem op een afstand van naar schatting een meter of acht al zag liggen, kon ik hem al fotograferend heel rustig benaderen. In totaal heb ik daar zes mooie foto’s aan overgehouden …

Vandaag haal ik even een paar van die foto’s uit het archief, om te voorkomen dat ze verloren gaan. De directe aanleiding daartoe is, dat ik vandaag rond het middaguur op bijna dezelfde plek opnieuw een ontmoeting had met een adder. Ditmaal verliep het even anders dan twee jaar geleden …

Ik was naar de Merskenheide gegaan, omdat ik hoopte er wat vlinders te kunnen fotograferen aan de zuidkant van de heide. Ondanks de harde wind lukte dat ook heel aardig. Nadat ik een paar groentjes had gekiekt, verscheen er een blauwtje. Om hem goed in beeld te kunnen krijgen, moest ik even een paar stappen van het pad af. Eigenlijk mag dat niet, maar nood breekt wet …

Om goed bij het blauwtje te kunnen, moest ik nog één stapje maken. Op het moment dat ik mijn rechtervoet zou verzetten, zag ik vanuit mijn ooghoek een metertje naar rechts ineens iets bewegen …

Ik weet nu waarom er in strips bij schrikreacties vaak iets als “IIIEEEEKSSS” wordt geschreven, want tot mijn grote schrik hoorde ik mezelf op dat moment een soortgelijk geluid voortbrengen. De adder schrok zo te zien al net zozeer als ik, want hij schoot met de grootst mogelijke vaart pakweg anderhalve meter verderop in een klein gaatje in de grond. Ik ben blij, dat ik de foto’s van twee jaar geleden nog heb, want aan de ontmoeting van vandaag heb ik slechts schrik overgehouden.