Lichtlijnig

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …

Deel 12 van “De lange witte winter” speelt zich af in het Aekingerzand, in de volksmond beter bekend als de Kale Duinen bij Appelscha. Het Aekingerzand, dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Drents-Friese Wold, is een van grootste zandverstuivingen in ons land. Op 12 januari 2010 ging ook dit duinlandschap schuil onder een dik pak sneeuw. Een zware, maar erg mooie foto- en videokuier leverde me die dag onvergetelijke beelden op.

Hier en daar had zich in een duinpan een dik sneeuwdek opgehoopt, op plaatsen waar de wind vrij spel had, schemerde het zand met fraaie tekeningen door het sneeuwdek heen. Voor wintersportliefhebbers vormden de Kale Duinen op dat moment een prachtig wintersportoord waar het goed langlaufen was. De heideschapen die het gebied begrazen, leek het allemaal weinig uit te maken, zij deden in hun dikke winterjassen wat ze altijd doen: hun kostje bijeen scharrelen …





Zondag 10 februari volgt deel 13: “Van wit naar grijs”, daarin zien we hoe de winter langzaam begint af te takelen …

Zo snel als de vorstperiode ruim twee weken geleden begon, zo snel is er ook weer een eind aan gekomen. De komende dagen staat ons herfstachtig weer te wachten met wolken, wind, regen en relatief hoge temperaturen. Het spijt me dat er een eind aan het winterse weer is gekomen, want die twee weken hebben me in alle opzichten weer goed gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: na twee weken waarin ik veel op pad ben geweest, zijn vooral mijn benen wel weer even aan wat rust toe. Daarom laat ik het op mijn weblog voorlopig nog maar wat doorwinteren. Eerst met deel 11 van “De lange witte winter”, en vanaf maandag met foto’s die ik de afgelopen twee weken heb gemaakt …

In deel 11 van “De lange witte winter”, getiteld “Meer wit”, blijkt dat we nog lang niet van de sneeuw af waren. Op 10 januari 2010 kregen we opnieuw een pak sneeuw, omdat dat in dit geval gepaard ging met een harde oostelijke wind, ontstonden er op verschillende plaatsen sneeuwduinen, die extra overlast voor het verkeer met zich mee brachten. Totdat de wegen weer redelijk tot goed begaanbaar waren, heb ik mijn camera vooral gericht op de vogels in ons besneeuwde tuintje. Daarna heb ik weer een rondje door het witte weidegebied gemaakt, waarbij ik o.a. een groep zwanen in een besneeuwd weiland aantrof …





Zondag 3 februari volgt deel 12: “Sneeuwpret in de Kale Duinen”, daarin zien we hoe de heideschapen op het Aekingerzand hun kostje bijeen scharrelden in het besneeuwde duinlandschap, waar ook langlaufers hun sporen trokken.

Laat ik aan het begin van het nieuwe jaar eerst maar eens beginnen om wat restjes van het oude jaar op te ruimen, dan hebben we dat maar weer gehad. Vandaag even een kort overzicht van het weer in december, een schets van het weerbeeld over het hele jaar 2013 vergt even wat meer tijd, dat komt een dezer dagen wel …

Nadat er in de eerste dagen van december zo’n 25 mm regen was gevallen, daalde de temperatuur op 5 december geleidelijk tot rond het vriespunt, waarna op Sinterklaasavond de eerste sneeuw viel. Er volgden een paar koude dagen en nachten, waarbij de maximumtemperatuur maar net boven het vriespunt kwam, en er kwam geregeld een sneeuwbuitje over. In de nacht van 7 op 8 december werd in ons tuintje met -10,3 ºC zelfs even de grens van de strenge vorst aangetikt …

Het winterweer zette niet echt door. Op 9 en 10 december stegen de maximumtemperaturen tot boven de 5 graden en viel er in totaal ruim 15 mm regen. Ook ‘s nachts zat er geen echte vorst meer in. Maar echt wijken wilde de winter ook nog niet, er volgden opnieuw een paar koude dagen en nachten. In de vroege uren van 11 december viel er weer een laagje verse sneeuw, waar mijn fotomaatje en ik rond het middaguur volop van hebben kunnen profiteren tijdens een heerlijke winterkuier bij Olterterp-Beetsterzwaag …

Vanaf 15 december was het voorgoed gedaan met het winterweer. De maximumtemperaturen stegen veelal tot boven de 5 graden en driemaal werd het zelfs warmer dan 10 ºC. In de tweede helft van de maand liet de zon zich hier vrijwel niet meer zien …

Op 23 december werd het in het Limburgse Ell 13,6 °C, de hoogste temperatuur werd op 29 december bereikt met een maximum van 11,6 °C. De gemiddelde temperatuur in ons tuintje is uitgekomen op 3,5 °C, daarmee lag de temperatuur eigenlijk op het niveau van het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 van 3,4 °C. Het KNMI spreekt landelijk van een zachte maand met een gemiddelde maandtemperatuur van ca. 4,9 °C tegen een langjarig gemiddelde van 3,7 °C …

