Lichtlijnig

Rond het middaguur heb ik tijdens een ritje tussen de buien door even een tussenstop gemaakt bij het strandje aan de oostkant van De Leijen …

Terwijl vanuit het noordwesten een volgende bui naderde, stak een groepje ganzen net voor de bui de Leijen over in zuidelijke richting…

In noordelijke richting klaarde de lucht – tijdelijk – alweer helemaal op …

Toen ik even later weer onderweg was, verscheen er even – maar dan ook echt maar heel even – een regenboog. Nog voordat ik positie had kunnen kiezen om hem te fotograferen, verdween hij alweer in het niets. Eigenlijk mogen we hier dan ook wel spreken van een mislukte regenboog …

Langzaam maar zeker neemt de kracht in mijn benen weer toe, terwijl de pijn geleidelijk minder wordt. Nadat ik de afgelopen week goeddeels in huis heb doorgebracht, werd het dus tijd om weer eens een ommetje te maken. Kijkend naar de buienradar leek het me wijs om te kiezen voor een plekje waar ik in geval van nood even droog zou kunnen zitten. Ik koos voor het prieeltje dat bij Doktersheide op palen in het water staat. Het uitzicht was er weer prachtig …

Terwijl ik rustig over het water stond te turen, passeerde ma fuut met haar puberjongen. Ze zwommen in de richting van het eilandje. Ergens halverwege de fuiken en het eilandje begon het drietal onder leiding van ma te vissen …

Veel was er van de visactiviteiten niet te zien, daarvoor was de afstand te groot. Bovendien kwam er inmiddels een bui opzetten, zodat het tijd werd om me even terug te trekken in het prieeltje …

Die terugtrekkende beweging moest ik even gebukt maken, want aan de rand van het dak hingen weer talloze spinnen in een schier eindeloze wirwar van webben en spinrag …

Toen het eind van de bui korte tijd later in zicht kwam, verscheen er in de richting van Eastermar iets wat vaag leek op een regenboog …

Nadat er even later nog een fuut in de hoogste versnelling was gepasseerd, heb ik de auto weer opgezocht en ben ik op weg gegaan naar een volgende tussenstop …

Vrijdag kwam er rond het middaguur een mailtje binnen van Johan van Aken: “We zijn weer even terug in It Heitelân met o.a. foto’s met als onderwerp ijskristallen, die ik een keer met jou in de auto heb gezien. Terwijl ik aan de Noordfranse kust kite surfers aan het fotograferen was, zag ik plotseling dat verrassende fenomeen verschijnen in de atmosfeer. Ik heb er verscheidene foto’s van gemaakt, dit wilde ik even met je delen …”

Nadat we ‘s middags even telefonisch hadden bijgepraat, heb ik Johan gevraagd of ik een paar van die mooie foto’s na afloop van mijn methylprednisolonkuur mocht gebruiken op mijn weblog als feestelijk teken van hoop en kracht …

Natuurlijk mocht dat van Johan, waarvoor dank! 
En dat kwam mij heel goed uit, want net als in november 2004 – toen ik mijn eerste methylprednisolonkuur heb gehad – is na afloop van de kuur pas goed merkbaar dat dat gemene goedje in mijn lijf zit. Op dit moment voel ik me lichamelijk letterlijk en figuurlijk gesloopt. Van het maken van fotokuiertjes komt voorlopig even niets …

De eerstkomende dagen zal ik me met alle plezier houden aan het advies van de verpleegkundige die me gistermiddag uitgeleide deed uit het ziekenhuis: “Wees nu verstandig, en doe het volgende week heel rustig aan. Daarna mag u langzaam weer wat gaan opbouwen …”

Zoals ik me nu voel, zal het me weinig moeite kosten om de eerstkomende dagen goeddeels door te brengen in mijn luie stoel en de hangmat. Tussendoor zal ik me af en toe eens naar de computer slepen om een blogrondje te maken en hier wat foto’s uit mijn gelukkig nog steeds rijkelijk gevulde archief te plaatsen. Over MS en alles wat daarmee annex is, ga ik u voorlopig niet meer vervelen. Als de medicatie zijn werk doet, dan hoop ik hier volgend weekend een levenslustige en strijdvaardige MS-update te kunnen plaatsen. Tot die tijd wens ik u allen een goede en prettige week!

In de loop van deze prachtige zomerse middag verscheen er steeds meer hoge sluierbewolking (cirruswolken) aan het zwerk. Dit was het beeld om 17:48 uur in zuidoostelijke richting …

Omdat dit ideale omstandigheden zijn voor het verschijnen van een parhelium of bijzon, hield ik al geruime tijd de lucht ter linker- en rechterzijde van de zon in de gaten. Om 17:49 uur verscheen er inderdaad een bijzon links van de zon …

Een bijzon ontstaat doordat zonlicht wordt gereflecteerd en gebroken door ijskristallen. Daarbij wordt het licht gesplitst in verschillende kleuren, net als bij een regenboog …

De meeste voorkomende bijzon ontstaat dus links en rechts van de zon, maar vanmiddag verscheen er ook boven de zon een fraai gekleurde boog …

Erg fel wilden de kleuren niet tevoorschijn komen, maar omdat het de eerste keer was dat ik het verschijnsel kompleet met zo’n mooie boog zag, was ik toch wel erg blij met dit buitenkansje …

Behalve de boog maakte ook de duur van het verschijnsel dit tot een bijzondere waarneming. Meestal verdwijnt een bijzon vrij snel, maar vanmiddag duurde het bijna drie kwartier. Nadat ik om 18:23 uur de onderstaande foto had gemaakt, vond ik het welletjes …

Terwijl ik aan het begin van de middag over de Friese dreven westwaarts reed, hield ik zoals meestal een oogje op de lucht. Als voorteken van het slechtere weer dat ons morgen te wachten staat, verscheen er sluierbewolking aan het zwerk, en dat wil nog wel eens een bijzon opleveren. En jawel, het duurde maar even en daar was hij al …

Omdat ik op dat moment bij Goëgahuizen reed, nam ik meteen de afslag naar It Eilân. Daar kon ik de auto in alle rust in de berm van het landweggetje zetten om een paar plaatjes te schieten. Nadat ik de bijzon rechts van de zon had gekiekt (foto boven), heb ik nog even ingezoomd op de bijzon links van de zon …

Ze waren zo mooi niet als het buitengewoon fraaie exemplaar dat ik op dinsdag 20 oktober heb gefotografeerd, maar verschil moet er blijven, anders wordt het wel erg saai.

Zo snel als ze verschenen, zo snel waren de bijzonnen ook weer verdwenen. Daarom draaide ik me even om om het landschap in noordelijke richting eens te aanschouwen. It Eilân lag er vredig bij …

Op dat moment realiseerde ik me, dat ik op precies hetzelfde plekje stond als 25 juni kort na middernacht. De lucht boven It Elân zag er toen tijdens de mooiste lichtende nachtwolken show die ik dit jaar heb gezien heel anders uit …

Tja, verschil moet er blijven, dag en nacht.