Lichtlijnig

Maandag, 17:30 uur Olympische tijd – Problemen met de dweilmachines in Vancouver …

Ze hadden het schaatsen beter in Thialf kunnen organiseren.
En het langlaufen hadden we wel in de Kale Duinen kunnen huisvesten …

Het is nog steeds winter in Fryslân. Te midden van alle ijs is deze windmotor tijdelijk werkloos …

It’s still winter in Fryslân. With all the ice around it this windmotor is jobless temporarily …

Zulk mooi glad en hard ijs hebben we eerder deze winter nog niet gehad. Nu nog een week strenge vorst graag …

We haven’t had such beautiful hard and smooth ice earlier this winter. Now a week with severe frost please …

Twee dagen geleden hebben we voor de zoveelste keer deze winter weer wat verse sneeuw gekregen …

Two days ago we had some fresh snow once again …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!

De wind die over de ijsvlakte blies, zorgde ervoor dat het bar koud was aan de zuidkant van de Leijen vanmiddag. Lang heb ik het er dan ook niet uitgehouden …

Waar de Leijen intussen weer grotendeels zijn dichtgevroren, ligt het Opeinder kanaal, dat in de Leijen uitmondt, nog helemaal open. Rond de rietstengels begint zich ook daar het eerste ijs te vormen …

Om toch nog even de benen te kunnen strekken en wat frisse lucht op te snuiven, ben ik nog even naar het Weinterper Skar gereden. Daar was het niet veel warmer, maar de bomen vingen de allesdoordringende wind er in ieder geval op, zodat het er wat beter uit te houden was dan bij de Leijen …

Ook hier waren fijne kunstzinnige ijssculpturen te zien …

Toen de zon even flauwtjes door de bewolking probeerde heen te breken, werd een wat dikker blokje ijs dat op de dobbe lag even mooi uitgelicht …

De laatste etappe van de zoektocht naar kruiend ijs …
We laten het Mirnser Klif achter ons en volgen de kustlijn in westelijke richting. Na een kilometer of vijf passeren we Laaxum, dat wel eens is omschreven als het kleinste vissersdorpje van Europa …

Na nog eens anderhalve kilometer bereiken we in letterlijk zin het hoogtepunt van de reis: Reaklif, oftewel het Rode Klif. Hier vond op 26 september 1345 de slag bij Warns plaats, waarbij graaf Willem IV van Holland verpletterend werd verslagen door de Friezen. Het bijna 20 meter hoge Reaklif biedt bij helder weer een prachtig uitzicht over het IJsselmeer. Omdat er maandagmiddag net wat (natte) sneeuwbuien over en langs het klif trokken, was het zicht er helaas niet optimaal. Maar het was goed genoeg om te kunnen zien, dat er aan de voet van het klif wat kruiend ijs lag …

Veel stelde het ook hier helaas niet voor. Als het bergje een halve meter hoog was, dan gaat het goed …

Verder weg op het IJsselmeer leek zich een hogere berg te vormen …

Het is moeilijk in te schatten hoeveel ijs daar lag, maar het was allemaal een stuk minder spectaculair dan in februari 1997. Toen moest de weg aan de andere kant van de bosjes, die je op de onderstaande foto aan de voet van het klif ziet staan, worden afgesloten …

De winter van 2009-2010 zal waarschijnlijk de boeken in gaan als de koudste winter sinds 1997. Toen in februari 1997 de dooi inviel, lag er een nog dikkere ijsvloer op het IJsselmeer dan nu. Een krachtige zuidwestelijke stroming bracht het ijs in beweging en begon het op te stuwen tegen de Friese kust …

De geweldige natuurkrachten deden de spanning in het ijs steeds hoog oplopen. Die spanning werd met een zekere regelmaat met doffe dreunen en harde knallen gebroken. Enorme brokken ijs van 10-15 cm dikte werden vanaf het IJsselmeer tegen de dijk opgestuwd …

Aan de andere kant van de dijk kwam het hele spul weer naar beneden …

Vanaf de weg achter de dijk was goed te zien hoeveel ijs er over de dijk werd geduwd. Daarbij liet de ijsmassa zich door niets en niemand tegenhouden….

Zo spectaculair lijkt het in ieder geval op korte termijn niet te worden, maar als het nog eens zo ver komt, dan zal ik zeker mijn best doen om er bij te zijn.

We laten het Oudemirdumer Klif achter ons en we volgen de zeedijk op weg naar het Mirnser Klif, dat hemelsbreed amper 4 kilometer ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif ligt …

Het Mirnser Klif is met een gemiddelde hoogte van ca 2,5 meter een stuk minder hoog en daardoor minder herkenbaar als klif. Het grote voordeel van het Mirnser Klif is dat er een strandpaviljoen staat …

Het is alleen jammer dat het paviljoen van 1 november tot 1 april alleen in de weekends is geopend. Een beker warme chocolademelk was er best in gegaan maandagmiddag, maar het mocht niet zo zijn. Nu moest ik me tevreden stellen met het uitzicht vanaf het terras. Terwijl ik daar in luwte een shagje stond te roken, passeerden er een paar maal enkele wandelaars die over het besneeuwde ijs van het IJsselmeer liepen …

Nadat ik van het terras was afgedaald, heb ik me ook even op de ijsvloer gewaagd om wat plaatjes te schieten. Het strandje lag er onherkenbaar bij onder een laag ijs en sneeuw, die de eerste dooiverschijnselen begonnen te vertonen …

Op het ijs viel verder weinig te zien. Ook hier begon het kruiende ijs zich op ruime afstand van de kustlijn op te hopen …

Nadat ik het ijs weer achter me had gelaten, ben ik een klein stukje naar het zuiden gelopen om nog even te genieten van de aanblik van het landschap tussen de zomerkade en de wat meer naar achteren gelegen dijk …

Vooral het lijnenspel van de hekken op de dijk doet het uitstekend in deze witte wereld …

Maar daar was ik niet voor gekomen, op naar het Reaklif, misschien zou ik daar meer geluk hebben …