De spreekwoordelijke donkere dagen voor de Kerst waren ook dit jaar weer donker, grijs en vooral nat. In totaal viel er in december 133 mm neerslag in ons tuintje tegen normaal over de periode 1971-2000 ca. 74 mm. Bij het KNMI in De Bilt viel in de afgelopen maand 147 mm tegen normaal zo’n 77 mm. Nadat het Woudagemaal in Lemmer -het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld- in januari moest worden opgestart om overstromingen in Fryslân te voorkomen, werd het gemaal in de laatste week van december opnieuw onder stoom gebracht …

Ook rond de jaarwisseling was het grijs en nat. Een vergelijking met begin 2012 dringt zich op … Na een erg natte en zachte december en januari, volgde toen een extreem koude eerste helft van februari, die zelfs heel even hoop gaf op een Elfstedentocht. Zo snel als de winter toen binnenviel, zo snel verliet hij ons echter ook weer. Wie weet wat de tweede helft van januari en de maand februari ditmaal voor ons in petto hebben. We moeten de moed er maar wat in zien te houden, laten we maar hopen dat er ook nu nog wat winter aan de horizon gloort …

Op het gevaar af dat het sommige lezers de strot uitkomt, neem ik jullie vandaag toch nog even een keer mee voor een kuiertje door de Ecokathedraal. Daarbij zal ik voor de enkeling die zich afvraagt wat die Ecokathedraal nu eigenlijk is, trachten de foto’s te larderen met wat achtergrondinformatie …

De Ecokathedraal is gelegen op een perceel grond te midden van de bossen van Mildam, gemeente Heerenveen (kaartje Google Maps). Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012) …

De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …

De Ecokathedraal is een ecologisch monument dat langzaam door de tijd heen verder vorm krijgt. Het is een plek waar een subtiele balans is ontstaan tussen orde en chaos, tussen natuur en menselijke aanwezigheid. De paden worden begaanbaar gehouden, maar verder kan de natuur er zijn gang gaan. Zo is de boom die in maart 2005 deels afknapte onder het gewicht van een halve meter sneeuw sindsdien onaangeroerd blijven staan …

De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare ecokathedrale processen te starten in binnen- en buitenland …

In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten in Nederland …

Voor meer informatie kun je terecht op: Stichting Tijd, Beheerder Ecokathedraal Mildam van Louis G. Le Roy …

Na een paar herfstachtige dagen met veel regen en temperaturen ruim boven het vriespunt, ligt er nu weer een laagje sneeuw in ons tuintje. Dat komt goed uit, want er staat vandaag een kuier met mijn fotomaatje op het programma.

Hier op het weblog pak ik de draad weer even op waar ik hem zaterdag had achtergelaten. Toen schreef ik hier al dat ik tijdens mijn rit over de witte Friese vlakten donderdag langs de Ecokathedraal (kaartje Google Maps) kwam. Dat was natuurlijk niet toevallig, want ik vermoedde dat het er met het mooie laagje sneeuw van die dag wel extra mooi zou zijn. En dat bleek ook inderdaad te kloppen …

Een paar jaar geleden heb ik er al eens wat foto’s gemaakt met een dikkere laag sneeuw, maar dat viel toen wat tegen, omdat de structuren van de bouwwerken daarbij niet mooi tot hun recht kwamen. Het dunne laagje sneeuw zorgde donderdag voor mooie accenten op de stenen bouwwerken, die zijn opgetrokken met los gestapelde stenen, en die nog het meest doen denken aan tempels van een verre cultuur uit het verleden …

Omdat mijn benen aan het begin van de kuier nog fit en sterk aanvoelden, heb ik meteen de heuvel aan het begin van de Ecokathedraal beklommen. Daar boven kon het zonlicht nog net over de boomtoppen heen een deel van de besneeuwde bouwwerken in het licht zetten …

Zoals de vaste volgers weten, kom ik graag op dit plekje omdat er altijd een bijzondere sfeer hangt. Op de een of andere manier straalt de plek rust en harmonie uit …

De sneeuw maakte het geheel nog mooier, hier en daar kregen de bouwwerken bijna een feeërieke uitstraling …

Het was alleen zo deksels jammer dat ik er niet even lekker kon gaan zitten zonder al snel een koude kont te krijgen, terwijl ik er na enige tijd toch wel aan toe was om mijn benen even wat rust te geven. Het bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets bij de ingang van de Ecokathedraal. Vanwege hellende vlakken en los liggende stenen is het normaal al zaak om op te letten waar je je voeten neerzet, de sneeuw maakte het er niet makkelijker op. Desondanks heb ik er weer volop genoten …

EN DAN NOG EVEN DIT …

Sjoerd van bVision heeft de dvd “Werk in het Weerribbenriet” bekeken: het is maar dat jullie het even weten!
Klik gerust even op het linkje om Sjoerd zijn recensie te lezen.